De Vreugde van Wraak

Laat me je een verhaal vertellen...

Er was eens een jong meisje genaamd Joy. Ze woonde in een klein dorpje genaamd Nieuw Salem in Noord-Dakota. Haar familie was niet rijk, maar ze werden ook niet als arm beschouwd. Haar ouders waren hardwerkende en religieuze mensen en ze werden gerespecteerd door de dorpsbewoners.

Haar moeder had haar Joy genoemd omdat ze bij haar geboorte vreugde in hun leven bracht. Haar moeder en vader hadden zo lang geprobeerd een baby te krijgen, en toen haar moeder zwanger werd, waren haar ouders dolgelukkig. Eindelijk, na zoveel jaren van teleurstellingen en valse alarmen, zouden ze een baby krijgen.

Joy's moeder moest gedurende haar hele zwangerschap in bed blijven. Er was wat bloedverlies tijdens het eerste trimester, dus de dokter beval haar moeder om in bed te blijven. Haar moeder vond het niet erg dat ze het huis niet uit mocht. Ze geloofde dat het allemaal voor een goed doel was. Joy's vader huurde iemand in om hem te helpen in het kleine kruidenierswinkeltje dat ze in het dorp hadden, en hij huurde ook hulp in voor het huishouden zodat Joy's moeder voor zichzelf en hun baby kon zorgen. Hij zou alles doen, zolang hun kleine Joy maar gezond ter wereld kwam.

Toen Joy werd geboren, zei haar moeder dat ze huilend ter wereld kwam. Ze had sterke longen en de dokter zei dat ze zo gezond als een paard was. Toen de verpleegster naar de kamer van haar moeder kwam om haar te laten zogen, waren Joy's huilen al van ver te horen. Maar zodra Joy in de armen van haar moeder lag, werd ze meteen stil, alsof ze wist dat ze daar thuishoorde. Haar vader bracht al hun vrienden naar het ziekenhuis om Joy te komen zien. Hij was zo trots.

Joy groeide op zoals elk ander klein meisje. Spelletjes spelen met haar vriendjes, fietsen naar het park, ijs eten op een warme zomerdag en naar de sterren kijken op een heldere sterrennacht. Ze zat altijd vol energie. Ze kon geen seconde stilzitten... zelfs niet voor de jaarlijkse kerstfoto van de familie Taylor die ze aan vrienden en familie uitdeelden. Joy was altijd aan het wiebelen, ze kon nooit stil blijven zitten.

Toen het tijd was voor Joy om naar school te gaan, paste ze perfect tussen haar leeftijdsgenoten. Ze was een van de slimsten in haar klas en de leerlingen en leraren van de plaatselijke basisschool waren altijd dol op haar. Ze was een mooi meisje met kastanjebruin haar en aquamarijnkleurige ogen. Er was vaak een voortdurende discussie over de vraag of Joy's ogen groen of blauw waren. Om het gekibbel te stoppen, zei haar vader dat iedereen gelijk had. Hij vertelde hen dat de kleur van Joy's ogen afhing van het tijdstip van de dag. Als het licht was, waren ze groen. Als het donker was, waren ze blauw zoals de oceaan.

Alles leek goed te gaan voor de familie Taylor totdat Joy naar de middelbare school ging. Natuurlijk was ze nog steeds een van de slimsten van haar klas, maar de leerlingen en leraren op de plaatselijke middelbare school waren niet langer zo onder de indruk van haar. Ze was mager, lang en onhandig voor een brugklasser, terwijl de andere meisjes van haar leeftijd mooie, stevige borsten hadden en rondingen. Voor het eerst in haar leven werd Joy het mikpunt van iemands grap, het slachtoffer van een streek, een doelwit van een pestkop.

Joy vroeg zich vaak af waarom mensen door de puberteit moesten gaan terwijl ze naar zichzelf in de spiegel staarde voordat ze zich aankleedde voor school. Alles was goed voor de middelbare school. Niemand maakte haar belachelijk, bekritiseerde haar of lachte haar uit. Wat was er zo speciaal aan borsten of wiegende heupen?

Nou, Joy vond het niet erg zolang haar beste vriend, Noah, naast haar stond. Toen ze klein waren, verhuisde Noah's familie naar een huis aan hun doodlopende straat. Hij was verlegen en timide en had een stotter, maar Joy vond dat niet erg. Voor haar was Noah speciaal.

Noah was kleiner dan de gemiddelde jongen en hij werd vaak gepest. Joy verdedigde hem altijd tegen de pestkoppen op het schoolplein, hield zijn hand vast als hij pijn had en deelde alles van haar met hem. Ze waren als twee handen op één buik. Waar de een was, werd verwacht dat de ander daar ook was. Ze scheidden alleen als ze naar huis moesten om te slapen.

Op een avond, toen ze onder de heldere nachtelijke hemel naar de sterren keken op een picknickkleed in de weide bij Joy's huis, maakten ze een pact dat ze voor altijd vrienden zouden blijven, wat er ook zou gebeuren. Noah glimlachte naar haar met die schattige tandeloze grijns van hem en omhelsde haar stevig. Joy wist in haar hart dat Noah haar nooit zou verlaten. Niet nu, niet ooit.

Maar in tegenstelling tot Joy, die duidelijk een laatbloeier was, begon Noah tijdens hun brugklasjaar uit te groeien tot de man die hij voorbestemd was te worden. Hij werd lang en zijn spieren begonnen te vormen. Hij was niet langer tandeloos en had perfecte witte tanden. Zijn blonde haar glansde als tarwe in het zonlicht en zijn chocoladebruine ogen twinkelden als hij glimlachte. De sproeten rond de brug van zijn neus gaven hem die mannelijke charme. Hij raakte zelfs van zijn stotter af. Wanneer ze samen door hun school liepen, Noah in zijn favoriete witte T-shirt gestopt in zijn gescheurde blauwe jeans, zuchtten de meisjes allemaal als hij voorbij kwam.

Helaas veranderde hun vriendschap de zomer voordat ze in de tweede klas van de middelbare school kwamen, toen Noah een baantje kreeg als hamburgers omdraaien in het lokale eetcafé in de stad. Hij raakte bevriend met de kinderen die hem vroeger op de basisschool pestten. Zij waren de populaire kinderen op hun middelbare school en ze geloofden dat Noah goed in hun groep zou passen. Ja, ze waren allemaal knap en mooi, sommige van hen rijk met invloedrijke ouders, en Noah wist dat vrienden met hen zijn hem een voorsprong zou geven om te komen waar hij in de toekomst wilde zijn. Hij begon Joy te negeren en af te wimpelen wanneer ze hem kwam opzoeken. Het brak Joy's hart. Ze begreep dat mensen veranderen, maar ze kon niet geloven dat Noah, van alle mensen, haar zou kwetsen.

Tijdens hun tweede jaar zat Joy nu helemaal alleen. Wat nog erger was, Noah, die had beloofd haar nooit te verlaten, begon mee te doen met het pesten door zijn vrienden, elke dag opnieuw. Ze sloot zichzelf op in het meisjesbadkamer en huilde. Ze kon niet geloven dat haar Noah zo wreed kon zijn!

Joy verliet de stad om haar tante te bezoeken, die in Californië woonde, de zomer voordat ze naar de derde klas gingen. Toen ze terugkwam, herkende niemand haar. Ze was eindelijk opgebloeid tot een dame. Haar eens pluizige kastanjebruine haar was nu steil en gekruld aan de uiteinden. Ze had nu grote, stevige borsten en rondingen op alle juiste plaatsen. Omdat ze lang was, glansden haar lange benen als albast in het zonlicht. Haar beugel was weg en ze glimlachte zo lief, haar perfecte tanden tonend door haar perfecte roze lippen.

Ze werd door iedereen geliefd en leefde nog lang en gelukkig...

Sorry, ik maakte maar een grapje. Je weet wat ze zeggen, het leven is ingewikkeld.

En vreugde kan in een oogwenk veranderen in ellende.

Het was één uur 's nachts toen de Taylors een klop op hun deur hoorden. Het was de avond van het lentebal en Joy had toestemming om na het evenement bij een vriendin te blijven slapen.

Joy's vader keek door het kijkgaatje van de deur en zag Noah op hun stoep staan.

"Noah, Joy is hier niet. Ze blijft vannacht bij Lisa," zei Joy's vader terwijl hij de deur opendeed, een kamerjas over zijn pyjama dragend. Zijn ogen werden groot toen hij Noah een meisje in zijn armen zag dragen. Haar onherkenbare gezicht was bedekt met bloed, haar polsen en enkels hadden striemen en haar witte jurk was gescheurd, waardoor haar naakte, gekneusde en gewonde lichaam eronder zichtbaar werd. Hij herkende de witte jurk. Het was dezelfde jurk die Joy voor het lentebal had gemaakt. "OH MIJN GOD! JOY!"

Noah huilde en trilde hevig. "M-Meneer Taylor, mag ik Joy naar binnen brengen? I-Ik h-heb haar in de jongensgymzaal gevonden, vastgebonden en zwaar gewond."

"Geef mijn dochter aan mij!" schreeuwde Joy's vader. Noah legde Joy voorzichtig in de armen van haar vader, stapte achteruit en veegde zijn neus af. "MARGARET! PAK DE SLEUTELS VAN DE TRUCK! IK MOET JOY NAAR HET ZIEKENHUIS BRENGEN!"

Joy's moeder rende de trap van hun twee verdiepingen tellende huis af, compleet in de war. "Waarom moet je Joy naar-" Ze verstijfde toen ze haar bebloede dochter in de armen van haar man zag. "WAT IS ER GEBEURD?! Mijn kind! Wat is er met je gebeurd?" riep Joy's moeder uit terwijl ze naar haar dochter snelde, hartverscheurend snikkend.

"Maggie, we moeten Joy naar het ziekenhuis brengen. Pak mijn sleutels en mijn portemonnee en sluit de deur," zei Joy's vader kalm. Joy's moeder pakte snel de sleutels en de portemonnee van haar man van een dienblad op een kleine tafel in de hal. "Noah, volg ons in je auto. Ik heb je nodig om de politie te vertellen wat je weet."

In het ziekenhuis gaf de dokter het sombere nieuws aan de Taylors dat Joy herhaaldelijk was verkracht. Ze had ook gebroken ribben, trauma aan haar gezicht en hoofd, en een gebroken been en arm. Wie haar ook had aangevallen, had haar voor dood achtergelaten.

Toen Noah met de politie sprak, zei hij dat hij niets wist en toen de politie de lokale middelbare school bezocht, wilden de kinderen niet praten. In plaats daarvan zeiden ze dat Joy erom had gevraagd omdat ze een rugloze witte jurk droeg naar het bal die niets aan de verbeelding overliet.

De jongensgymzaal was brandschoon toen de politie de locatie doorzocht voor bewijs. Ze konden geen spoor van haar, bloed of sperma vinden. Alles wat ze vonden was de geur van bleekmiddel.

Joy's jurk en het seksuele aanrandingspakket verdwenen op mysterieuze wijze. Zonder enig bewijs vertelde de sheriff aan Joy's vader dat ze geen aanklacht konden indienen. Als ze toch aanklacht zouden indienen, zou Joy alles wat die jongens haar hadden aangedaan opnieuw moeten beleven voor zoveel mensen en als ze de zaak zouden verliezen, zou ze voor altijd als de slet van de stad worden bestempeld.

Joy keerde niet terug naar school nadat ze uit het ziekenhuis was ontslagen en niemand zag haar daarna nog. De Taylors verkochten alles en vertrokken, in de hoop Joy een kans op een normaal leven te geven na haar beproeving.

Niemand wist waar ze heen gingen en na tien lange jaren waren de Taylors nu slechts een vage herinnering in het kleine stadje New Salem.

Nou, niet meer.