Gekozen door de Vampier Tweeling

"Opstaan!" hoorde ik vanaf de deur van de kamer waarin ik gedwongen was te slapen, waardoor ik te snel opsprong.

Mijn hoofd tolde van de impact.

Ik keek om me heen om vertrouwd te raken met mijn nieuwe realiteit.

Gisteren nog was ik de Beta Vrouw van de LongRiver Pack, en nu was ik een slaaf.

Niet zomaar voor iemand, maar voor de verschrikkelijke Tweelingprinsen van het Vampierverbond.

"Wil je dat ik daar binnenkom en je een klap op je hoofd geef? Sta op en maak je klaar, er is geen tijd! Dit is niet je vroegere glamoureuze leven; hier ben je een slaaf, en aangezien je bloed waardeloos is, zul je je waarde op andere manieren moeten bewijzen, dus sta verdomme op!" schreeuwde de vrouwelijke vampier bij de deur naar me, waardoor ik meteen uit mijn mijmering werd gehaald.

Ze zag er dunner uit dan ze beschreven werden, en ik had onderweg hierheen andere ontmoet, dus ze was dun zelfs naar hun eigen maatstaven. Maar dat deed niets af aan haar schoonheid; ze probeerde een gothische look te bereiken met de Kohl onder haar ogen en de algemene zwarte outfit, maar het was de kwaadaardige glinstering in haar ogen die de toon juist zette.

Ik aarzelde niet; ik was gewend dat mijn vroegere partner me bij elk klein ongemak in elkaar sloeg, en ik hoopte dat dat hier niet het geval zou zijn. Mijn wolf was niet meer bij me en als ik te veel bloedverlies had, zou ik echt sterven.

En ik had mijn moeder op haar sterfbed beloofd dat ik mijn zus zou vinden, en dat is de enige reden waarom ik haar niet in het hiernamaals heb vergezeld.

Ik stond op en trok snel de kleren aan die ze voor me in de hoek hadden klaargelegd.

De kamer was klein, geschilderd in een sombere grijze kleur, en het enige meubilair was een kleine tafel en stoel, het bed, en de kledingkast die aan de zijkant uit elkaar viel.

Ik haastte me naar de badkamer, gooide water in mijn gezicht en poetste mijn tanden.

"Schiet op! Ik heb de hele dag niet!"

Ze bedoelde nacht, en het drong tot me door dat ik mijn mentale klok zou moeten aanpassen aan die van hen.

Buiten was het pikdonker behalve de kleine lichtjes die over de uitgestrekte ruimte buiten schenen. Het paleis was het hoogste gebouw in hun hoofdstad, waar ik naartoe was gebracht.

Van alle mensen aan wie Julian me kon verkopen, waren het de verdomde vampierkoninklijke familie. De maangodin deed me een grote onrecht door hem tot mijn partner te maken.

Maar ik was gewend om me aan te passen, nooit iets te laten me raken omdat als ik zelfs maar één seconde zou rouwen of instorten, ik misschien nooit meer zou opstaan.

Elke nacht nadat hij me in elkaar sloeg, schakelde ik mijn hersenen uit en weigerde na te denken over de situatie, ik verzon liever verhalen in mijn hoofd met gelukkigere personages. En als ik een roman in handen kreeg, perfectie!

Maar uiteindelijk zou hij het vinden, me erom in elkaar slaan en het weggooien; hij hield er niet van dat ik enige vorm van verlichting had.

Ik volgde de vampierdame uit de kleine kamer en sloot de houten deur achter me.

Gelukkig was ik nog steeds een weerwolf, zelfs als mijn wolf met de rest was meegegaan om me te verlaten, want anders zou ik moe zijn van al het lopen dat we deden.

De dienarenverblijven waren zo ver verwijderd van waar ik moest werken dat het belachelijk was.

Toen we aan het einde van de sombere gang kwamen, klopte ze op drie andere deuren, twee aan de linkerkant, en ze gingen onmiddellijk open, waaruit drie mensen tevoorschijn kwamen, allemaal vrouwen.

Ze bogen naar de dame wiens gezicht omhoog gericht was en zonder een woord te zeggen, volgden we haar allemaal naar buiten.

Hoe dichter we bij de hoofdvleugels kwamen, hoe helderder de hele plaats verlicht was.

Terwijl de dienarenkwartieren overal grijs geschilderd waren met houten deuren langs de lange gang, waren de normale delen van het paleis een kleurrijk, goed beveiligd gebouw.

De ijzeren deuren glommen, wat liet zien hoeveel werk de dienaren hier deden.

Eindelijk begonnen we de trappen te beklimmen die hopelijk leidden naar waar ik zou gaan werken. Ik was misschien niet moe van het lopen, maar ik was wel verveeld. Ik kon niet in mijn gedachten ontsnappen omdat dit een vreemde plek was; ik moest wijd open ogen houden en alert zijn. Ik had misschien niet het gewenste bloed, maar vampiers konden je doden omdat ze in een slechte bui waren.

Het was een van de redenen waarom onze soorten elkaar niet mochten; zij waren geobsedeerd door het afdwingen van dominantie door moord en bloedvergieten, terwijl weerwolven alles draaiden om eer, aura en soms zelfs dialoog.

Maar als het erop aankomt, zou mijn soort net zoveel bloed vergieten als je je kunt voorstellen, we respecteren gewoon de maangodin en proberen levens niet te verspillen.

"Hier," zei de vampier, stoppend bij een grote aluminium deur die eruitzag alsof hij een goudreserve bewaakte. "Elke ochtend klop je één keer en blijf je hier staan totdat de deur voor je wordt geopend. De schoonmaakspullen zijn twee deuren verderop, je moet hun kamer elke dag grondig schoonmaken. Daar ben je toch nuttig voor, deze mensen kunnen geen verdomd ding optillen. Ik inspecteer je werk om middernacht, laat me je niet betrappen op enige tekortkoming," eindigde ze en begon weg te lopen.

Een seconde stond ze nog voor ons; de volgende was ze verdwenen.

Ik huiverde van de griezeligheid van het geheel.

"Hoi," begroette ik de meisjes die bij me waren achtergelaten, zo gespannen als wat.

Het eerste meisje, een klein meisje met mollige wangen, keek naar me en vervolgens naar de vloer. Het leek alsof ze haar snikken inhield of zoiets.

"Sorry, we zijn een beetje bezig met bidden dat we vannacht niet sterven," zei het andere meisje, een karamelkleurig meisje met een pony in haar haar en de schattigste sproeten.

Ze zagen er gezond en mooi uit, maar hun ogen droegen veel verdriet.

"Sterven? Waarom zouden jullie... oh!" Ik realiseerde me waarom ze hier waren.

Om te voorkomen dat vampiers de bovennatuurlijken aan mensen blootstellen, had de Bovennatuurlijke Raad een regel ingevoerd, nou ja, meer een overeenkomst tussen de vampiers en de menselijke regering waarbij ze mensen naar hen sturen om op te worden gevoed in plaats van dat ze hen daarbuiten jagen.

Ze zouden hen bloedverrijkend voedsel geven zodat ze elke hongerfase van de vampier zouden overleven.

"Het spijt me," fluisterde ik en herinnerde me dat ik hier niet op vakantie was. Ik had waarschijnlijk drie uur om de kamer schoon te maken, en hoewel ik hem nog niet had gezien, wist ik dat hij groot was.

Dus volgde ik haar instructies, ging naar de deur die ze had aangewezen en haalde de schoonmaakspullen.

Gelukkig had Julian me veranderd in een dienstmeid in plaats van zijn partner, dus ik wist wat ik hier moest doen.

Toen liep ik terug, klopte op de deur, en wij drieën stonden rechtop.

En we begonnen te wachten.