De Wolf en de Fee

"Ik, Alpha Kaden van de Regionale Maanroedel, wijs jou, Lucia, af als mijn partner en Luna van deze roedel."

Ik keek toe hoe mijn vriend van drie jaar mij afwees toen hij ontdekte dat ik zijn partner was.

"Nou, ik accepteer je afwijzing verdomme. En rot op, rot allemaal op, ik heb jullie losers niet nodig," schreeuwde ik naar de hele roedel die niets anders deed dan toekijken hoe ik werd afgewezen.

Ik zag zijn ogen een beetje flikkeren. Hij had niet verwacht dat ik zijn afwijzing gemakkelijk zou accepteren. Goed zo.

Ik zou hem zeker niet het genoegen geven mij te zien smeken.

"Lucia," zei mijn "beste vriendin" met een afschuwelijke stem. Ze verwachtte ook dat ik zou smeken.

"Wat!" snauwde ik terug naar haar. "Jullie zijn allemaal dood voor mij."

Ik voelde de tranen vallen en de pijn van de afwijzing begon me te overmannen, dus ik rende weg. Er was geen manier waarop ik hen dat genoegen zou geven.

Ik rende zo snel als mijn benen me konden dragen, sloeg de deur dicht, net op tijd voordat ik van de pijn instortte.

**

Drie weken eerder.

Ik verbleef altijd in het roedelhuis. Ik kende mijn ouders niet, maar dat stoorde me niet. Mij werd verteld dat ze me hadden achtergelaten en de roedel had me gevonden, alleen achtergelaten om te sterven.

Als ze me hadden achtergelaten, was er geen reden om naar hen te zoeken.

Ik kreeg hier een thuis en werd net als iedereen behandeld. Het leven was goed.

Ik maakte me klaar om naar school te gaan toen ik een sms ontving.

"Ben je klaar?" Het was Kaden, mijn vriend van drie jaar. Hij zou ook over drie weken de alpha van de roedel worden.

"Ja," sms'te ik terug.

Er was een extra sprongetje in mijn stap toen ik de trap afkwam.

"Hoi," glimlachte ik, hem begroetend.

Hij glimlachte naar me en ik voelde die vertrouwde kriebel in mijn buik.

"Hoi schat," zei hij, terwijl hij de deur voor me opende. Hij stond, torenhoog boven mij met mijn 1,68 meter terwijl hij 1,93 meter was. "Goed geslapen?" zei hij, kijkend naar me met die doordringende blauwe ogen.

"Als een baby," glimlachte ik terug.

We gingen naar school.

Ik liep door de vertrouwde gangen van de school, aan Kaden's arm.

"Schat," riep ik hem, terwijl we naar onze klas liepen voor de dag.

"Ja?" klonk hij ongeïnteresseerd, maar daar was ik inmiddels aan gewend. Hij deed dat als hij zich niet op zijn gemak voelde bij mensen.

"Wat denk je dat we moeten doen als we terugkomen van school?"

"Ik zal het dan druk hebben, ik kom je zien als ik klaar ben," zei hij, zonder me ook maar een beetje aandacht te geven terwijl hij antwoordde.

"Ik weet dat je achttiende eraan komt, maar dat betekent niet dat je me aan de kant moet schuiven."

"Het is paringstijd Laura, je weet hoe dat gaat. Bovendien ben jij mijn partner. We zullen genoeg tijd hebben," verzekerde hij me voordat hij naar zijn klas ging.

Ik glimlachte bij die gedachte. Alpha's hadden de speciale gave om te weten wie hun partner was, weken soms maanden voordat ze achttien werden.

Het was wel te verwachten dat we maatjes zouden worden, aangezien we al een sterke band hadden vanaf het begin.

Ik was dolgelukkig toen ik het hoorde. Ik hield van hem, en eindelijk zou ik de rest van mijn leven met hem doorbrengen.

De lessen vlogen voorbij en ik rende naar buiten om Kaden te ontmoeten op onze gebruikelijke plek, alleen om van zijn beta te horen dat hij weg was.

Ik zag de blik van medelijden die hij me gaf, maar ik negeerde het.

Hij moet iets dringends hebben gehad, het was ongebruikelijk voor hem om zoiets te doen, dus het was duidelijk gewoon een noodgeval of zoiets.

Uiteindelijk liep ik naar huis, aangezien Eric, zijn beta, moest blijven voor voetbaltraining en Samantha, mijn beste vriendin, moest nablijven.

"Hé, je bent zomaar weggegaan," sms'te ik hem.

Geen antwoord. Ik probeerde niet boos te worden, maar met elke stap die ik zette in het koude, meedogenloze weer, wilde ik zijn hart eruit rukken.

"Je had me op z'n minst kunnen laten weten," sms'te ik hem opnieuw. Hij las het deze keer, maar antwoordde niet.

Tien minuten later kwam ik bij het packhuis aan, bijna met bevroren vingers, om Kaden warm gekleed te vinden, terwijl hij de pack warriors trainde. Tenminste, dat leek het van waar ik stond.

"Je bent een klootzak!" zei ik, terwijl ik naar hem toe liep en de aandacht trok van iedereen die buiten was.

"Je liet me achter, weet je, een klein sms'je zou fijn geweest zijn," zei ik recht in zijn gezicht.

"We praten hier later over," zei hij met een geïrriteerde stem.

"Nee, ik wil er nu over praten," ik was kwaad, nee, ik was woedend.

Hij kwam dichter naar me toe en boog een beetje om op mijn hoogte te komen. "Je maakt jezelf belachelijk nu, dus waarom slik je het niet gewoon in en wacht tot ik tijd voor je heb."

Ik keek naar hem en keek toen terug naar de mensen die nu hun aandacht op ons hadden gericht. Ik voelde mezelf blozen door de situatie en liep toen naar mijn kamer.

Ik liep heen en weer door de kamer. Wachtend op de avond.

Uiteindelijk werd ik moe en viel in slaap, en werd alleen wakker toen Kaden mijn kamer binnenkwam.

"Kaden?" kreunde ik vanuit mijn slaap. Mijn lichaam deed overal pijn van het slapen op de vloer.

"Ben je nog wakker?" Hij liep naar me toe en streek mijn haar opzij.

"Een beetje."

"Goed," hij trok me in een zittende positie. "We moeten praten."

Ik knikte, terwijl ik de restjes slaap uit mijn ogen wreef.

"Natuurlijk, wat is er?" Hij zag eruit alsof hij net een bad had genomen.

Zijn haar zat in de war, maar het zag er nog steeds goed uit, alsof ik mijn hand erdoorheen kon halen.

Het zachte schijnsel van de maan weerspiegelde hoe gespierd zijn lichaam was.

"Ik denk dat we onszelf wat ruimte moeten geven, voorlopig."

Mijn hart zakte naar de bodem van mijn maag.