De Verworpen Luna

De Verworpen Luna.

Het meisje zonder wolf

Hoofdstuk één.

Jane's standpunt.

Ik staarde naar mijn spiegelbeeld en draaide me een beetje om een goed zicht op mijn jurk te krijgen.

Het was een eenvoudige zomerjurk die mijn moeder had gemaakt, en mijn kastanjebruine haar was in een nette paardenstaart gebonden. En ik droeg een nieuw paar sandalen die mijn moeder op de lokale markt had gekocht.

Mijn lippen krulden in een glimlach terwijl ik dacht dat ik er mooi uitzag. Maar de knoop in mijn maag toonde hoe nerveus ik was. Dit was de belangrijkste dag van mijn leven, maar mijn angst kreeg de overhand.

Vandaag hoop ik mijn voorbestemde partner te ontmoeten. Er is vandaag een feest aan de gang in ons roedel. Alpha's van verschillende roedels waren uitgenodigd voor het evenement.

Het is een paringsbal waar de ongepaarde weerwolf Alpha's de kans krijgen om hun partners te ontmoeten, en dit gebeurt eens per jaar.

Mijn naam is Jane Biller. Ik ben geboren in een weerwolffamilie. Ik woon in het roedel met mijn ouders. Mijn vader is de Beta van de Rode Maan Roedel. Ik ben de enige dochter van mijn ouders. Maar ondanks dat ik de dochter van de Beta ben, werd ik gepest door de roedelleden omdat ik geen wolf had. Ik ben geen toekomstige vrouwelijke Beta; ik ben gewoon een onhandig meisje zonder wolf, en ik heb er veel kritiek voor gekregen.

Ik heb geen vrienden. Niemand wil bevriend zijn met een zwak, onhandig meisje zoals ik. Ik krijg veel liefde van mijn moeder. Maar mijn vader heeft me nooit echt gemogen omdat hij denkt dat ik een schande voor hem ben. Hij verafschuwt me omdat ik een weerwolf zonder wolf ben. Hij had een sterke dochter nodig die het van hem zou overnemen wanneer hij oud wordt en het niet meer kan bijhouden als Beta van het roedel. Ik was niet de dochter van zijn dromen, en hij laat me nooit in de steek om te laten zien hoe teleurgesteld hij is.

Vanaf mijn jongste tienerjaren wilde ik niets liever dan mijn partner ontmoeten. Ik had de hoopvolle gedachte dat hij mijn wolf zou laten bloeien wanneer hij me markeert. Onze partnerband zou mijn wolfkant kunnen ontketenen, en hoewel er geen garantie voor was, hield ik toch vast aan die gedachte.

Mijn moeder heeft me altijd geleerd over mijn partner. Een partner die van me zal houden en me zal koesteren. Een partner die me zal accepteren zoals ik ben. Een partner die niet teleurgesteld zou zijn, maar mijn gebreken met een warm hart zou accepteren. Ik heb genoeg kritiek en pesterijen gehad om een leven lang mee te gaan. Ik bid voor een partner die me niets anders dan pure liefde zou tonen.

Ik heb altijd geloofd dat mijn partner van me zou houden en me zou beschermen, en ik weet dat de Maangodin vriendelijk is en dat ze mijn grootste hartenwens zal vervullen.

Ik ben 16 jaar oud en ik bid dat ik vandaag mijn partner zal vinden op het feest. Elke wolf in het roedel maakt zich klaar voor het grote feest.

Er werd genoeg eten en drinken bereid. De vrouwelijke weerwolven kleedden zich in hun mooiste jurken en deden hun make-up. Ik had geen mooie jurk of make-up, maar mijn zomerjurk was meer dan genoeg voor mij. Alles wat ik vanavond wil, is mijn voorbestemde partner ontmoeten.

"Jane," klopte mijn moeder op mijn deur. "Ben je daar?"

"Ja, moeder, ik kom eraan," haastte ik me naar de deur, ik ontgrendelde hem om mijn moeder te onthullen die al helemaal opgemaakt was.

"Jane, wat ben je in hemelsnaam aan het doen? Waarom ben je nog niet beneden?" vroeg ze.

"Ik kom zo, ik moet nog even mijn haar doen," zei ik gehaast, weer nerveus voelend.

Ze merkte het ongemak op mijn gezicht en pakte mijn gezicht met haar handen.

"Jane, wat is er aan de hand? Voel je je ziek?"

"Nee, mam, het gaat goed, alleen –" ik pauzeerde. Hoe kon ik haar vertellen dat ik bang was?

"Ben je niet blij dat je vandaag eindelijk je partner gaat ontmoeten?" vroeg ze verder.

"Natuurlijk, moeder. Ik ben het gelukkigste meisje op aarde. Ik hoop dat de maangodin me zegent met een partner. Ik hoop dat ik mijn partner vandaag zal ontmoeten, moeder," zei ik, terwijl ik een glimlach forceerde.

"Zeker, lieverd. Ik weet zeker dat je je voorbestemde partner zult ontmoeten die van je zal houden en je zal koesteren," zei ze.

Toen ik haar die woorden zo stellig hoorde zeggen, verdwenen mijn twijfels. Ik voelde me weer zelfverzekerd, en dat was allemaal dankzij haar.

"Bedankt, moeder," glimlachte ik, terwijl ik haar snel omhelsde.

"Geen probleem, liefje. Oké, ga snel verder. Je wilt het feest niet missen. Ik wacht beneden op je. Neem niet te lang, goed?"

"Goed," ik sloot de deur en haastte me terug naar mijn grote spiegel. Ik haalde diep adem, mezelf voorbereidend op vanavond.

Het komt goed, Jane. Je redt het wel. Ik gaf mezelf een peptalk. Dat doe ik altijd als ik nerveus en bang ben.

"Jane," hoorde ik moeder me weer roepen.

"Ik kom eraan!" Ik maakte nog een laatste snelle draai en snelde naar beneden om mijn moeder te ontmoeten.

"Je ziet er prachtig uit, lieverd," complimenteerde moeder toen ik de trap af kwam.

"Bedankt, moeder," giechelde ik, terwijl ik mijn arm in de hare haakte. We verlieten het huis en kwamen een paar minuten later aan bij het bal.

De grote zaal was prachtig versierd. Iedereen was gekleed in hun mooiste kleding. De gebonden Alpha's hadden hun tafels aan één kant met hun Luna's, en de ongebonden Alpha's hadden hun tafels aan de andere kant. De ongebonden wolvinnen op het feest waren vol opwinding.

Al snel maakte onze Alpha zijn grootse entree met zijn Luna en ging naar hun zitplaats. Mijn vader zat naast de Alpha, aangezien hij de Beta van de roedel is.

Mijn blik bleef hangen op een van de ongebonden Alpha's. Ik wil meer weten over die opmerkelijke Alpha. Hij is perfect gemaakt. Hij is zo mooi dat het me jaloers maakt.

Hoe kan een man zo perfect en tegelijkertijd zo mooi zijn? Is hij mijn partner? Ik weet het niet, aangezien ik geen wolf heb.

Maar hij kon het niet zijn, hij leek zo'n machtige man. Ik betwijfel of zo'n man zou worden gekoppeld aan een zwak meisje zoals ik.

Misschien voel ik me gewoon tot hem aangetrokken vanwege zijn verbluffende uiterlijk.

"Wat is er? Naar wie staar je?" vroeg mijn moeder, me onderbrekend.

"Niets, ik voel me gewoon een beetje aangetrokken tot die man daar," zei ik, wijzend naar de Alpha.

"Wil je ophouden, Jane? Weet je welke Alpha je aanwijst? Hij is de meest beruchte, meedogenloze Alpha in de geschiedenis. Je wilt het beest in hem niet provoceren," zei moeder.

Maar hij ziet er niet wreed of meedogenloos uit. Met zijn uiterlijk zou hij een echte engel uit de hemel kunnen zijn. Maar ja, ze zeggen wel dat uiterlijk bedrieglijk kan zijn, toch?

"Wijs nooit meer naar iemand. Als ik jou was, zou ik me concentreren op het vinden van mijn partner."

"Sorry, moeder," zei ik.

Mijn moeder werd door haar vrienden weggevoerd, en liet me helemaal alleen achter. Ik zwierf rond op zoek naar mijn partner.

De zoete geur van het eten drong mijn neusgaten binnen. Mijn maag rommelde van de honger en ik ging mezelf trakteren op wat snacks. Zonder te kijken waar ik heen ging, botste ik tegen een harde borst. Ik was bijna op de grond gevallen toen stevige handen mijn pols grepen.

"Kijk uit waar je loopt," berispte een diepe baritonstem me, terwijl de stevige handen me loslieten.

"Sorry," zei ik snel en vluchtte onmiddellijk uit zijn handen. Ik voelde het. Ik voelde de sensatie toen hij me aanraakte.

Is hij mijn partner? Is hij degene? Toen ik om me heen keek om te zien wie me van het vallen had gered, ontmoette ik zijn donkere, sombere ogen. Hij had zich omgedraaid en staarde naar me.

Ik slaakte een zachte zucht. Hij is de Alpha waar moeder me net voor waarschuwde.