Lieve Drieling: Waarom is Papa Elke Dag Jaloers?

Nora Foster staarde wezenloos naar de dunne melding van ernstige ziekte.

Ze had maagkanker in een vergevorderd stadium en nog maar drie maanden te leven.

Het witte papier leek op een overlijdensbericht, dat haar ogen met pijn doorboorde.

Haar telefoon trilde; het was een bericht van de minnares van haar man.

[Isaac is bij mij, en hij was net echt wild.] De bijgevoegde foto toonde een blote schouder van een man. Hoewel het gezicht niet zichtbaar was, zag Nora de rode moedervlek op de schouder en wist ze dat het Isaac Porter was.

[Nora, wees verstandig en scheid van hem, wil je?]

[Met een smerige vrouw zoals jij in de buurt van Isaac, zal hij nooit gelukkig zijn!]

[Je bent al jaren met Isaac getrouwd, maar heeft hij je ooit aangeraakt? Je weet niet hoe gepassioneerd hij is op mijn lichaam; hij kan niet zonder me.]

De telefoon bleef zoemen, met het ene bericht na het andere dat binnenkwam.

Elk woord sneed als een mes. Nora's lichaam trilde oncontroleerbaar.

Ze haalde diep adem en draaide Isaac's nummer. "Laten we scheiden."

Het was tijd om los te laten, van de onwil drie jaar geleden tot de acceptatie nu.

In de laatste drie maanden van haar leven zou ze Isaac vrijlaten en zichzelf ook bevrijden.

Er viel een paar seconden stilte aan de andere kant van de lijn.

Isaac snoof onverschillig, "Wat ben je nu van plan? Nora, speel je hard to get?"

Misschien geprovoceerd door zijn minnares, probeerde Nora hard het snikken in haar stem te onderdrukken. "Blijf vanavond bij me." Haar stem was zo zacht als de wind, maar gevuld met verdriet.

Isaac's stem was echter ongeduldig. "Blijf bij je waarvoor?"

Haar hart trilde toen ze zei: 'Slaap met me, en we kunnen een echt stel worden. Dan kunnen we in vrede uit elkaar gaan.'"

De volgende seconde spotte Isaac, "Verdien je dat? Ben je verveeld thuis en wil je weg om je ex-minnaar te vinden?"

Nora wist naar wie Isaac verwees; ze waren op dit punt beland vanwege dat ongeluk vier jaar geleden.

Ze wilde het uitleggen, maar de woorden bleven steken in haar keel. Wat had het voor zin om iets te zeggen?

Hij zou haar nooit geloven. In de laatste drie maanden van haar leven was er geen noodzaak om wanhopig het verleden op te helderen.

Nora riep: "Ik wil niets van je eigendommen in de scheiding, kom gewoon terug en blijf bij me."

Rond zes uur 's avonds had Nora al haar taken op de kunsttentoonstelling afgerond.

In de veronderstelling dat Isaac om vijf uur klaar was met werken, haastte Nora zich naar huis, bang dat hij te lang had gewacht.

Toen Nora thuiskwam, stond de deur op een kier.

Ze duwde hem voorzichtig open; het huis was donker en leeg.

Ze tastte naar de lichtknop, en het zicht in de woonkamer deed haar hart zinken. Er was geen spoor van Isaac in de nette en ordelijke ruimte.

Ze pakte haar telefoon en draaide Isaac's nummer, alleen om een dronken, ongeduldige stem te horen. "Wat is er?" Nora hield haar emoties in bedwang en vroeg: "Waar ben je?"

"Heeft dat iets met jou te maken?" Isaac's stem was koud en onsamenhangend, klonk dronken.

"Had je niet beloofd terug te komen en bij me te blijven? Op onze laatste nacht ben je nog steeds bij Kalista. Ben je niet bang dat ik een andere man zal vinden..." Ze werd onderbroken voordat ze kon afmaken. "Nora, de scheidingspapieren liggen in de studeerkamer. Ik heb ze drie jaar geleden al getekend. Teken ze gewoon, en je kunt elke man vinden met wie je wilt slapen," zei Isaac achteloos.

Daarmee werd de verbinding genadeloos verbroken.

Nora glimlachte bitter en legde de telefoon neer, al gewend aan zijn kilte. Ze liep langzaam naar de studeerkamer, trillend terwijl ze de scheidingspapieren oppakte. De kille, harde woorden op het papier deden haar ogen pijn.

Op dat moment verscheen er een bericht op haar telefoon.

Nora dacht dat Isaac van gedachten was veranderd en pakte opgewonden de telefoon, maar haar gezicht verbleekte toen ze het zag.

Het was een kort filmpje van een vrouw die zwak hijgde, leunend tegen de brede borst van een man; de camera was gericht op de schouder van de man met de rode moedervlek.

"Isaac, je bent te ruw; doe het rustiger aan." zei de vrouw op een zoete toon.

"Of doe ik niet genoeg moeite, dat je nog tijd hebt om met je telefoon te spelen." antwoordde de man.

"Spaar me, Isaac."

De flirterige en dubbelzinnige stemmen van de man en vrouw gingen door, en Nora's hart werd steeds kouder.

De telefoon bleef maar rinkelen, met nieuwe video's die binnenkwamen.

Nora wilde ze niet openen, maar ze keek toch naar alle video's als een masochist.

Ze kon niet geloven dat de man in de video's Isaac was, maar de bekende stem en de moedervlek op zijn schouder gaven aan dat het inderdaad Isaac was.

Ze had altijd geweten dat hij en Kalista Garcia geliefden waren en dat ze zouden zoenen en de liefde bedrijven, maar het met eigen ogen zien, kon ze toch niet accepteren.

Uiteindelijk stuurde Kalista een sms. [Nora, wacht je nog steeds op Isaac? Hij is moe en komt niet terug.]

Toen de telefoon eindelijk stopte met rinkelen, zakte Nora zwakjes in elkaar op de koude vloer.

Isaac kwam inderdaad de hele nacht niet terug. Hij was bezig met zijn minnares, terwijl hij zijn vrouw vergat die thuis op hem wachtte op hun laatste avond.

Nora glimlachte bitter, net toen ze haar gevoelloze benen wilde ondersteunen om op te staan, klonken er voetstappen buiten de deur. Was hij eindelijk terug na een nacht vol passie? Ze hief haar hoofd op, haar blik leeg en haar uitdrukking vermoeid. Toen zag ze Isaac met zijn lange gestalte naderen, geurend naar alcohol. Zijn jas kraag was een beetje in de war, met een lippenstiftvlek.

Nora's blik bleef hangen op de felle lippenstiftvlek, haar ogen prikten. Was dit Kalista's manier om zich te laten zien? En Isaac, die altijd zo'n schoonheidsfreak was, stond Kalista dit toe.

"Waarom ben je nog niet weg?" Isaac fronste toen hij haar zag, zijn toon ongeduldig.

Nora glimlachte bitter, haar stem vol woede. "Isaac, je beloofde vanavond terug te komen, maar je brak je woord!"

Isaac lachte spottend. "En wat dan nog? Nora, vier jaar geleden heb jij me verraden, omdat je met mijn goede vriend naar bed ging. Jij was degene die ons huwelijk als eerste verried."

Nora's lichaam trilde, haar gezicht werd bleek. "Ik deed het niet! Toen..."

Isaac's ogen werden donkerder. "Ontken je het nog steeds? Niet alleen zag ik het met mijn eigen ogen, maar zoveel anderen ook. Heb ik het mis?"

Haar hart voelde alsof het met een mes werd gesneden, de pijn ondraaglijk. "Maar..."

Isaac sneerde. "Maar wat?"

Nora zei, "Niets."

Haar hand trilde toen ze haar naam op de scheidingspapieren zette.

Ze legde de pen zwaar neer, de laatste hoop in haar hart volledig verpletterd. "Isaac, zoals je wilt, vanavond zoek ik een andere man!"

Toen hij de ondertekende scheidingspapieren zag, sloeg Isaac's hart een slag over, zijn ogen werden donkerder. "Doe wat je wilt."

Zijn onverschillige houding maakte Nora woedend. Ze greep haar tas en stormde naar buiten, de deur met een klap achter zich dichtgooiend.

Ze pakte haar telefoon en stuurde een bericht naar haar beste vriendin, Sophia Price.

Nora: [Sophia, zoek een mannelijke prostituee voor me, nu meteen!]

Sophia vroeg boos: [Wat is er gebeurd? Is Isaac weer naar haar gegaan?]

Nora dwong een bittere glimlach en antwoordde: [Ik heb de scheidingspapieren getekend.]

Sophia sloeg haar hand voor haar mond van verbazing en antwoordde: [Ga je echt scheiden?]

Nora: [Ja. Kun je vanavond een mannelijke prostituee voor me vinden? Slechts één keer.]

Sophia: [Weet je het zeker? Goed, ik zal een goede voor je vinden.]

Neonlichten flikkerden op straat terwijl Nora de bar binnenliep, de chaotische muziek en lichten overweldigden haar.

Mannen en vrouwen lachten en praatten in de menigte, de lucht gevuld met de geur van alcohol en parfum.

Sophia wachtte al aan de bar. Nadat Nora en Sophia een paar drankjes hadden gedronken, gaf Sophia haar een kamersleutel. "Boven, ga snel; anders ben je straks te dronken."

Nora pakte echter een pil uit haar tas om haar verlangen te versterken en slikte die door.

"Wat doe je?" Sophia was verrast.

"Ik ben bang dat ik het niet kan doorzetten, dat ik Isaac nog steeds zal missen en het op het laatste moment zal betreuren." Nora glimlachte, "Ik moet mijn schepen achter me verbranden."

Ze ging als eerste naar de kamer, en zodra ze binnenkwam, viel ze op het bed, overweldigd door haar dronkenschap.

Tien minuten later naderde een stijlvol geklede mannelijke prostituee de kamer, maar net toen hij naar binnen wilde gaan, werd hij op de grond geslagen.

Een gewelddadige stem klonk, "Oprotten!"

De mannelijke prostituee beefde van angst toen hij opkeek en de imposante en extreem knappe Isaac zag, wiens blik angstaanjagend was.