Het Verboden Verlangen van de Lycan Koning

.'Om je vader's troon te bestijgen, moet je een partner hebben. Je zult met hem trouwen, dan zullen we je kronen als de Luna van de roedel.'

Arianna's oogleden fladderden open, de woorden van de ouderling echoden in haar gedachten. Ze staarde naar haar spiegelbeeld, de visagist had perfect werk geleverd. Gehuld in de mooiste witte jurk die ze ooit had gezien, kon Arianna niet anders dan een golf van zenuwen voelen.

Het was haar trouwdag.

Haar ouders waren twee jaar geleden overleden, wat zowel haar als de roedel had verwoest. Zonder mannelijke erfgenaam was Arianna, als oudste dochter, gekozen om te leiden. Maar om gekroond te worden, moest ze trouwen. Ze geloofden dat het de roedel zou versterken.

Vorig jaar, op haar twintigste verjaardag, had de bal ceremonie plaatsgevonden, onder de volle maan. Het was een groots evenement waar wolven hun voorbestemde partners ontmoetten. Arianna herinnerde zich dat ze nerveus in de hoek stond, kijkend naar de gebeurtenissen.

Toen, plotseling, ving ze een geur op - sterk, bedwelmend en totaal overweldigend.

Het smolt haar volledig, waardoor haar ogen paniekerig door de ruimte zochten. Toen ze zich omdraaide, ontmoette haar blik de zijne.

Hij stond lang en knap, zijn glimlach deed haar hart sneller kloppen. Terwijl hij naderde, openden Arianna's lippen zich in verwondering, haar wolf spinnend van tevredenheid.

Hij kuste de achterkant van haar hand en fluisterde dat ene, krachtige woord.

"Maat."

Zijn naam was Kael Fangton, de zoon van Dirus, een van haar vaders meest vertrouwde mannen die in de strijd was gestorven. Dirus stond bekend om zijn loyaliteit en vaardigheid, en Kael leek die eigenschappen te hebben geërfd.

Arianna had Kael grondig onderzocht, en zelfs de ouderlingen hadden het idee gesteund dat hij aan haar zijde zou regeren.

Hun liefde groeide, harten verbonden en het enige dat nog restte was het huwelijk.

Met een diepe ademhaling vormde zich een glimlach op haar lippen, ze kon gewoon niet wachten om Kael's officiële bruid te zijn. Hij zal haar Alpha echtgenoot zijn en alles zal op zijn plaats vallen.

"Aria!" Een kleine stem echode door de hal. Arianna draaide zich om en zag haar jongere zus, Lylah, naar haar toe rennen, haar gezicht vol bezorgdheid.

"Je gaat echt met hem trouwen?" vroeg Lylah, haar toon scherp. Een ontevreden blik op haar gezicht.

Arianna zuchtte. "Niet weer dit, Lylah. Kael is een goede man, en ik hou van hem-"

"Ik heb het niet over je gevoelens. Ik heb het over dat je naar de ouderlingen luistert. Ze zijn bedriegers en dat weet je. Het is amper een jaar sinds je Kael kent, je hoeft dit niet te haasten..."

Lylah, zeventien jaar oud, was scherp en koppig. Ze had altijd een hekel aan Kael gehad en haatte de aandrang van de ouderlingen dat Arianna moest trouwen voordat ze de troon kon bestijgen.

"Ik weet dat de ouderlingen manipulerend kunnen zijn, maar de Maangodin heeft Kael als mijn partner gekozen om een reden. Hij zal naast me regeren," antwoordde Arianna vastberaden, geen ruimte latend voor discussie. Zuchtend, leunde ze, hield Lylah vast bij haar schouder, haar stem verzacht. "Ik weet dat je bezorgd bent. Ik weet dat dingen te snel gaan, maar de dominante positie kan niet lang leeg blijven. Je moet me vertrouwen."

Lylah knikte uiteindelijk.

Met een glimlach liep Arianna langs haar zus, op weg naar de aangewezen hal waar iedereen wachtte.

"Lady Arianna Greystone, accepteer je Kael als je partner en echtgenoot om naast je te staan terwijl je de Ravenwood roedel leidt om te beschermen en te koesteren zolang de maan boven schijnt?" vroeg de ouderling.

Arianna slikte de brok in haar keel nerveus door, maar toen ze Kael's vingers zachtjes de achterkant van haar hand voelde strelen, glimlachte ze. Haar hart fladderde.

"Ik doe," fluisterde ze, haar stem nauwelijks hoorbaar.

De ouderling wendde zich tot Kael. "Kael, accepteer je Arianna als je partner en vrouw om naast haar te staan terwijl zij de Ravenwood roedel leidt om haar te beschermen en te koesteren zolang de maan boven schijnt?"

Kael's antwoord was snel en vastberaden. "Ik doe."

Lylah keek protesterend toe.

"Bij het licht van de maan en de wil van de roedel, zijn jullie nu gebonden als partners en leiders. Moge jullie band sterk zijn, en moge jullie heerschappij voorspoed brengen voor ons," sprak ouderling Rowan plechtig.

De hal barstte uit in gejuich en gejank toen Kael Arianna's lippen in een tedere kus nam, een symbool van hun verbintenis.

••••••••

Later die nacht gaf Kael Arianna een laatste stoot, hun lichamen glibberig van het zweet, de geur van intimiteit vulde de lucht.

Toen hij haar losliet, voelde Arianna de koude lucht haar huid raken, en ze trok het dekbed over haar lichaam terwijl ze Kael zag opstaan en zich begon aan te kleden.

"Je hebt me niet gemarkeerd," fluisterde Arianna, terwijl ze in haar nachtjapon gleed. Kael draaide zich naar haar om, zijn uitdrukking onleesbaar.

"Moet dat?" vroeg hij, zijn stem koud en afstandelijk. Arianna fronste, verward door de plotselinge verandering in zijn houding.

"Wat bedoel je? Je bent mijn man, en ik heb je net mijn lichaam gegeven."

Kael lachte duister, het geluid bezorgde Arianna een rilling.

"Wat was dat?" Verwarring wervelde in haar blik.

"Je snapt het nog steeds niet, hè, Arianna? Ik heb nog nooit iemand zo naïef ontmoet als jij," hij keek over zijn schouder, een sinistere glinstering in zijn ogen. "Gemakkelijk te misleiden. Bij nader inzien heeft de maangodin het gemakkelijk gemaakt door ons samen te binden."

Arianna's hart zonk, zijn woorden sneden diep als een dolk. Haar mond hing open, niet in staat een woord te uiten.

Wat zei hij?! Is dit een soort grap?

Zijn stem brak haar verwarring terwijl hij verder ging,

"Mijn vader, Dirus, vocht jarenlang naast jouw vader, Alpha Thane. En toch werd hij verraden. Ik was erbij toen jouw vader de mijne onthoofdde voor een misdaad die hij niet had begaan. Ik keek toe vanuit het bos, huilend mijn hart uit." Arianna merkte dat zijn vuist aan de zijkant was gebald. "Toen keerde Alpha Thane terug naar de roedel en loog, zeggend dat mijn vader in de strijd was gestorven."

"Waar heb je het over?" mompelde Arianna. Wat bedoelt hij dat haar vader de zijne heeft gedood?

Kael's lippen krulden in een wrede glimlach. "Je weet precies wie je vader was, Arianna. Moet ik je eraan herinneren hoe beestachtig hij was?"

"Mijn vader was geen beest, en je zult niet slecht over hem spreken," snauwde Arianna, haar ogen vlamden.

Haar vader was een strikte leider geweest, maar hij had zijn volk liefgehad. Alles wat Kael zei voelde als een leugen.

"Kael?" riep ze, hij bleef stil, starend in de ruimte met een blik die haar zo ongemakkelijk maakte.

"De roedel heeft een echte leider nodig, Arianna. En dat ben jij niet."

Voordat ze kon reageren, kwamen twee stevige bewakers de kamer binnen. Arianna's hart racete terwijl ze uit bed klauterde, onzeker over wat Kael van plan was.

"Wat ben je...?" Haar stem verstomde toen Kael haar omdraaide en een dolk diep in haar buik stak, zijn ogen koud en meedogenloos.

Bloed stroomde uit Arianna's lippen, haar zicht werd wazig van de tranen terwijl ze in pijn hapte. Dit was niet de Kael waar ze verliefd op was geworden. Dit was een vreemdeling. Een monster.

"Ik, Kael, zoon van Dirus, verwerp jou, Arianna, dochter van Thane, als mijn partner," fluisterde hij, en Arianna's wolf huilde in pijn. Haar hart voelde alsof het uit elkaar werd gescheurd.

"Accepteer het," gromde hij, zijn stem verstoken van medeleven.

Nee. De pijn was ondraaglijk.

Arianna schudde haar hoofd, tranen stroomden over haar gezicht. Ze schreeuwde toen Kael de dolk dieper in haar vlees draaide, en haar handen grepen instinctief zijn armen. Haar bloed vormde een plas op de vloer terwijl de metalen geur de lucht vulde.

"Accepteer het!" brulde hij, zijn ogen gevuld met haat en afschuw.

"Ik... accepteer je afwijzing," hijgde ze, de woorden scheurden door haar ziel. De pijn was ondraaglijk, als duizend messen die haar hart doorboorden.

Kael maakte het erger door de dolk eruit te trekken, het misselijkmakende scheuren van haar huid echode.

Arianna stortte op de grond, haar lichaam trilde. Haar bloed vormde een plas op de vloer, doorweekte haar nachtjurk, haar adem kwam in een schokkende hijg.

De dolk was bedekt met wolfskruid en giftig, waardoor ze niet kon genezen.

Haar wolf huilde in pijn, trok zich terug in winterslaap, niet in staat de wreedheid van de afwijzing te verdragen.

"Ik hoop dat je het begrijpt, Arianna. Ik had geen keuze. De roedel heeft een betere leider nodig," mompelde Kael koud voordat hij zich tot de bewakers wendde. "Maak haar af en verbrand het lichaam."