Hel's Verraad

"Ja! Daar, fuck!" kreunde ik terwijl mijn kut werd gelikt en gezogen door deze knappe man. Het woord knap deed hem niet eens recht, zijn ogen namen mijn adem weg terwijl hij in de mijne staarde en mijn clit streelde met zijn tong.

"Vind je dat lekker?" fluisterde hij naar mijn kut terwijl ik hijgde van genot.

"Ja, alsjeblieft. Je gaat me zo hard laten klaarkomen," kreunde ik terwijl hij zijn vingers in een voorwaartse beweging kromde, zijn tong mijn kut van binnen masserend en zijn vingers van buiten.

"Oh!" schreeuwde ik toen ik hard klaarkwam.

Zonder me de kans te geven om op adem te komen, stond hij op en plaatste zijn lul bij mijn ingang terwijl hij mijn nek kuste en lieve woorden in mijn oor fluisterde.

Hij plaagde me verder door mijn overgestimuleerde kut te masseren met zijn lul, mijn natheid en zijn voorvocht over mijn kutje smerend, en toen plaatste hij hem weer bij mijn kut en stond op het punt in me te duiken toen een schelle geluid me wakker schrok, de schok duwde me van mijn kleine bed en ik landde zwaar op de grond.

Het was mijn alarm en het had het enige goede dat me in maanden was overkomen verstoord, ook al was het maar een droom.

"Ugh! Wanneer krijg ik eindelijk een keer een pauze?!" schreeuwde ik gefrustreerd door de kamer voordat ik me herinnerde waarom ik überhaupt een alarm had gezet.

Ik maakte het bed op en strompelde naar de douche, mijn voeten deden pijn bij elke stap.

Ik had vandaag een sollicitatiegesprek en ik smeekte het universum om voor één keer genade te hebben en me de baan te laten krijgen, want ik was zo blut als wat; of erger. Elke keer dat ik die verdomde rekening opende, kreeg ik een mini-hartaanval.

In feite was het enige andere alternatief het openen van een OnlyFans-account, want bedelen had niet zo goed voor me gewerkt.

Ik gaf hen helemaal niet de schuld dat ze me niet aannamen, want hoewel ik een onderscheiding heb in Bedrijfskunde en een Vastgoedlicentie, was ik gewoon een pechvogel.

Ik weet hoe dat klinkt, ik bedoel, hebben we dat niet allemaal?

Maar bij mij was het op zoveel manieren anders. Ik ging een maand geleden naar een sollicitatiegesprek en alles ging zo goed totdat ik opstond om te vertrekken; mijn jurk was om de een of andere onbekende reden vast komen te zitten aan de stoel en scheurde toen ik hem eruit probeerde te krijgen. Alsof dat nog niet genoeg was, toen ik geholpen werd met een vervanging, viel ik van de trap op weg naar buiten. Direct nadat ik tegen iemands PA aanbotste. De koffievlekken op die jurk zijn niet verdwenen, hoe vaak ik hem ook heb gewassen.

Ik kreeg de baan niet.

Het enige wat ooit goed voor me was gegaan zonder haperingen was mijn opleiding, niet het proces om het te krijgen, maar elke keer dat ik de donkere krachten van het lot in mijn leven versloeg en daadwerkelijk studeerde, haalde ik altijd geweldige cijfers, dus ik concentreerde me daarop en ik behaalde een eersteklas graad, Godzijdank. Ik bedoel, waarom zou ik anders worden uitgenodigd voor dit gesprek bij het grootste vastgoedbedrijf in Amsterdam?

Maar toen, tijdens het behalen van die graad, zag ik de hel. Ik doorstond regen die me kletsnat maakte op de ene dag dat ik vergat een paraplu mee te nemen, mijn voeten botsten tegen verschillende meubels in elke kamer die ik binnenging, struikelde over mijn eigen voeten zonder reden en zoveel andere dingen die ik me niet eens kon herinneren.

Terwijl ik door mijn bijna niet-bestaande garderobe ging, sorry, kist, haalde ik drie verschillende outfits tevoorschijn. Eén ging zeker verbranden, een andere zou te lelijk zijn, hoewel hij er bij iedereen geweldig uitziet, en de laatste outfit zou bijna perfect zijn; hij zou alleen een paar gaten aan de bovenkant hebben.

Ik was eraan gewend geraakt en combineerde gewoon de delen van de drie outfits die nog te redden waren, en deze keer was het die zwarte rok die ik al een miljoen keer in het midden had genaaid en het blauwe shirt dat ik uit de handen van een dikke rat in mijn vervallen, kleine kamer had geworsteld.

Als iemand te snel bewoog in dat enge ding, kon het instorten, maar dat was wat ik me kon veroorloven en mijn ouders zorgden ervoor, hoewel mijn zus het herenhuis aan de andere kant van de stad kreeg.

Ik was de dochter van een burgemeester en toch leefde ik mijn leven in constante problemen.

Ik gaf hen niet eens meer de schuld, wie zou er nou geassocieerd willen worden met iemand zoals ik? Ik heb nooit begrepen waarom mijn leven zo was zoals het was en vond in plaats daarvan manieren om te overleven.

Daarom, terwijl ik door de straten van Amsterdam liep met mijn vreemd bijpassende outfit, een gebroken hak en verspreide kopieën van mijn diploma's, verwachtte ik mijn dagelijkse portie tegenslagen.

Zoals ik al had voorspeld, botste iemand tegen me aan op de stoep, ook al was er genoeg ruimte voor drie mensen om langs te lopen.

Mijn papieren vielen overal op de grond en de klootzak liep gewoon weg zonder me een blik waardig te keuren.

Ik haalde diep adem zoals gewoonlijk, mompelend mijn mantra die zijn werk niet meer deed;

“Het is niet hun schuld dat het universum hen tegen mij gebruikt,” reciteerde ik keer op keer terwijl ik de verspreide papieren opraapte.

Sommige vielen in het water, andere waren te bevlekt om nog toonbaar te zijn, maar aangezien ik drie kopieën van elk had, kon ik ze verzamelen en terug in de map stoppen.

Ik plakte een glimlach op mijn gezicht en liep verder.

Ik deed geen moeite om een taxi aan te houden, bang om nog een leven in gevaar te brengen, wat de reden was dat ik vastzat in deze stad, hoezeer ik het ook haatte. Ik had al de dood van één man op mijn geweten en ik was niet klaar om het aantal slachtoffers te verhogen.

Ik liep het kantoorgebouw van Legacy Vastgoed binnen en vroeg mezelf nog een keer af waarom ze besloten hadden me überhaupt uit te nodigen voor een gesprek. Ze waren de besten in de stad en ik had gereageerd op hun advertentie met een “wat is het ergste dat kan gebeuren” mentaliteit.

Ik viel bijna achterover toen ik gisteren de uitnodiging voor een gesprek zag. Ik zou mijn laatste cent hebben uitgegeven aan een nieuwe outfit, maar ik dacht niet echt dat ik de baan zou krijgen en ik wilde geen spijt hebben van het kopen van nieuwe kleren als mijn maag daarna een orkest speelde.

Ik keek rond op de eerste verdieping, niet zeker waar ik heen moest, voordat een jonge man naar me toe kwam, zijn perfect geknoopte stropdas complimenteerde zijn grijze pak. Het was een absoluut contrast met mijn blauwe rok en witte blouse, die voor iedereen die oplette duidelijk oud was. Dat was het ook, ik droeg die blouse al sinds mijn tweede studiejaar.

“Ik ben hier voor een sollicitatiegesprek, meneer,” antwoordde ik zijn vragende blik.

“Oke, je moet daar even wachten,” antwoordde hij, wijzend naar een open deur.

Ik liep de ruimte binnen, grimassend toen mijn teen tegen de poot van het kussen stootte. Dit was mijn eigen schuld, ik was te druk bezig met het bewonderen van het prachtige kantoor.

Ik wachtte ongeveer dertig minuten voordat er eindelijk iemand voor me kwam.

“Mevrouw Aria?” Een elegant geklede secretaresse riep me vanaf de deur van de luxe wachtruimte waar ik had gezeten.

Gelukkig was ik hier met heel weinig tegenslagen aangekomen, de koffie die naar me werd gegooid miste me op een haar na. Mijn mantra was het enige dat me ervan weerhield gek te worden op de sportschoolbro die vlak bij me struikelde.

“Hier,” antwoordde ik, langzaam opstaand. Ik zou niet verbaasd zijn als mijn jurk uit het niets zou scheuren.

“Meneer Denver is klaar om u te ontvangen,” zei ze met een geforceerde glimlach.

Ik gaf het meisje geen ongelijk, als ik dit soort werk zou doen, zou ik permanente rimpels hebben van al het nepglimlachen.

Ik knikte en volgde haar, haar stiletto's liepen elegant over de betegelde vloer.

Ik had gisteravond zoveel huiswerk gedaan en ik bad dat ik niet in slaap zou vallen tijdens het gesprek of dat mijn zenuwen de overhand zouden nemen en ik halverwege flauw zou vallen. Ja, dat is eerder gebeurd en ik werd wakker in het ziekenhuis met een belachelijke medische rekening in mijn gezicht.

Maar om een of andere wilde reden had ik hoop dat dit keer dingen anders zouden zijn en als dat niet zo was, had ik naar mijn lichaam gekeken, ik had de perfecte rondingen, donker haar en pruilende lippen die zeker zouden verkopen op OnlyFans en een masker vinden zou niet zo moeilijk moeten zijn.

Maar ik hoopte dat het niet zover zou komen terwijl ik het dure ogende kantoor binnenliep en voor de eerste keer sinds ik kon lopen, raakten mijn voeten niets aan.