De Meerman Die Naar Mij Verlangde

Ik droom van zeemeerminnen.

Het is geen bijzonder unieke gedachte – kleine meisjes over de hele wereld hebben precies hetzelfde gezegd. Ik zou het weten, want ik was er zelf een van, fantaserend over onderwaterkoninkrijken en prachtige wezens met delicate menselijke trekken die overgaan in majestueuze, felgekleurde staarten.

De laatste tijd zijn die dromen van mij echter veel letterlijker geworden dan ze vroeger waren.

En een stuk donkerder.

Meer... erotisch.

Ik glijd net zo gemakkelijk tussen wakker zijn en het astrale als knipperen van het ene moment naar het andere. Het ene moment ben ik bezig met het catalogiseren van de taxonomieën van abyssopelagische ongewervelden, en het volgende moment ben ik degene die in de afgrond is, ondergedompeld. Soms heb ik het koud, honderden meters onder het oceaanoppervlak waar zonlicht niet kan doordringen.

Andere keren, echter... heb ik het zo ontzettend heet. Zo warm dat mijn ademhaling te snel gaat, alsof mijn longen te veel zuurstof opnemen waar er geen zou moeten zijn. Het gladde zweet dat mijn huid bedekt, creëert een barrière tussen de elementen, omhult me... smelt me.

En elke keer, ijskoud of brandend, is hij daar.

Hij is de jager en ik ben zijn prooi.

Het gebeurt allemaal in een fractie van een seconde, en net als ik op het punt sta toe te geven aan de diepte... is hij daar – een donkere massa die een zwakke, sprankelende gloed uitstraalt, zodat ik alleen maar zijn omtrek kan onderscheiden.

Hij is overal, boven en onder, omringt me.

Dan voel ik hem, al zijn golvende, slanke spieren terwijl de kolossale lengte van zijn staart zich om mijn krampachtige lichaam krult en me op mijn plaats houdt. Ik zie hem niet kussen, maar mijn lichaam trilt wanneer soepele, bevelende lippen de mijne raken. Op het moment dat ze dat doen, is het zoute water in mijn longen verdwenen, en weet ik dat het zijn lucht is die me in leven houdt. Ik haal diep adem, die op de een of andere manier voller, rijker, heerlijker is dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Ik voel zijn tong tussen mijn lippen glijden, me plagerig tot actie aanzettend, me aansporend om te verkennen. Mijn handen glijden langs de gladde kolom van zijn keel, naar de achterkant van zijn nek, en in de donkere wirwar van zijn haar, trekken hem dichterbij terwijl ik hem terugkus. Ik heb meer nodig. Zijn tong glijdt dieper in mijn mond, streelt de mijne, voordat hij langs het gehemelte en de zijkanten van mijn tanden glijdt. Hij smaakt naar de zee, zout en rijk.

Zijn tong likt aan de pols aan de basis van mijn nek en ik vraag me af of hij het voelt fladderen, buiten controle. Sterke vingers krullen zich om mijn keel en blijven daar, stevig vasthoudend, me uitdagend om te proberen van hem weg te rennen — ik weet niet zeker of ik dat zou doen, zelfs als ik het zou kunnen.

Hij maakt een ander geluid, ergens tussen een grom en een sissend geluid, en dan ben ik in beweging.

Ik ben nog steeds blind, en er is geen lucht. Ik kan niet zien hoe hij me beweegt, kan het water niet voelen bewegen om ons heen. Hij trekt me gewoon op mijn plaats alsof het niets voor hem is. Ik voel de ruwe muur van rots en zand tegen mijn rug uit het niets komen, me rammelend bij de impact.

Mijn benen zijn nog steeds strak gesloten en het is zijn staart die ze dwingt om uit elkaar te gaan. Hij houdt me op mijn plaats tegen de muur met zijn staart, waardoor zijn handen vrij zijn om mijn lichaam te verkennen. Het is een bijna uitzinnige verkenning. Zijn handen glijden langs mijn dijen, en dan drukt hij mijn benen nog verder uit elkaar, glijdt ertussen, en mijn lichaam verstijft terwijl zijn tong van mijn tepel naar beneden over mijn buik glijdt.

Ik voel hem lager gaan, zijn staart strakker om mijn lichaam, me bijna verpletterend, mijn vermogen om te ademen belemmerend. Ik kan aan de diepe trillingen die hij uitstraalt voelen dat hij geniet van mijn worsteling, mijn pijn. Het verheugt hem, en op zijn beurt ontsteekt zijn donkere genot iets wellustigs en onderdanigs in mij — een gevaarlijk verlangen om te behagen. Ik wil me overgeven, mezelf volledig overgeven aan zijn wil, dit wezen toestaan mijn lichaam te gebruiken om zijn eigen lust te bevredigen.

Dan is zijn mond op me, zijn tong flikkert over me, plaagt me met een vederlichte aanraking. Zonder waarschuwing zinken zijn tanden in het vlees van mijn dij, harder deze keer, en ik schreeuw het uit van de pijn. Het doet zoveel pijn dat er tranen in mijn ogen komen, maar dan, bijna onmiddellijk, is er een golf van genot terwijl zijn tong de pijn verzacht — onnatuurlijk zo.

Hij likt aan mijn kern, zijn tong dringt diep door, zijn neus strijkt langs mijn clitoris, en ik voel mijn lichaam zich aanspannen. De pijn is verrukkelijk, en ik voel mijn lichaam reageren op het genot en de pijn. Ik voel de hitte opbouwen, diep van binnen, en ik weet dat ik het niet veel langer zal kunnen tegenhouden. Maar ik weet dat dit niet aan mij is. Ik ben zijn speeltje, een lichaam om mee te spelen naar zijn wil, en mijn genot is een bijproduct. Ik weet diep van binnen dat ik niet tevreden zal zijn totdat hij dat is.

De immense spier van zijn staart spant zich nogmaals om me heen terwijl hij zich verplaatst, boven me oprijzend. Dan glijdt zijn penis tussen mijn dijen, wrijft tegen me aan, maar dringt niet binnen. Hij kreunt terwijl hij tussen mijn benen stoot, zichzelf bedekkend met mijn opwinding. Ik kreun in reactie, verlangend naar hem in mij, hem nodig hebbend. Hij blijft me plagen, tegen me aan stotend, maar niet binnendringend, en ik voel mezelf nog natter worden.

Ik weet niet wat het is met dit wezen, maar ik weet dat ik hem in mij nodig heb, me vullend, me uitrekkend, me compleet makend. Hij blijft tegen me aan schuren, en ik voel mijn lichaam zich spannen. Ik voel hem tegen me kloppen, en ik weet dat het slechts een kwestie van tijd is.

Dan voel ik hem in me duwen, en—

"Phoebe? Phoebe!"

Ik schrik wakker, verward en gedesoriënteerd op de vloer van mijn badkamer. Knipperend kijk ik omhoog in het bezorgde gezicht van mijn kamergenoot en kreun.

"Phoebe? Gaat het wel? Ik hoorde een geluid en vond de deur open." Ze kijkt naar het water dat over mijn gezicht stroomt en lacht.

Ik schud mijn hoofd, mijn wangen brandend van schaamte, terwijl ik naar beneden kijk en mijn naakte lichaam inspecteer, zeker dat er fysiek bewijs zou zijn van alles wat ik net had meegemaakt. Ik kon nog steeds zijn lippen op de mijne voelen, de pijnlijke zaligheid van zijn beet, de verleidelijke rekking toen mijn mysterieuze zeemeerman me begon te nemen — ik zou niet verbaasd zijn geweest als ik wakker was geworden met mijn handen tussen mijn dijen. Het zou niet de eerste keer zijn.

Maar nee, afgezien van een donkere blos op mijn olijfkleurige huid en de parelende toppen van mijn tepels, was er geen teken van mijn zeemeerman. Zoals altijd was hij teruggetrokken in de diepten van mijn dromen.

Leah draait de douche uit en helpt me overeind. "Ik denk dat ik gewoon flauwgevallen ben," mompel ik, me dwaas voelend. Ik was zo verdiept in mijn laatste fantasie dat ik waarschijnlijk was uitgegleden en mezelf had buiten westen geslagen.

Mijn kamergenoot drukt de achterkant van haar hand tegen mijn voorhoofd, tsk-tskend als een echte dokter in opleiding. "Ik hoop dat je niet ziek wordt. Dat zou echt een domper zijn op je reis."

"Reis?" vraag ik, mijn gedachten nog steeds wazig van de ingebeelde herinneringen aan tanden die in mijn dijen dringen... zo dicht bij mijn centrum... me heter makend... natter—

Leah zwaait met een hand voor mijn gezicht, me weer terugbrengend naar het heden. "Uh, aarde aan Phoebe? Wat bedoel je met 'welke reis?'” Ze fronst, “Alleen die waar je je hele academische carrière op hebt gewacht? De reis waarop je je scriptie wilt baseren?”

Mijn schouders spannen zich onmiddellijk aan terwijl ik me herinner. Hoe ik het zelfs maar een moment had kunnen vergeten, weet ik niet. "Juist. De Zuidelijke Stille Oceaan," zucht ik, mijn maag nu om een heel andere reden draaiend.

"Precies, de Zuidelijke Stille Oceaan!" roept Leah, "Je kunt maar beter je spullen bij elkaar krijgen, vriendin. Je hebt zeemeerminnen te vinden!"

Het is de onderzoeksgelegenheid van je leven, een alles-of-niets kans die de carrières van een half dozijn academici zal maken of breken... en ik ben een van hen. We hebben maar één doel voor ogen: definitief bewijs vinden van het bestaan van een sentient onderwater soort, en daarmee de evolutionaire boom van de mensheid herdefiniëren.

Geen kleinigheid.

De rest van mijn leven begint morgenochtend... en ik ben nog niet eens ingepakt.