De Maat van de Alpha Koning

Chelsea's POV

“Chelsea, ben je klaar? We zijn allemaal ingepakt en klaar om te vertrekken.” hoorde ik mijn moeder roepen terwijl ze door de opening van het raamkozijn schreeuwde. Haar stem was duidelijk en luid, waardoor ik abrupt uit mijn gedachten werd gehaald.

Ik keek nog een moment naar de foto in mijn hand voordat ik naar de half ingepakte koffer op mijn bed keek. Ik perste mijn lippen samen en balde mijn vuisten, waardoor de foto tot een prop verfrommelde.

Ik haalde diep adem en probeerde mijn emoties te beheersen.

“Stommerik. Hij heeft gekozen wat hij wil. Waarom ben je nog steeds zo geobsedeerd door hem?” berispte ik mezelf en stond op uit mijn knielende positie. Ik liet de foto op het bed vallen en liep naar mijn half lege kledingkast.

De persoon op de foto was mijn vriend, Chris...

Of moet ik zeggen, ex-vriend?

We zijn een week geleden uit elkaar gegaan. Het was nadat het bedrijf van mijn vader failliet werd verklaard en we niet langer deel uitmaakten van de aristocratische familie in New York.

Mijn vader had een partnerschapscontract getekend met een bedrijf. Maar het bleek een oplichterij te zijn en we verloren al ons geld. Het bedrijf moest vervolgens faillissement aanvragen.

We waren berooid en gestrand. De bank heeft al onze eigendommen in beslag genomen om de leningen van het bedrijf af te betalen. De rest van de eigendommen die mijn vader had verborgen, werden ook verkocht om de leningen af te betalen die hij aan anderen verschuldigd was.

Ik was op mijn dieptepunt. Het gebeurde allemaal zo abrupt en onverwacht. Ik sliep gewoon een dag en de volgende dag was ik niet langer de dochter van de rijke juwelenmagnaat. Ik had iemand nodig om mijn hart bij uit te storten.

Ik was een van die dagen op zoek gegaan naar Chris. Maar uiteindelijk kreeg ik een nog grotere schok.

Ik betrapte Chris erop dat hij vreemdging met mijn beste vriendin. Het was zo schokkend en verschrikkelijk. Het deed enorm veel pijn en ik voelde me diep gekwetst toen ik de twee mensen die ik vertrouwde een affaire zag hebben achter mijn rug om.

Maar geen van beiden voelde enige spijt van hun daden. In plaats daarvan hadden ze me bespot als een gevallen erfgename.

Het was toen dat ik besefte wat ik voor hen beiden was. Ze waren misschien al een tijdje samen, maar durfden niet openbaar te gaan omdat iedereen wist dat zij mijn vriendin was.

Iedereen waarvan ik dacht dat ze in mijn vriendenkring zaten, wilde niets meer met me te maken hebben. Onder hun gemakkelijke en neppe glimlachen kon ik de minachting zien. De minachting die ze voor me hadden was behoorlijk zichtbaar.

Er waren verschillende dagen verstreken sinds de aankondiging. Maar ik had genoeg gezien om te bewijzen dat ik voor hen niets meer was dan een gevallen erfgename. Iemand onder hun status. De berichten in de groepschat terwijl ze bespraken wat ze hadden gehoord.

Wat ze van me dachten. Alsof ze geen idee hadden dat ik nog steeds in de groepschat zat.

Ik was geen socialite meer. Ik had mijn waarde verloren. En het deed pijn om te weten dat de enige waarde die ik voor andere mensen had, mijn rijke achtergrond was. En nu ik alles verloren had, keerden ze allemaal hun rug naar me toe.

Het deed pijn als niets anders.

Maar ik moest sterk blijven.

Ik moest sterk zijn voor mezelf en mijn familie. Zij zijn de enigen die ik nog heb na alles wat er is gebeurd. Het was gewoon een fase. En we zouden er allemaal overheen komen.

Sindsdien probeerde ik mijn verdriet voor mezelf te houden. Ik liet niemand iets merken en deed mijn best om mezelf overeind te houden. Tenslotte wist ik dat mijn ouders het erger hadden dan ik. Ik kon ze niet laten zorgen maken.

Maar ik wist goed genoeg dat ik door de leegte in mijn hart het incident nog niet had verwerkt. En ook niet was genezen van het verraad.

“Chelsea.” hoorde ik plotseling de stem van mijn oudere broer, Jasper, bij de deur. Toen was er een lichte klop op de deur.

Ik werd onmiddellijk uit mijn gedachten gehaald. Ik schudde licht mijn hoofd toen ik zag dat ik nauwelijks vooruitgang had geboekt met inpakken. Ik was in gedachten verzonken en vergat dat ik mijn bagage moest inpakken.

We verlieten New York die dag. Ons huis was in beslag genomen en bijna alles erin was geveild. We vertrokken naar Seattle. Blijkbaar had mijn oma daar ooit een huisje en het was nog in goede staat.

Mijn ouders vonden dat het de beste optie voor ons was, omdat we allemaal een verandering van omgeving nodig hadden. En ik kon ze geen ongelijk geven, want we hadden echt een frisse start nodig om onze lege harten te helen.

Hoewel ik niet zeker wist hoe de plek eruitzag, keek ik er enorm naar uit om te vertrekken. Ik kon niet wachten om NYC te verlaten, waar veel mensen me kenden. Waar ik af en toe bespot zou worden en verschillende kritiek zou moeten ondergaan.

Ik geef toe dat ik inderdaad een lafaard was. Maar er was op dat moment niets anders wat ik kon doen. Ik kon de harde realiteit niet langer verdragen en wilde gewoon wegrennen. Ver weg ervan.

“Chelsea, gaat het wel?” hoorde ik plotseling de paniekerige stem van Jasper, die me uit mijn gedachten haalde. Ik keek onmiddellijk naar de gesloten deur en wilde mezelf bijna een klap geven.

Ik was vergeten dat mijn broer voor de deur stond. Ik had geen idee wat er mis met me was. De laatste tijd raakte ik steeds vaker verdwaald in mijn gedachten.

Ik liep naar de deur en draaide de deurknop om. De deur sprong meteen met een klik open.

Bijna onmiddellijk stormde een lange gestalte de kamer binnen. Jasper rende naar me toe en sloot me in een omhelzing. Ik verstijfde in zijn armen, niet in staat om te reageren.

Ik was verrast door zijn plotselinge reactie. Tenslotte kon ik niet begrijpen waarom hij ineens mijn kamer binnenstormde en me omhelsde.

Maar ik reikte ook uit om hem terug te omhelzen en klopte hem voorzichtig op zijn rug. Mijn hand bereikte slechts zijn middenrug. Hij was erg lang en mijn hoofd reikte slechts tot zijn schouder.

Met zijn 1 meter 80 was hij behoorlijk lang voor een twaalfdeklasser. Hij was zelfs de langste in zijn klas. Hij speelde basketbal en had, niet verrassend, behoorlijk brede spieren.

Met golvend bruin haar, een lange en goed gebouwde gestalte en een redelijk knap gezicht waar de meeste middelbare scholieren dol op waren, was hij de populairste jongen op school.

Hij tilde mijn kin op en keek me met een paniekerige uitdrukking aan. Hij leek erg bezorgd.

"Ben je oké? Heb je ergens pijn?" vroeg hij terwijl hij zich een beetje omdraaide om me beter te bekijken.

Zwarte lijnen verschenen op mijn voorhoofd terwijl ik hem stilletjes aankeek. Ik kon niet begrijpen waarom hij zich zo gedroeg.

"Wat is er gebeurd?" vroeg ik.

Hij zuchtte eindelijk, draaide zich om en plofte op mijn bed neer. Hij strekte zijn hand uit om door zijn haar te strijken.

Dat doet hij altijd als hij gefrustreerd is.

Ik was nog meer in de war door zijn gedrag. Maar al snel onthulde hij waarom hij zich zo vreemd gedroeg.

Hij keek me aan en tuitte zijn lippen. "Ik was bang dat je jezelf had gesneden of pijn had gedaan."

Ik keek hem verbaasd aan. "Waarom zou ik dat doen?"

"Ik heb al een tijdje geklopt en je naam geroepen. Ik raakte gewoon in paniek toen je niet antwoordde. Ik dacht dat je te depressief was over de breuk en jezelf pijn had gedaan."

Ik verstijfde.

Meteen draaide ik me naar hem toe. Mijn ogen werden groot terwijl ik hem aankeek en zelfs mijn stem verraadde hoe geschokt ik was. "Weet je dat Chris en ik uit elkaar zijn?"

Maar ik wilde niet dat iemand het wist. Ik had het heel goed verborgen.

Hij knikte. "Ik kwam er gisteren pas achter. Ik zag Chris en Mona zoenen op het feestje dat in het studentenhuis werd gehouden. Ik was woedend en ging naar hem toe om hem ter verantwoording te roepen. Maar hij vertelde me dat jullie al uit elkaar waren."

Ik voelde een steek in mijn borst toen ik naar hem luisterde. Mijn hart kromp ineen en het voelde alsof het stevig werd samengeknepen. Het was een zeer pijnlijk gevoel.

Ze waren al openbaar.

Ik balde mijn vuisten stevig. Ik wist dat ik nog niet over de breuk heen was. Het was zelfs nog duidelijker door de manier waarop mijn hart prikte telkens als ik over die twee hoorde.

Ik wist dat ik mezelf niet zo moest laten voelen. Maar ik was er machteloos tegen.

Toch liet ik geen enkele emotie op mijn gezicht zien.

Ik draaide me van hem weg en begon kleren uit mijn kast te pakken om in mijn koffer te vouwen. Ik mompelde, "Oh."

Ik probeerde kalm te klinken. Maar ik wist zonder dat iemand het me hoefde te vertellen dat ik helemaal niet onverschillig klonk. In plaats daarvan klonk ik verstikt, alsof ik elk moment in tranen kon uitbarsten.

Jasper leek dit ook op te merken, want hij keek me diep aan en zei: "Ik weet hoeveel hij voor je betekent, Chels. Als je wilt huilen, kun je bij mij komen. Ik zal er altijd voor je zijn, kleine zus."

Hij glimlachte. "Niet omdat ik je probeer te troosten, maar ik heb nooit echt gedacht dat hij goed voor je was."

Ik voelde me nog ellendiger door zijn woorden. Mijn keel voelde verstikt en het voelde alsof er een visgraat in mijn keel vastzat. Ik wilde in tranen uitbarsten. Ik wilde luid huilen.

Maar ik wilde niet ongevoelig zijn. Iedereen had het moeilijk. Ik kon hun problemen niet verergeren.

Bijvoorbeeld, zelfs als Jasper zich kalm gedroeg alsof hij in orde was, wist ik dat hij meer spot had moeten verdragen dan ik. Tenslotte was hij de hunk van de school en veel andere jongens waren jaloers op de manier waarop de meisjes hem adoreerden. Ze zouden hem zeker belachelijk maken.

Ik schudde mijn hoofd en slikte, haalde diep adem. Toen antwoordde ik, "Het gaat goed met me. Het is maar een breuk. Geen groot probleem, echt niet."

Jasper leek me niet te geloven. Maar hij zei niets meer. In plaats daarvan zuchtte hij hulpeloos en knikte.

"Goed. Weet gewoon dat ik er altijd voor je ben."

Toen stond hij op en keek naar de half ingepakte koffer. Hij pakte twee van de volledig ingepakte koffers en zei: "Ik neem deze mee naar de auto voor je. Maar je moet opschieten voordat mama naar boven komt om je te zoeken."

Ik knikte begrijpend bij zijn woorden. Ik leek bijzonder kalm en stabiel.

Maar op het moment dat hij de deur uitliep, zakte ik op de grond en barstte in tranen uit.