Gebonden aan mijn Rugby drieling stiefbroer

Anna Hilda's POV

Boven in het kleine opslagkamertje op zolder trok ik mijn cheerleaderuniform aan. Het was de enige plek waar de mannen in mijn gastgezin en hun bedienden me niet gemakkelijk zouden vinden.

In het schemerige licht trok ik het zwarte, strakke crop topje aan dat mijn figuur veel voller deed lijken dan normaal. Het bijpassende korte rokje had een funky beenband eronder.

Ik pakte mijn pompons, haalde een paar keer diep adem en begon mijn bewegingen te oefenen voor de oude spiegel.

Onze cheerleading coach wilde dat we thuis minstens een week zouden oefenen voor de voetbalwedstrijd, maar vandaag was de enige kans die ik had, omdat ik meestal druk was met het helpen van de dienstmeisjes.

Ik wilde niet falen voor mijn teamgenoten, vooral omdat mijn vriend, Danial Waston, de quarterback was. Ik had beloofd dat ik hem goed zou aanmoedigen.

Denken aan Danial deed me glimlachen.

"Wat doe je hier?" Die stem, zo glad als een cello, klonk voor mij als donder.

Ik draaide me om en zag Isaac Allen.

De drie zonen van de familie Allen waren drieling, en Isaac was de oudste. Hij was het politieke wonderkind, won prijzen aan de lopende band en stond altijd in de schijnwerpers van de media.

En ik? Ik was slechts de dochter van de huidige Alpha's minnares, een smet op hun perfecte familie.

"Sorry, meneer Allen, ik ga meteen terug aan het werk." Ik boog lichtjes en probeerde de kamer te verlaten.

Maar net toen ik op het punt stond naar buiten te stappen, greep hij mijn pols en sloeg me tegen de deur, die met een klap dichtging.

"Zo gekleed, probeer je de familie te schande te maken?" Isaac's doorgaans knappe gezicht was nu donker en angstaanjagend.

Zijn blauwgrijze ogen boorden zich in me, zijn neus hoog en recht. Hij had het uiterlijk van een god maar het hart van een duivel.

Isaac was de aanvoerder van het voetbalteam en een topstudent, een van de populairste jongens op school.

Ik had talloze mooie meisjes hem liefdesbrieven zien geven, hopend op een kans om met hem te daten, maar hij wees ze allemaal af.

Als oudste zoon van de Alpha van de Silvermoon Pack, gaf Isaac het meeste om de reputatie van de familie, in tegenstelling tot zijn broer Nick Allen, de beruchte playboy. Maar ik wist dat het allemaal een façade was; Nick was ook een duivel in hart en nieren.

"Meneer Allen, dit is het cheerleaderuniform van de school," legde ik snel uit.

Maar Isaac luisterde niet. Zijn hand bedekte mijn al strakke beenband, kneep in mijn dij alsof hij het eraf wilde scheuren. Zijn vingers haakten erin, waardoor mijn hart sneller ging kloppen. Met Isaac's handen die druk uitoefenden, werden mijn benen gekneed en gedraaid, wat me een onverklaarbaar schuldgevoel gaf.

"Laat me alsjeblieft los!" Ik kromp ineen. Zijn eeltige hand, van jarenlange schermtraining, liet rode vlekken achter op mijn been, en de lichte pijn liet me zachtjes kreunen.

Isaac scheurde ongeduldig de beenband eraf. Omdat de rok verborgen verbindingen had om te voorkomen dat de band tijdens het cheerleaden zou vallen, werd de rok ook gescheurd.

Ik bedekte het gescheurde deel van mijn rok, mijn neus prikkelde terwijl ik mijn tranen probeerde in te houden.

Zijn ademhaling werd zwaarder terwijl hij naar me keek, zijn stem bevelend en krachtig, "Stop morgen nog met het cheerleaden."

Ik beet op mijn lip. Dit soort pesterijen waren ontelbare keren gebeurd sinds ik hier kwam wonen. Maar ik had geen manier om te ontsnappen.

Mijn moeder was ernstig ziek, en ik verbleef bij hen om te besparen op de kosten van de studentenkamer.

Op dit moment werden de medische kosten van mijn moeder ook betaald door zijn vader.

Ik reisde meer dan dertig uur met de trein om de Alpha te ontmoeten, die naar verluidt mijn biologische vader was, alleen om te ontdekken dat zijn drie zonen me de meest angstaanjagende nachtmerries bezorgden.

In mijn eerste jaar op de universiteit, pestten veel mensen, in opdracht van hen, me onophoudelijk en sloegen me voor de lol.

Het cheerleadingteam was de enige plek waar ik met anderen kon praten. Veel leden kwamen uit welgestelde families en waren niet gemakkelijk te manipuleren.

Behalve hen en mijn vriend Danial, maakte iedereen me bang.

Sinds ik bij het cheerleadingteam was gekomen, dankzij het waakzame oog van de leraar en de bescherming van mijn vriend, sloegen ze me tenminste niet zo vaak dat ik blauwe plekken kreeg.

Maar nu vroeg Isaac me om te stoppen met het team.

De afgelopen zes maanden had ik langzaam verleerd hoe ik moest weerstaan, en nu kon ik het gewoon niet meer tegenhouden, "Meneer Allen, het spijt me, ik wil niet stoppen met het cheerleadingteam. Ik zal alles doen wat u vraagt."

Isaac, die zelden werd tegengesproken, trapte woedend tegen de stapel rommel aan zijn voeten, waardoor veel spullen luidruchtig op de grond vielen.

Bij elk geluid kon ik niet anders dan trillen. Hoewel ik al in een hoek was gedreven, wilde ik nog verder terugtrekken, bang dat zijn vuist elk moment op mij zou neerkomen.

Isaac leek zich echter niet te bekommeren en wierp een blik op mij. Zijn blik, als een jager die zwijgend zijn prooi observeert, deed me huiveren. "Denk je echt dat een beetje oprechtheid de puinhoop kan oplossen die je voor de familie hebt veroorzaakt?" Hij liet een korte, koude lach horen.

Eigenlijk verborgen ze mijn relatie met de familie Allen voor de buitenwereld, en anderen dachten gewoon dat ik hen had beledigd. Nu zocht hij gewoon een excuus om me te kwellen.

Op dat moment zag ik iets op de grond niet ver van mij vandaan. Het was een kattenoortjes haarband die van een hoge plek was gerold. Isaac had het me een paar maanden geleden gegeven, en ik had het in de opslagkamer gelegd.

"Zet dit op en dien me tot ik gekalmeerd ben," beval Isaac, wijzend naar de haarband op de grond.

Ik las online dat psychologen geloofden dat extreem gedisciplineerde en zelfonderdrukkende mensen vaak een verwrongen persoonlijkheid hadden. Ik had altijd het gevoel dat Isaac zo iemand was. Ik had nooit een vrouw in zijn buurt gezien, dus ik vermoedde dat hij een lichamelijke kwaal had die zijn seksuele vermogens beïnvloedde, wat zijn geest zeker verder verduisterde.

Ik boog mijn hoofd, pakte de haarband op en zette hem op mijn hoofd, terwijl ik vroeg, "Sorry, meneer Allen, wat moet ik doen om uw vergeving te verdienen? Vertel het me alstublieft."

Ik dacht instinctief dat, aangezien hij impotent was en ik zijn halfzus was, hij niets met mij zou doen.

Maar ik had niet verwacht dat de altijd kalme Isaac leek te worden geamuseerd door mijn opmerkingen. Hij grijnsde, "Denk je ook dat ik een pervert ben met een neiging tot bestialiteit? Geloof je alles wat die klootzak Nick zegt?"

Het duurde even voordat ik reageerde, en mijn uitdrukking veranderde plotseling terwijl ik in de war raakte.

Toen had ik net aangekomen en kon ik de broers Allen niet uit elkaar houden. Geen wonder dat Isaac anders leek; hij beweerde Isaac te zijn, maar het was eigenlijk zijn broer Nick.

Afgaande op Isaac's geoefende reactie, had Nick deze grap waarschijnlijk eerder uitgehaald.

Op dat moment voelde ik me erg ongemakkelijk. Isaac moet denken dat ik Nick's suggestie volgde, en probeerde hem te verleiden met alle middelen, zelfs door bestialiteit na te bootsen.

Dus legde ik haastig uit, "Nee, ik wist niet dat hij het was..."

Isaac's gezicht verstrakte van ingehouden woede terwijl hij me met afkeer wegduwde.

Ik struikelde in de rommel op de grond, iets scherps doorboorde mijn knie. Ik wilde bijna van de pijn schreeuwen. Bloed druppelde langs mijn been, maar ik negeerde de glasscherven die in mijn vlees sneden.

Ik hinkte een paar stappen vooruit, op afstand van Isaac. Met een trillende stem zei ik, "Meneer Allen, ik wil naar de medische kamer om mezelf te verbinden."

Ik verlangde naar zelfs een kort moment van rust om mezelf op te krullen en te kalmeren.

Maar ik had niet verwacht dat, na een paar seconden naar mijn huidige toestand te hebben gestaard, Isaac me horizontaal optilde. Zijn gespierde armen tilden me gemakkelijk op, zijn borst zo solide als ijzer.

Ik kon zijn lichaamstemperatuur voelen stijgen. Mijn onderrug en kuiten waren tegen zijn armen gedrukt, af en toe tegen elkaar wrijvend. De verzengende hitte smolt me bijna.

Isaac leek mijn nieuwsgierige blik op te merken en ontmoette mijn ogen. Hij staarde naar me, en ik durfde niet weg te kijken, zijn blik kleedde me uit, mijn ademhaling versnelde.

Isaac had een obsessie met netheid. Hij liet nooit iemand in zijn slaapkamer en maakte deze zelfs zelf schoon.

Op dat moment gooide hij me op zijn Sealy bed, trok de zware donkergrijze gordijnen dicht en sloot de slaapkamerdeur op slot.

Vergezeld door het geluid van scheurend stof en zijn grote handen die over mijn huid gleden, spleet mijn rok volledig en viel van mijn taille.

Op dat moment had ik oneindig veel spijt dat ik niet de liefde had bedreven met Danial.