Erfgenamen van Passie: Een Verboden Liefdesdriehoek

"Wat wil je van me? Zeg het gewoon! Je hebt totaal geen ambitie!" De boze stem van de man vulde de kamer, vermengd met het geluid van brekend porselein.

Amelia Wilson's lichaam schudde instinctief; dit was het laatste soort scène waar ze mee te maken wilde hebben.

Maar nu ze hier was, was er geen weg meer terug.

"Als je me niet kunt uitstaan, negeer me dan gewoon. Ik ben pas in de twintig. Werkte jij niet gewoon toen je mijn leeftijd had?"

De snauwende reactie van de jongen maakte de man alleen maar bozer. "Hoe durf je zo tegen me te praten! Ik heb je opgevoed sinds je een kind was, en dit is hoe je me terugbetaalt? Wil je dat ik je eens goed de waarheid vertel?"

Amelia's hart sprong in haar keel. James Anderson verloor zelden zijn geduld op deze manier.

Hij was dit keer echt woedend. Ze moest meteen ingrijpen, anders zou het echt uit de hand lopen. Noch vader noch zoon zouden toegeven, en het liep uit op een complete ramp.

Amelia duwde de deur open en liep naar binnen.

"Oom James." Haar stem was zo kalmerend als een koele bries op een hete zomerdag.

James' woede leek iets te bedaren toen hij haar zag, en hij forceerde een glimlach. "Amelia, ben je hier om Alexander te zien?"

Amelia knikte. Voordat ze iets kon zeggen, sneerde Alexander Anderson, die in de buurt stond, "Je bent altijd vriendelijk tegen andermans kinderen, maar zo streng tegen je eigen zoon!"

James voelde zich een beetje beschaamd dat hij zo werd aangesproken in het bijzijn van Amelia.

Maar met haar erbij wilde hij niet terugruziën.

Amelia haalde diep adem, verzamelde haar moed en keek naar James. "James, eigenlijk ben ik het. Ik wil dat hij blijft."

James was even verbluft, zijn toon onzeker. "Jij?"

Voelend de intense blikken, worstelde Amelia om kalm te blijven. "Ja... Ik sta op het punt af te studeren en ik ben een beetje nerveus. Ik wil dat hij blijft om me gezelschap te houden, misschien wat van zijn ervaringen te delen."

Haar stem werd zachter met elk woord, en tegen het einde wenste ze dat ze in de grond kon verdwijnen.

Ze was niet goed in liegen, maar de paar keer dat ze het deed, was altijd om Alexander te beschermen.

Zoals nu, om een of andere reden wilde hij gewoon niet naar Vesperia en was vastbesloten om thuis te blijven.

Vader en zoon stonden al dagen tegenover elkaar, en Alexander's moeder, Scarlett Anderson, had Amelia in het geheim om hulp gevraagd.

Als Scarlett haar niet persoonlijk had gevraagd, had ze zich hier niet mee willen bemoeien.

Toen ze klaar was, leek de kamer kouder te worden.

James stond daar, starend naar Amelia, zonder een woord te zeggen voor een lange tijd.

Amelia voelde het zweet langs haar voorhoofd druppelen.

Ze balde onbewust haar vuisten, en net toen ze de stilte niet langer kon verdragen.

James knikte plotseling. "Goed, als dat zo is, laat hem dan een jaar blijven. Jullie kunnen je eigen zaken regelen."

Daarmee zwaaide hij met zijn hand en draaide zich om om te vertrekken.

Hij zei geen woord meer.

Maar toen James vertrok, gaf hij Amelia een blik die recht door haar heen leek te dringen.

Hoewel alles normaal leek, voelde Amelia zich alsof ze net een klap in haar gezicht had gekregen.

James dacht waarschijnlijk dat ze onredelijk was, dat ze Alexander dwong te blijven alleen maar omdat ze zich zorgen maakte over het eindexamen.

Was Alexanders toekomst niet belangrijker dan een examen?

Alexander zwaaide met zijn hand voor haar gezicht. "Amelia? Amelia? Waar denk je aan?" vroeg hij grijnzend.

Amelia schrok op en glimlachte, "Niets, maar je hebt me nog steeds niet verteld, waarom wil je niet naar Vesperia als het daar zo geweldig is?"

Alexander keek geschrokken.

Hij veranderde snel van onderwerp, "Waarom anders? Er is niets goeds aan die plek. Het is veel comfortabeler thuis."

Omdat ze samen waren opgegroeid, kon Amelia gemakkelijk zien wanneer hij loog.

Maar ze drong nooit aan op dingen waar hij niet over wilde praten. Ze was attent, en dat was een van de redenen waarom Alexander zoveel van haar hield.

Ze liepen zij aan zij de trap af en zagen Henry Anderson in de woonkamer zitten.

Amelia stond even versteld, niet wetend hoe ze moest reageren.

Hun relatie was gespannen. Hoewel ze elkaar al meer dan tien jaar kenden, waren ze niet echt vrienden.

Als ze beweerde dat ze vrienden waren, zou Alexander waarschijnlijk boos worden.

Dus besloot ze Alexander het te laten afhandelen.

Maar Scarlett riep Alexander om hem te vragen naar zijn ruzie met James.

Alexander, hoewel in een slechte bui, wilde Scarlett niet ongehoorzaam zijn.

Hij trok een pruillip naar Amelia. "Wacht op mij beneden. Ik ben zo terug."

Vanuit zijn gezichtspunt zag Alexander Henry niet beneden zitten.

Anders zou hij haar niet alleen met Henry hebben achtergelaten.

Amelia raakte in paniek en wilde Alexander roepen.

Maar hij was al Scarlett's kamer binnengegaan.

Gezien hun zeldzame gesprekken in het afgelopen decennium, zou Henry waarschijnlijk geen gesprek met haar beginnen, toch?

Met deze gedachte ging ze voorzichtig op ongeveer twee meter afstand van Henry zitten.

Ze probeerde zichzelf zo onopvallend mogelijk te maken.

Zonlicht baadde Henry, benadrukkend zijn knappe profiel.

Hij leunde lui op de bank en checkte e-mails op zijn laptop. Zelfs een simpele handeling als dat leek verleidelijk wanneer hij het deed.

Als een edelman.

Deze man, ondanks zijn tragische achtergrond, was bijna perfect in elke andere opzichten.

Hij was tenslotte altijd de beste van zijn klas geweest, een niveau van intelligentie waar ze jaloers op was.

Net toen ze naar Henry staarde, sprak hij plotseling, "Zie ik er goed uit?"

Amelia schrok, bijna haar telefoon laten vallen.

"Ik... nee... ik bedoel..." Ze begon te stotteren, niet in staat een volledige zin te vormen ondanks de simpele uitleg.

Henry fronste licht en sloot zijn laptop, "Ben ik eng?"

Natuurlijk!

Anders, waarom zou Amelia zo bang zijn?

Maar met Henry die zo direct vroeg, kon ze niet eerlijk antwoorden.

Vooral met de bedienden van de familie Anderson in de buurt. Als ze Alexander zouden vertellen dat ze hadden gepraat, zou hij waarschijnlijk weer boos worden.

Ze wendde zich af en pakte een glas water van de tafel om de situatie te vermijden.

Maar hij sprak plotseling weer, "Uitgescholden?"