De Vader van Mijn Ex-Vriend

Hana

Alice en Liam staan naast me. Mijn twee beste vrienden proberen me ervan te overtuigen om niet mijn eigen afstudeerfeest te verlaten. En het is niet voor niets, want dankzij Nathan is een van de belangrijkste nachten van mijn leven verpest.

Hij heeft het uitgemaakt. Hij heeft me hier alleen gelaten op de avond waarvan ik dacht dat we voor het eerst de liefde zouden bedrijven. Hij beloofde te wachten, maar blijkbaar heb ik hem niet genoeg gemotiveerd. Hij bekende, zonder enige schuldgevoel op zijn gezicht, dat hij met iemand anders naar bed is geweest.

Ik begrijp dat het een uitdaging kan zijn om op je 21e nog maagd te zijn, maar hij wist waar hij aan begon. Hij kon zijn woord niet houden, net als de andere beloften die hij maakte.

Gelukkig heeft Dean Kelly al het werk dat eigenlijk van mij had moeten zijn, gedaan door de investeerders en grote bedrijfsleiders te paaien. Mijn uitstekende prestaties deden het meeste van het werk, maar Kelly is altijd aardig voor me geweest. Er moet minstens één baan uit voortkomen om deze rampzalige nacht goed te maken.

“Vergeet die eikel, Hana. Over een paar maanden denk je niet eens meer aan hem. Je hebt een geweldige toekomst voor je,” zegt Alice. Liam is het ermee eens, hoewel de situatie hem niet lijkt te deren. Hij heeft zijn niet zo subtiele avances nooit verborgen.

“Die zakenman leek erop gebrand je aan te nemen,” hoor ik hem zeggen, en ik rol met mijn ogen.

“Ik denk dat zijn bedoelingen anders waren,” werp ik tegen, waardoor ze lachen, wat mij ook aan het lachen maakt. “Maar een baan zou zeker handig zijn.”

“Je krijgt er een, daar ben ik zeker van!” Alice probeert me op te vrolijken.

“Ik hoop het. Ik wil onafhankelijk zijn en niet terug hoeven te verhuizen naar mijn ouders in Japan,” probeer ik hoopvol te klinken.

“Hou op met zo somber kijken, laten we plezier hebben,” Liam trekt Alice naar de dansvloer. Ze probeert mij mee te sleuren, maar ik ontwijk haar pogingen.

Ik zie de bar net voor me, en dat wordt mijn doel. Het duurt niet lang, en voordat ik zelfs maar iets bestel, zet de barman een drankje voor me neer. Ik schuif het glas terug naar hem, maar hij dringt aan, zeggend dat het van het huis is, van een bewonderaar.

Een bewonderaar? Ik scoff, vind het moeilijk om serieus te nemen. Maar hij knikt subtiel met zijn hoofd naar links, wijzend naar iemand. Dus volg ik zijn blik in de aangegeven richting en zie hem.

Zelfs zonder duidelijke visie kan ik hem herkennen als een van de zakenlieden met de decaan, zeker jonger dan de meesten. Hij lijkt begin veertig, hoewel zeer goed onderhouden voor zijn leeftijd.

Zijn lichaam is zichtbaar sterk ondanks de stof die het bedekt. Zijn haar, bijna volledig grijs, is netjes naar achteren gekamd. De korte, getrimde baard benadrukt zijn scherp gedefinieerde kaaklijn.

Hij is een van die mannen die eruitzien alsof ze uit een film zijn gestapt.

Absurd aantrekkelijk. Meer dan ik zou kunnen uitdrukken, ondanks dat hij veel ouder is dan ik. Wat zou een man zoals hij met mij willen? Ik vraag me af of hij, net als ik, zijn contactlenzen thuis heeft vergeten en niet goed ziet.

Maar hij bewijst me het tegendeel wanneer hij dicht bij me komt zitten. Heel dicht. Ik kan bijna zijn adem op mijn wang voelen, en zelfs leunend tegen de bar, trilt mijn lichaam.

Ik heb me nog nooit zo gevoeld.

“Ik wilde je niet laten schrikken, Hana. Ik wilde je gewoon feliciteren met je afstuderen.” Zijn diepe stem stuurt rillingen over mijn ruggengraat.

“Wie bent u, en hoe weet u wie ik ben?” Zijn hand zweeft onmiddellijk boven de mijne, alsof hij me wil kalmeren. Het werkt niet; zijn aanraking verergert mijn toestand alleen maar.

“Je hebt jezelf net geïntroduceerd aan die tafel, weet je nog?” Hij wijst naar de plek waar we enkele momenten geleden waren, samen met de decaan.

Verdorie! Zijn glimlach zou iedereen op dat moment kunnen doen smelten.

Het zou een misdaad moeten zijn dat een man zoals hij bestaat.

“Sorry, ik ben nerveus.”

“Maak ik je bang, Hana?” De manier waarop hij mijn naam benadrukt, doet mijn binnenste draaien. Mijn adem voelt schaars, en de ruimte tussen ons lijkt met de seconde te krimpen.

Hemeltje, ik val uit elkaar.

“Ik ben gewoon een voorzichtig meisje, meneer…” Ik stop, beseffend dat ik zijn naam nog steeds niet weet.

“Kauer. John Kauer.” Zijn vinger volgt het vochtige glas, veegt de druppels weg die langs het onaangeraakte drankje lopen. Een sluwe glimlach op zijn lippen, en hij staart naar me.

Kauer. Het klinkt bekend, maar ik kan me niet herinneren waar ik het eerder heb gehoord.

Het is moeilijk om me te concentreren; de manier waarop hij naar me kijkt is intens, als een roofdier dat klaar staat om zijn prooi te verslinden. Ik voel angst, maar tegelijkertijd verlang ik ernaar om vooruit te gaan. Ik dwing mezelf om door te gaan en de wervelwind van sensaties te begrijpen die me treffen wanneer John zo diep naar me kijkt.

“Meneer John Kauer.” De werking van de champagne die ik dronk begint te werken, en mijn stem komt trager en langzamer uit. Ik zie zijn gezicht gespannen worden, en hij lijkt te genieten van de manier waarop ik hem aanspreek.

“Je bent een prachtige vrouw, Hana.” De schorheid in zijn stem stuurt rillingen over mijn ruggengraat, zijn glimlach blijft hangen.

Ik vraag me af of mensen naar ons kijken, zich afvragend waarom hij zo dicht bij me is. Op dit moment kan het me niet meer schelen.

...