De Verleiding van de Professor

Sara

Ik stapte de koele avondlucht in, mijn hakken klikten op het trottoir terwijl ik op weg was om mijn vriend, Matt, te ontmoeten. De straatlantaarns flikkerden aan, werpend lange schaduwen over de stoep.

Een zachte bries ruiste door de bomen en bracht de geur van bloeiende jasmijn met zich mee. Ik haalde diep adem en genoot van het zoete aroma. Het deed me denken aan het parfum dat Matt me had gegeven voor ons jubileum vorig jaar. De herinnering deed me glimlachen, maar het verdween snel toen ik me herinnerde waarom ik hem vanavond moest ontmoeten.

Mijn telefoon trilde in mijn tas en onderbrak mijn gedachten. Ik haalde hem eruit, worstelend met de rits. "Stomme kleine tas," mompelde ik. "Wie heeft jou ontworpen, een eekhoorn?"

Het scherm lichtte op met het grijnzende gezicht van mijn vriendin Jessica—een selfie die ze had genomen na een paar margarita's te veel tijdens onze laatste meidenavond.

"Spreek van de duivel," mompelde ik, terwijl ik opnam. "Jess, wat is er aan de hand?"

"Sara! Godzijdank dat je opnam. Luister, ik heb een crisis."

"Wat voor crisis hebben we het over? Is je dure gezichtscrème weer op?"

"Erger! Ik verveel me dood. Zin om een drankje te doen? Ik heb een nieuwe plek gevonden waar ze geweldige suikerspin-martini's hebben. Ze zijn als diabetes in een glas, maar zo de moeite waard."

"Hoe verleidelijk dat ook klinkt, ik kan niet. Ik ben onderweg om Matt te zien. Ik heb hem al weken niet goed gesproken. Ik moet met hem praten."

Er viel een stilte aan de andere kant. "Is alles oké?"

Ik zuchtte, terwijl ik een steentje wegtrapte. "Ik weet het niet. Hij is de laatste tijd... afstandelijk. Altijd druk met werk of te moe om af te spreken. Ik begin me af te vragen of hij allergisch is voor mijn aanwezigheid of zoiets."

"Je moet met hem praten. Uitzoeken wat er aan de hand is. Communicatie is de sleutel, toch? Dat zeggen al die cheesy relatiedeskundigen."

"Ja, ik denk het." Ik trapte nog een steentje weg, inbeeldend dat het Matt's hoofd was. Kinderachtig? Misschien. Bevredigend? Absoluut.

"Beloof me dat je vanavond met hem praat. Geen smoesjes!"

"Ja, mam. Ik beloof dat ik mijn grote-mensen-woorden zal gebruiken en alles."

"Goed. En hey, over dingen die je beter laten voelen – heb je gehoord over de nieuwe docent corporate finance?"

Ik fronste. "Nee, waarom zou dat me beter laten voelen?"

"Omdat, lieve Sara, het gerucht gaat dat hij adembenemend knap is. Zo knap dat ik zelfs naar een les van 8 uur 's ochtends zou gaan."

"Jess, je realiseert je dat hij nog steeds gewoon een docent is, toch? Hoe knap hij ook is, hij is daar om les te geven, niet om oogverblindend te zijn voor dorstige studenten."

"Oh, kom op! Wees niet zo'n spelbreker. Als hij zo knap is, moet ik hem misschien zelf achterna gaan. Wie zegt dat leren niet leuk kan zijn?"

"Jij bent onmogelijk," lachte ik, terwijl ik mijn hoofd schudde. "Bovendien, ben je niet bezorgd over de hele student-docent machtsdynamiek? Het is een beetje creepy. En ik ben niet geïnteresseerd in daten met oudere docenten. Punt uit."

"Maar wat als hij jong is?"

"Nog steeds nee. Ik ben niet geïnteresseerd in docenten, jong of oud, knap of niet. Einde verhaal."

"Goed, goed," gaf ze toe. "Maar als je in de les zit en je je dood verveelt, kom dan niet bij mij klagen over gemiste kansen."

"Vertrouw me, dat zal ik niet," verzekerde ik haar, terwijl ik bij een zebrapad stopte. "Het enige waar ik over zal huilen in de les is mijn GPA."

"Over huilen gesproken," zei Jessica, haar toon veranderde, "ben je zeker dat je oké bent? Weet je, met de hele Matt-situatie?"

Ik zuchtte, kijkend naar het verkeerslicht dat veranderde. "Ik weet het niet. Ik denk dat ik er snel genoeg achter kom."

"Nou, als het misgaat, onthoud dan – er is altijd die knappe docent die op je wacht."

"Vaarwel, Jessica," zei ik vastberaden, maar ik kon niet helpen te glimlachen.

"Ik hou van je, schat! Bel me later!"

Ik hing op, terwijl ik mijn hoofd schudde en de straat overstak. Laat het maar aan Jessica over om te proberen me te koppelen aan een docent die ik nog nooit had ontmoet. Soms vroeg ik me af of ze in dezelfde realiteit leefde als de rest van ons.

Terwijl ik het restaurant naderde waar ik met Matt had afgesproken, voelde mijn maag zich in knopen draaien. Wat als hij het uitmaakte? Wat als hij iemand anders had ontmoet?

Ik streek mijn jurk glad en wenste plotseling dat ik iets sexiers had aangetrokken.

Het warme licht van het restaurant viel op de stoep en lokte me naar binnen. Ik haalde diep adem en maakte me klaar voor wat me ook te wachten stond. Net toen ik naar de deurklink reikte, trilde mijn telefoon.

Het was Matt.

Matt: Sara, het spijt me zo. Er kwam iets tussen op het werk. Regencheck? Ik beloof dat ik het later goed maak. We brengen de avond samen door. Hou van je.

Ik staarde naar het scherm, mijn emoties schoten heen en weer tussen opluchting en frustratie. Aan de ene kant maakte hij het niet uit. Aan de andere kant had hij me laten zitten. Weer. Ik had me helemaal opgedoft voor niets. Ik had Jessica's aanbod voor die suikerspinmartini's toch moeten aannemen.

Ik keek naar mijn outfit - een schattig zwart jurkje dat mijn rondingen op de juiste plekken benadrukte, gecombineerd met hakken die mijn benen eindeloos lieten lijken. Al die moeite was verspild aan de onverschillige blikken van voorbijgangers en een eigenwijze duif die mijn schoenen argwanend bekeek.

"Denk er niet eens aan, vogelbrein," waarschuwde ik de duif. Hij hield zijn kop schuin alsof hij wilde zeggen: "Uitdaging geaccepteerd."

Terwijl ik naar huis liep, dwaalden mijn gedachten af naar Matt's belofte om het later goed te maken. Een kleine opwinding ging door me heen bij die gedachte. Ondanks zijn recente afstandelijke gedrag kon Matt attent zijn wanneer hij dat wilde.

Ik herinnerde me onze laatste avond samen, hoe zijn handen over mijn lichaam gleden en kippenvel achterlieten. Hoe zijn lippen langs mijn nek gleden en me deden rillen van anticipatie. Het gevoel van zijn—

"Rustig aan, tijger," mompelde ik, terwijl ik mijn wangen voelde blozen. "Laten we niet op de zaken vooruitlopen. Hij moet eerst komen opdagen."

Toch tilde de belofte van een gepassioneerde nacht samen mijn stemming iets. Dit was niet helemaal verloren. Ik zou tijd hebben om me voor te bereiden, om iets aan te trekken dat verleidelijker was dan deze jurk.

Ik grijnsde, al plannen makend voor mijn outfit. Of het gebrek daaraan. Matt zou niet weten wat hem overkwam.

Toen ik mijn appartement bereikte, smeekten mijn voeten om genade. Ik schopte mijn hakken uit en zuchtte van opluchting toen mijn tenen in het zachte tapijt zonken.

Ik plofte op de bank, uitgestrekt als een zeester. Mijn jurk schoof omhoog en onthulde een flink stuk dij, maar wie gaf erom? Ik was heerlijk alleen in mijn appartement. Geen nieuwsgierige blikken, geen oordelen. Alleen ik, mijn gedachten en de zalige stilte.

Ik sloot mijn ogen, klaar om weg te zakken in een pizza-en-wijn-geïnduceerde coma, toen mijn telefoon ging. De schelle toon doorboorde de stilte en deed me opschrikken.

Het scherm lichtte op met een naam die ik in jaren niet had gezien. Claire? Mijn beste vriendin van de middelbare school? We hadden al... langer dan ik wilde toegeven niet meer gesproken. Wat zou ze willen?

Ik nam op, mijn stem een mengeling van schok en gretigheid. "Claire? Ben jij het echt?"

"Sara! Oh mijn God, het is eeuwen geleden!" Haar stem kraakte door de luidspreker, warm en vertrouwd.

Ik ging rechtop zitten en streek mijn jurk glad. "Wat brengt deze blast from the past?"

"Oh, je weet wel, gewoon even kijken hoe het gaat met mijn favoriete partner in crime," lachte ze. "Hoe gaat het met de hele Matt-situatie?"

Ik fronste, verward. "Matt-situatie? Waar heb je het over?"

"De breuk, gekkie. Zeg me niet dat je nog steeds in ontkenning bent."

"Ik haat het om je teleur te stellen, maar Matt en ik zijn nog steeds heel erg samen. Sterker nog, we zouden vanavond samen dineren, maar hij werd opgehouden op het werk."

Er viel een lange stilte aan de andere kant. Zo lang dat ik dacht dat de verbinding was verbroken.

"Claire? Ben je er nog?"

"Sara..." Haar stem klonk aarzelend, bijna pijnlijk. "Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen, maar Matt heeft al iemand anders. Victoria. Ik zag ze net samen in een kroeg."

Mijn hart zakte in mijn maag. "Wat? Nee, dat is onmogelijk. Je moet je vergissen."

"Ik wou dat het zo was, lieverd. Maar ik heb bewijs."

Mijn telefoon trilde met binnenkomende berichten. Met trillende handen zette ik Claire op de luidspreker en opende ze.

"Oh. Mijn. God." De woorden ontsnapten in een verstikte fluistering uit mijn mond.

Matt stond op mijn scherm. Mijn Matt. Met zijn armen om een verbluffende roodharige, hun lichamen zo dicht tegen elkaar dat je er geen creditcard tussen kon schuiven. En dat was nog maar de eerste foto.