Het Brave Meisje van de Maffia

~ Violet's POV ~

"Goedemorgen, mooie meid!"

Violet Carvey hoorde haar moeders opgewekte stem zodra ze de keuken binnenkwam. Haar moeder, Barbara, stond aan het overvolle aanrecht in hun kleine appartement en maakte een lekkere tonijnsandwich die ze in een bruine zak stopte.

"Goedemorgen, mam. Wat ben je aan het doen?" antwoordde Violet.

"Ik maak je lunch voor school klaar,"

"Mam, ik zit niet meer op school. Ik ben vorige maand afgestudeerd,"

"Oh," Barbara stopte meteen met wat ze aan het doen was. Ze realiseerde zich niet dat haar mooie dochter al 18 was en haar middelbare school had afgerond.

"Geeft niets, ik neem het toch wel mee," zei Violet liefjes. Ze voelde zich er slecht over en pakte de bruine papieren zak, die ze in haar rugzak stopte. "Dank je, mam,"

"Graag gedaan," glimlachte Barbara. "Trouwens, wat doet Dylan in huis? Zou hij niet in New York moeten zijn?"

"Mam, Dylan is gestopt met zijn studie," legde Violet geduldig uit.

"Is hij dat?" Barbara hapte geschokt naar adem alsof ze het voor het eerst hoorde. "Waarom?"

Violet slaakte een zucht. Dit was niet de eerste keer dat ze haar moeder moest uitleggen wat er in huis gebeurde. Sinds Barbara vorig jaar de diagnose Alzheimer had gekregen, gingen haar geheugen en gezondheid achteruit. Barbara was helemaal gestopt met werken en Violet's oudere broer, Dylan, had zelfs zijn studie afgebroken en was weer thuis komen wonen om hen te helpen.

"Geen reden, hij vindt school gewoon niets voor hem," loog Violet. Ze wist dat haar moeder zich slecht zou voelen als ze de echte reden vertelde.

De familie Carvey had de afgelopen jaren financieel geworsteld, vooral sinds Violet's vader was overleden. Het leven was niet altijd zo moeilijk voor hen geweest, vooral toen Violet jong was. Ze was eigenlijk geboren in een midden- tot hogere klasse gezin. James Carvey was een succesvolle zakenman in een klein stadje in New Jersey. Violet en Dylan genoten van een prachtig leven, maar alles veranderde toen Violet dertien was. Haar vader wilde zijn bedrijf uitbreiden en maakte een slechte zakelijke deal met enkele machtige mensen in Italië. Deze mensen maakten uiteindelijk haar vaders bedrijf failliet. Het werd zo erg dat haar vader geld moest lenen van veel mensen om het gezin draaiende te houden. Uiteindelijk moest Violet's vader hun drie verdiepingen tellende huis, al hun auto's en bezittingen verkopen, en verhuisden ze naar een klein huurappartement in Newark. Het hielp niet dat James ziek werd en niet kon werken om zijn gezin te onderhouden. Barbara moest de verantwoordelijkheid op zich nemen en in de fabrieken werken. En uiteindelijk kon James Carvey het niet meer aan. Op een dag zei hij dat hij naar de winkel ging, maar hij eindigde met het van de snelweg afrijden en stortte de auto van de klif. Hij stierf en liet zijn gezin achter met een berg schulden en wat verzekeringsgeld.

Zodra Violet veertien werd, begon ze te werken in ijssalons of koffiebars om het gezin te helpen. Dylan, die twee jaar ouder was, begon te werken in een lokale bar, De Unie, die eigendom was van een oude vriend van hun vader. Toen Dylan achttien werd, kreeg hij een studiebeurs om aan de Universiteit van Amsterdam te studeren. Barbara was zo blij voor hem en hij beloofde dat hij een goede opleiding zou volgen zodat hun gezin weer kon worden zoals vroeger. Helaas begon Barbara's gezondheid slechts twee jaar later achteruit te gaan door Alzheimer. Violet zat nog in haar examenjaar op de middelbare school. Dylan wist dat het zijn verantwoordelijkheid als oudste zoon was om terug te gaan en zijn familie te helpen, dus hij stopte met zijn studie en keerde terug naar Rotterdam. Hij kreeg zijn oude baan terug bij De Unie, maar hij deed ook veel andere bijbaantjes, het soort werk waar Violet haar moeder nooit over zou vertellen.

"Oh, dus daarom is Dylan de laatste tijd vaak thuis," knikte Barbara.

"Ja, hij is vorig jaar gestopt, mam. Hij is sindsdien hier,"

"Oh... ik begrijp het..." zei Barbara. Violet glimlachte liefjes, maar ze wist dat ze dit morgen weer zou moeten uitleggen.

"Hoe dan ook, ik moet naar mijn werk. Bel me als je iets nodig hebt of kijk op de post-its als je iets vergeet," zei Violet terwijl ze haar spullen van het aanrecht pakte.

"Oké, lieverd. Veel plezier op je werk,"

"Ik hou van je, mam,"

"Ik hou ook van jou, lieve meid,"

Barbara kuste haar dochter op de wang en Violet liep naar de deur. Ze keek twee seconden naar haar spiegelbeeld voordat ze naar buiten ging. Haar donkerbruine haar was lang, haar gezicht was bleek, maar haar paarse-blauwe ogen straalden helder. Als ze meer tijd had gehad in de ochtend, had ze wat make-up opgedaan, maar er was geen tijd voor franje. Haar dienst in de lokale koffiezaak begint over vijftien minuten en ze had allang de deur uit moeten zijn. Dus zonder verder na te denken haalde Violet haar schouders op en verliet het huis.

Toen Violet het huis verliet, rende ze snel naar de bushalte en wist ze de bus naar het centrum te halen. Na een rit van tien minuten kwam ze bij haar halte aan en liep ze naar de koffiezaak. Binnen enkele minuten had Violet haar schort al om en stond ze achter de kassa in de koffiezaak.

"Welkom bij City Coffee, wat kan ik voor je doen vandaag?" begroette Violet haar eerste klant van de dag. Deze zin had ze zo vaak gezegd dat het als een reflex kwam. Ze hoefde niet eens op te kijken van de kassa; ze hoorde gewoon hun bestelling, voerde het in en maakte snel het drankje.

"Violet? Violet Carvey?" zei het meisje dat voor haar stond. Violet keek op van de kassa en zag een bekend gezicht. Het was een meisje van ongeveer haar leeftijd en ze had haar misschien wel eens op school gezien.

"Oh, hey. Jij bent... Nicole, toch?"

"Ja, we zaten samen in AP Wiskunde!"

"Dat klopt, hoe gaat het met je?" Violet glimlachte.

"Goed. Ik ben hier met Hanson en Ashley. Ken je hen nog?" Nicole draaide zich om naar de glazen ramen en zwaaide naar haar vrienden die buiten stonden. "Kijk, jongens, het is Violet! Onze Valedictorian!"

"Oh, ja," lachte Violet nerveus en zwaaide naar de mensen buiten. Ze zwaaiden terug en zeiden 'hoi' met hun mond.

"Ik kom hier altijd, ik wist niet dat je hier werkte," zei Nicole.

"Bijna elke dag," Violet richtte haar ogen weer op de kassa. "Dus wat kan ik voor je halen?"

"Een ijskoffie graag,"

"Komt eraan,"

Violet voerde de bestelling in en draaide zich om naar het koffieapparaat. Haar handen werkten vaardig met de machine. Ze hield van de geur van versgemalen koffie en vond het maken van koffie een therapeutische bezigheid. Ze had liever dat mensen niet tegen haar praatten terwijl ze bezig was, maar dat wist Nicole niet. Ze was te enthousiast om een oude schoolvriendin tegen te komen, dus bleef ze praten.

"Ik kan niet geloven dat de middelbare school al voorbij is. Jij wel?" zei ze.

"De tijd vliegt," antwoordde Violet kortaf.

"Ik weet het, maar ik ben wel enthousiast over de universiteit. Ik ga naar Georgetown."

"Georgetown is een geweldige school, gefeliciteerd."

"Dank je. En ik hoorde dat je een volledige beurs voor Harvard hebt gekregen. Klopt dat?"

"Ja."

"Dat is zo cool! Wanneer vertrek je?"

"Ik ga niet naar Harvard."

"Wat?" piepte Nicole zo luid dat mensen in de buurt hun hoofd naar haar draaiden.

"Ik moest het afslaan," zei Violet simpelweg met een schouderophaal.

"Je hebt een volledige beurs voor Harvard afgewezen?!"

"Ja. Ik zou willen dat ik kon gaan, maar ik kan nu niet te ver van New Jersey zijn. Mijn moeder heeft me nodig," ze gaf Nicole een zwakke glimlach en richtte zich weer op de koffie die ze aan het maken was.

"Ah. Je bent zo'n goed mens, Vi," pruilde Nicole en zuchtte. "Ik weet niet of ik dat zou kunnen doen als ik jou was."

"Hier is je ijskoffie. Dat wordt 3,75," Violet zette het drankje op de toonbank.

"Alstublieft, houd het wisselgeld maar," Nicole gaf haar een biljet van vijf dollar.

"Dank je."

Nicole nam het drankje en glimlachte. Violet glimlachte beleefd terug en richtte haar aandacht op de volgende klant. Nicole begreep de hint en liep naar buiten.

"Hallo, welkom bij City Coffee, wat kan ik voor je halen?"

Violet's dienst in de koffiezaak eindigde rond 17.00 uur. Ze was moe van de hele dag staan, maar de dag was nog niet voorbij. Ze nam een snelle avondpauze voordat ze weer in een bus stapte, dit keer op weg naar The Union in Jersey City.

Sinds ze haar middelbare school had afgerond en niet naar de universiteit ging, dacht Violet eraan om haar tijd te vullen met zoveel mogelijk werk. Niet alleen had haar moeder geld nodig voor de behandeling, maar de familie Carvey had ook nog veel schulden bij veel mensen. Ze moest haar steentje bijdragen op welke manier dan ook.

Violet arriveerde net voor zeven uur bij The Union. The Union was een chique saloon-stijl bar die al sinds de jaren 80 in de buurt was. De eigenaar, Danny, was een goede vriend van Violets vader omdat ze samen op de middelbare school zaten. Danny voelde zich slecht over wat er met James was gebeurd, dus toen James' zoon en dochter om een baan vroegen in zijn bar, liet hij ze werken en betaalde hen soms wat extra.

Violet begon een paar maanden geleden als serveerster daar te werken. Danny merkte meteen dat ze een slim meisje was. Ze was ook een bekwame barista, en toen ze de barmannen drankjes zag mixen, duurde het niet lang voordat ze die vaardigheid ook oppikte. Violet werkte liever als barman dan als serveerster. Soms werden de mannen in de bar dronken en handtastelijk en legden ze hun handen op haar minirok. Dat zat haar nooit lekker, vooral als Dylan in de buurt was, dan zou hij er ruzie over maken. Maar als barman voelde Violet zich veel veiliger omdat ze altijd achter de bar stond. Niemand kon haar daar aanraken. Ze verdiende minder aan fooien, maar de gemoedsrust was onbetaalbaar.

Dylan was tegenwoordig vaak in de bar te vinden, aangezien hij door Danny was gepromoveerd tot barmanager. Werken onder Danny was geweldig, maar Dylan was altijd op zoek naar manieren om meer geld te verdienen. Violet merkte dat Dylan soms schimmige deals deed in de VIP-sectie. Hij regelde meisjes of drugs voor de VIP-klanten. Eén keer had hij zelfs een wapen voor iemand geregeld. Dylan wilde nooit over zijn achterdeuractiviteiten praten met Violet, dus wanneer ze ernaar vroeg, haalde hij altijd zijn schouders op en zei dat het beter was als ze het niet wist.

"Waarom ben je vandaag zo overdreven gekleed? Het lijkt wel alsof je solliciteert bij een bank," merkte Violet op toen ze Dylan in een pak en stropdas uit het kantoor van de manager zag komen. Normaal droeg haar broer alleen jeans en een zwart T-shirt. Zijn lange donkere haar was altijd rommelig en onverzorgd, maar vandaag had hij de moeite genomen om het te kammen.

"Heb je het niet gehoord? We krijgen vanavond speciale gasten," zei Dylan terwijl hij met zijn wenkbrauwen speelde en tegen de barleuning leunde.

"Pas op, ik heb net de bar schoongemaakt," duwde Violet hem weg.

"Sorry," mompelde hij en haalde een sigaret uit zijn zak.

"En welke speciale gasten? Die basketbaljongens? Of die rapper Ice-T?" zei Violet terwijl ze de bar opnieuw afveegde.

"Nee, geen atleten en rappers."

"Wie dan?"

"De maffia."

Violet's ogen schoten instinctief omhoog. Ze dacht dat Dylan een grapje maakte, maar zijn uitdrukking was doodserieus. Hij nam een lange trek van zijn sigaret voordat hij de rook wegblies, in de richting tegenover Violet.

"Welke maffia?" vroeg ze.

"De Van Zandt-familie," fluisterde Dylan zachtjes zodat alleen zij het kon horen. "Ze komen vanavond en hebben de hele VIP-sectie geboekt."

Net als iedereen die in New Jersey was opgegroeid, had Violet over de Van Zandt-clan gehoord alsof het een volksverhaal was. Ze waren de grootste gangsterbende in New Jersey sinds de Luciano-familie. De leider, Damon Van Zandt, had de leiding overgenomen nadat Joe Luciano vijf jaar geleden was overleden.

Violet had veel verhalen gehoord, de meeste waren niet geweldig, maar ze had deze mensen nooit in het echt gezien. Ze had er nooit een reden voor gehad. Haar leven was meestal vredig en idyllisch. Ze bracht al haar dagen door op school, werkte in het koffiehuis en ging op zondag naar de kerk. Pas onlangs was ze begonnen met werken bij The Union, en tot nu toe waren de enige beroemde mensen die hier kwamen rapsterren of atleten.

Plotseling, alsof het afgesproken was, vloog de voordeur open en verscheen er een groep mannen in zwarte pakken. Violet draaide meteen haar hoofd. Ze merkte dat de sfeer in de lucht veranderde toen deze groep mannen de ruimte binnenkwam. Dylan doofde snel zijn sigaret en liep naar de deur om de mannen te begroeten.

Eén van de mannen viel op tussen de rest. Hij stond precies in het midden. Hij was lang, had een gebruinde huid, donker haar en tatoeages die onder zijn dure driedelig pak vandaan kwamen. Violet vond zichzelf starend naar deze mysterieuze figuur. Zijn ogen waren donker en onleesbaar, maar zijn blik was scherp, scherper dan die dodelijke kaaklijn.

En dat was de eerste keer dat Violet hem in levenden lijve zag, de duivel in eigen persoon, Damon Van Zandt.

• • • • • Wordt Vervolgd - - - - -