Gebonden aan de Meedogenloze Alpha Mafia

Proloog

Luciano's POV

Voordat je dit verhaal begint, moet je iets weten. Ik ben geen goed persoon.

20 jaar geleden

De afspraak stond gepland voor 14:00 uur en de dag was bewolkt. Eigenlijk had ik daar niet moeten zijn, maar ik wilde graag bewijzen dat ik verantwoordelijk kon zijn.

"Ik zal me goed gedragen. Ik wil mee." Mijn moeder wisselde een vermoeide blik met papa, haar zwarte haar schitterde in het zonlicht, net als het mijne.

Ze bukte zodat ze op mijn hoogte was. Haar bruine ogen fonkelden terwijl ze me aankeek. "Luc, je kunt een andere keer mee. Mamma en Papa zijn zo terug, je moet bij oom Tommaso blijven." Ze woelde door mijn donkere haar. Ik sloeg haar hand weg.

"Ik ben geen kind," gromde ik. "Hoe kan ik in de toekomst de leider van de roedel zijn als ik niet eens mee mag naar een vergaderafspraak?" Mamma's gezicht vertrok en ik vocht tegen de drang om mijn excuses aan te bieden. Oom Tommaso zei altijd dat een leider sterk en assertief moest zijn om zijn volk te beschermen, net als papa.

Oom Tommaso's lach klonk naar ons toe terwijl hij binnenkwam om mijn ouders gedag te zeggen.

"Goed gezegd, Luciano." Hij klopte op mijn rug. Hij boog naar mijn vader voordat ze elkaars armen vastpakten en een rare mannelijke omhelzing deden.

"Tommaso, ben je het met Luciano eens?" vroeg papa nieuwsgierig.

"Natuurlijk, Alpha. Hij is de erfgenaam van onze roedel en het kartel. Hij is slim genoeg om het belang te erkennen van zichzelf vroeg onderdompelen in de zaken." Ik glom bijna van trots. Papa knikte instemmend, maar mamma leek nog steeds niet overtuigd.

"Hij is een kind. Hij moet ervan genieten zolang hij kan," zei ze.

"Luna, het is slechts een formaliteit, niets ernstigs. Hij zal helemaal in orde zijn en ik, als Beta van deze roedel, zal voor alles op het thuisfront zorgen."

Zo kwam het dat ik daar was. Vaak vraag ik me af of er iets veranderd zou zijn als ik niet was gegaan. Ik weet het nog steeds niet.

De ontmoetingsplaats was een neutraal gebied tussen onze territoria. We vertrokken met een normale escorte van acht elitesoldaten, zoals geëist door het verdrag dat we hadden ondertekend. Een verdrag om eindelijk een einde te maken aan decennia van bloedvergieten tussen mijn roedel, de Lupo-Mortale Roedel, en de Stonecold roedel. Ik was trots om de zoon te zijn van de Alpha die een nieuw tijdperk inluidde.

De hinderlaag was onverwacht. Het ene moment waren we op de ontmoetingsplaats, onze mannen verspreidden zich om het terrein te beveiligen voor de vergadering, het volgende moment waren er overal wolven. Mamma greep me vast en beschermde me met haar lichaam terwijl we ons terugtrokken uit het gevecht. Onze mannen hielden stand en schoten kogels met wolfskers af om vijandige wolven te doden. Het leek erop dat we zouden winnen, totdat de mannen in de bomen ook begonnen te schieten.

Niet in staat om te zien waar de schoten vandaan kwamen of zichzelf goed te beschermen, begonnen onze mannen als vliegen neer te vallen.

"Lucille, neem Luciano en ren." gromde papa voordat hij veranderde in een enorme zwarte wolf. Mamma aarzelde, pakte toen mijn arm en begon te rennen.

"Nee, mamma. We kunnen papa niet achterlaten." Ik worstelde tegen haar greep.

Ze pauzeerde en hield mijn armen stevig vast. Zo stevig dat ik mijn bloedcirculatie voelde stoppen. Haar ogen glinsterden met niet-gevallen tranen en haar normaal blauwe ogen leken zilverachtig terwijl ze vocht met haar wolf.

"Je wilde als een man behandeld worden? Nou, dit is wat mannen doen. Ze nemen moeilijke beslissingen voor het welzijn van hun roedel, hun familie."

Deze keer volgde ik haar stilletjes terwijl we renden. Het bos zag er voor mij hetzelfde uit, maar Mamma rende doelgericht, volgend op de geur die ons naar de auto's leidde. Naar de ontsnapping. We konden onze auto al zien toen ze ons aanvielen. Ik weet niet hoe ver ze ons hadden gevolgd of dat ze gewoon hadden gewacht tot we terugkwamen.

Er waren er vijf en ze vielen meteen aan. Mamma duwde me op de grond, draaide zich naar hen toe en schakelde er een uit met een trap tegen zijn slaap. Ze was een wervelwind van beweging en energie, haar klauwen flitsten terwijl ze geen genade toonde. Ze ontwapende een van zijn geweren en schoot hem ermee in het gezicht, daarna sneed ze een ander over zijn gezicht.

Hij schreeuwde van pijn, zijn bloedende gezicht vastklampend, en de overgebleven twee cirkelden haar voorzichtig in. Ik bleef gewoon op de grond bevroren liggen, mijn blaas verslapte van angst en mijn broek werd nat. Misschien kon ik naar de auto kruipen. Hem starten, dan zou Mamma– Ik voelde koud staal tegen mijn nek. De man die Mamma over het gezicht had gesneden hield me gevangen.

"Slet. Nog één beweging en ik vermoord de snotaap."

"Luciano!"

"Mamma!" Ik probeerde haar te roepen, maar de hand van de man om mijn keel spande zich aan en ik kon nauwelijks ademen. Een van de mannen probeerde Mamma aan te vallen terwijl ze afgeleid was en ze rukte zijn keel eruit, zijn bloed spatte over haar gezicht en jurk. Het mes van de man scheurde in mijn rug en ik schreeuwde terwijl hete pijn door me heen sneed. Mamma verstijfde. De man bleef snijden en mijn kreten werden intenser.

"Stop. Alsjeblieft, stop. Ik doe alles wat je wilt. Alsjeblieft, stop." Mamma hief haar handen in overgave en liep naar me toe, haar zilverblauwe ogen wijd van bezorgdheid.

"Op je knieën." Beval de man die mij vasthield. Mamma aarzelde en hij sneed opnieuw, dieper. Bij het geluid van mijn kreten knielde Mamma en de laatste man die overeind stond schopte haar op de grond en sloot haar in met zilveren handboeien.

Dit was allemaal mijn schuld. Als ik niet was meegekomen, had Mamma deze mannen uitgeschakeld. Mamma zou veilig zijn.

Ze sleepten ons terug naar de ontmoetingsplek. Ik bloedde hevig en hijgde bij elke beweging van de pijn, Mamma worstelde, vervloekte hen en vocht tegen hen bij elke stap.

"Heb je de teef gevonden? Alpha wil– Shit, wat is er met je gezicht gebeurd?"

"Hou je mond. Neem de snotaap." Hij smeet me naar de half ontklede vijandelijke wolf en ging toen terug om mijn moeder te grijpen, haar bij het haar trekkend.

Ik kronkelde, kreunend van de pijn terwijl ik om me heen keek naar Papa. Overal waar ik keek was gevuld met bloed en ingewanden. De stank van de dood hing dik in de lucht. Dode wolven en mensen. Stukken van hen lagen verspreid, een hand hier, een klauw daar, en ingewanden overal. De vliegen begonnen al te zoemen en gieren cirkelden boven ons.

We werden voorwaarts geleid, lopend over de dode lichamen van onze mensen die hun leven hadden gegeven voor onze mislukte ontsnappingspoging.

"Oh kijk. Je familie heeft zich bij ons gevoegd." Papa zat op zijn knieën, geketend met zilver, bebloed en gehavend. Hij begon opnieuw te worstelen toen hij ons zag. "Hoe ontroerend." Spotte de man.

Toen trapte de man Papa tegen zijn hoofd zodat hij op de grond viel. Hij greep Papa's haar en tilde zijn gezicht van de grond. "Nooit gedacht dat ik de dag zou zien dat Julian Romano de grond onder mijn voeten zou kussen." Hij lachte gemeen en ik herkende hem meteen.

Vitalio Bianchi, Alpha van de Stonecold Pack.

Onze zakenrivaal. De persoon die een vredesverdrag met ons had getekend en ons had uitgenodigd om het te formaliseren. Hij had ons verraden.

"Maar ik denk dat dromen toch uitkomen." Grinnikte hij. "Verzamel je, wolven." Riep hij en zijn krijgers verzamelden zich, sommigen gewond, de meesten krachtig en sterk. "Vandaag luiden we een nieuw tijdperk in. Decennia lang hebben we gevochten tegen de Lupo-Mortale Pack, waarbij we onze vaders, broers, familieleden en geliefden verloren.

Nu hebben we hun legendarische Alpha Julian Romano hier bij ons op zijn knieën en we zullen geen genade tonen. Zoals zij in het verleden geen genade hebben getoond. Vandaag schrijven we geschiedenis en breken we de zielige greep van de Lupo-Mortale." De krijgers juichten, hieven hun vuisten, stampten met hun voeten en huldigden hun Alpha.

Alles wat ik kon zien was de gebroken blik van mijn vader die altijd naar vrede had gestreefd. De pijn in de ogen van mijn moeder toen de man met de bloedende wang zijn greep op haar haar verstevigde en naar haar grijnsde. De lichamen van onze soldaten, mannen die ik kende, die met mij speelden, mij ritjes op hun rug gaven en met mij oefenden. Vitalio Bianchi boog zich voorover en fluisterde iets in het oor van mijn vader. De uitdrukking van mijn vader werd woedend en ik zag een van de kettingen die hem vasthielden breken.

Vitalio glimlachte en wiegde het gezicht van mijn vader in zijn handen zoals een minnaar zou doen, en toen brak hij zijn nek. Mamma schreeuwde. Vitalio gromde en met een zwaai van zijn handen verwijderde hij Papa's hoofd van zijn lichaam, bloed spoot overal terwijl Papa's lichaam op de grond viel, nog steeds schokkend en bloed spuitend.

Vitalio hield Papa's hoofd in zijn handen, zijn glimlach breed en wild.

De krijgers juichten en mijn wereld, zoals ik die kende, veranderde. Vitalio liep naar mijn moeder toe, Papa's hoofd wiegend in zijn armen. Hij raakte haar wang aan met zijn hand, bevlekt met Papa's bloed.

"Lucille." Zei hij haar naam als een gebed. "Het joch moet natuurlijk sterven. Maar jij. Jij zou aan mijn zijde kunnen staan, samen kunnen we–" Mamma spuugde naar hem. Het kwam precies op zijn gezicht terecht.

"Verrader. Bedrieger." Jammerde ze. Mamma leek verwoest, vol met rechtvaardige woede. "We vertrouwden je. Onze roedel vertrouwde je. We kwamen overeen om onze wapens neer te leggen om een tijdperk van vrede in te luiden! Je kon Julian nooit in een open gevecht verslaan, dus koos je deze laffe weg. Nu zal deze oorlog nooit eindigen. We zullen niet stoppen totdat elk lid van jouw roedel dood is en voedsel voor aasgieren." Vitalio lachte, veegde het speeksel van zijn gezicht en sloeg Mamma met de rug van zijn hand.

"Grote woorden van een dode vrouw. Ik wilde Julians restjes toch nooit." Hij keek op naar de man met de bloedende snee op zijn gezicht. "Doe met haar wat je wilt, Killian. Daarna dood haar en het joch." Vervolgens richtte hij zich tot de overgebleven troepen.

"Raap onze doden en gewonden op. Laten we naar huis gaan en Julian Romano's hoofd op een piek zetten." Hij vertrok en zijn mannen volgden hem, achterlatend een handjevol van misschien tien man om de lichamen te dragen.

Killian glimlachte en begon Mamma's kleren van haar lijf te scheuren. Ze vocht zo hard als ze kon terwijl ze geketend was en vastgehouden werd door andere soldaten die ook hun beurt met haar wilden nemen. Ik sloot mijn ogen toen hij haar nam. Haar geschreeuw echode in mijn hoofd terwijl ik daar hulpeloos lag. Doordrenkt in mijn eigen bloed, liggend in een plas van het bloed van onze mannen, elke beweging pijnlijk.

Niet in staat om te veranderen omdat ik nog geen wolf had, machteloos terwijl ik mijn moeders kreten hoorde. Toen hoorde ik gevloek en opende mijn ogen. Op de een of andere manier had Mamma tijdens de verkrachting een dolk te pakken gekregen die nu in Killian's lul stak. Ze trok hem eruit.

"Ik ben de Luna van de Lupo-Mortale Pack. Ik zal niet onteerd worden." Ze keek me recht aan, toen stak ze de dolk in haar borst.

Killian viel gillend als een vrouw opzij, hevig bloedend. Ik keek naar Mamma. Haar hoofd viel opzij, bloed op haar lippen. Een eenzame traan viel uit haar ogen en alles veranderde. De pijn steeg en overviel me.

Mijn botten begonnen te kraken en te verschuiven, te verlengen en te vervormen en ik zag rood. Ik was woedend, ik was de hel in vlees en bloed en ik scheurde hen aan stukken. Misschien hadden ze een kans gehad als ze niet net een gevecht hadden gehad, gewond waren, ontspannen waren en me hadden onderschat omdat ik een tienjarige was.

Het was niet hun schuld, want wolven veranderden pas op hun dertiende en de eerste transformatie duurde uren. Maar ik was anders. Heel anders. Terwijl ik hen aan stukken scheurde, voelde ik de aanwezigheid van andere wolven. Nieuwe wolven die het gevecht betraden. Het maakte niet uit, ik zou ze op tijd aanpakken. Ik zou ze allemaal doden. Ik zou dansen in hun bloed en erop feesten. Nadat de laatste Stonecold-wolf dood was, naderde een van de nieuwe wolven me langzaam. Voorzichtig. Hij veranderde terug naar zijn menselijke vorm en ik zag dat het oom Tomasso was.

"Luciano." Zijn stem klonk gebroken.

Ik jammerde, mijn stem laag in mijn keel, beseffend dat het gevaar voorbij was. Ik ging naar Mamma. Haar lichaam was al koud. Ik duwde met mijn neus tegen haar lichaam, tevergeefs, proberend haar wakker te maken. Oom Tomasso's hand rustte op mijn harige schouder en ik veranderde terug. Mamma in mijn armen houdend, tranen stroomden over mijn wangen, sprak ik, mijn stem veranderd.

"Ik zal ze allemaal vernietigen. De hele Stonecold Pack."

"Dat zullen we." Oom Tomasso beaamde.