Nederige liefde

Weet je hoe nederig iemand kan zijn als ze van iemand houden?

Laat me je vertellen, het kan zo nederig zijn als stof, zo goedkoop als het goedkoopste product ter wereld!

Weet je hoe pijnlijk het is om van iemand te houden die niet van jou houdt?

Laat me je vertellen, het voelt als het vasthouden van een scherp mes in je hand; hoe strakker je het vastgrijpt, hoe meer de scherpte je snijdt, waardoor je bloedend en gehavend achterblijft...

Helaas heeft Rachel Williams beide ervaren.

Rachel werd verliefd op een man die niet van haar hield.

Die man was Michael, een knappe en rijke man, de droomliefde van talloze vrouwen.

Rachel deed er alles aan en slaagde er uiteindelijk in om met Michael te trouwen.

Met de persoon trouwen van wie je het meest houdt, zou voor elke vrouw een zegen moeten zijn.

Maar voor Rachel was het het begin van haar ongeluk.

Hoewel Rachel nominaal de vrouw van Michael was, behandelde Michael haar in werkelijkheid nooit als zijn vrouw. Michael had een enorme afkeer van Rachel!

Ook de familie van Michael had nooit respect voor Rachel en behandelde haar meer als een bediende.

Rachel was diep gekwetst, maar verloor nooit de hoop.

Rachel bleef geven aan Michael, bleef vriendelijk voor zijn familie.

Ze deed haar uiterste best om Michael en iedereen die met hem te maken had te behagen!

Want Rachel geloofde dat Michael op een dag haar liefde zou begrijpen, haar zou accepteren en verliefd op haar zou worden!

Tot op een dag Rachel's illusies compleet werden verbrijzeld...

Aan het begin van het jaar was het in de Summit Ridge District ijskoud, kouder dan een heksenborst. Rachel Williams zat wezenloos op de bank in de woonkamer terwijl het hoge geklaag van haar schoonmoeder, Emily Johnson, door het huis galmde.

"Rachel, het is al erg genoeg dat je geen kinderen kunt krijgen! Wil je me en James laten verhongeren door nu niet te koken?" Emily's stem irriteerde Rachel zoals het al zes jaar lang deed sinds haar huwelijk met Michael Smith. Elke dag herinnerde Emily Rachel aan haar zogenaamde mislukkingen. Maar wie zou vermoeden dat haar man haar nooit had aangeraakt?

"Schiet op en help me mijn schooltas in te pakken! Ik moet naar school!" riep Michael's jongere broer, James Smith, vanuit het andere deel van het huis. Voor James was Rachel gewoon een makkelijk doelwit voor zijn grappen en eisen.

Met een diepe zucht sleepte Rachel zich naar beneden, ging naar de keuken en begon op de automatische piloot het ontbijt te maken.

"Mam, het eten is klaar!" riep Rachel, hoewel haar stem zo koud was als een vriezer.

Emily stormde de keuken in, haar ogen gericht op Rachel's lege gezicht. Ze sloeg haar kop op tafel, waardoor Rachel schrok.

"Rachel, je leeft op het geld van mijn zoon, in zijn huis, en zo behandel je me? Moet ik Michael bellen en hem laten scheiden van je?" dreigde Emily, haar gezicht verwrongen van woede.

Rachel's hand trilde terwijl ze het bord vasthield. Ze haalde diep adem en dwong zichzelf tot een glimlach. "Mam, dat was niet mijn bedoeling."

Emily snoof, sloeg haar armen over elkaar. "Denk niet dat alleen omdat mevrouw Smith je steunt, je altijd Michael's vrouw zult zijn. Je bent niets vergeleken met Mandy!" De vermelding van Mandy Brown stuurde een rilling over Rachel's rug.

James keek Rachel met ondeugende ogen aan. "Je weet het niet, hè? Mandy wordt binnenkort ontslagen uit het ziekenhuis. Mijn broer gaat haar hierheen brengen om bij ons te wonen."

Rachel's zicht vertroebelde even en ze liet bijna het bord uit haar handen glippen. Emily keek neer op haar aangedane en meelijwekkende houding en wuifde haar af met een minachtende blik. "Ga uit mijn zicht! Je bederft mijn eetlust."

Rachel trok zich terug naar de bovenste woonkamer, waar ze zich op de bank oprolde terwijl de pijn in haar hart dieper werd. Tegen de avond wekte het lage geronk van een Maybach op de oprit haar uit haar gedachten. Ze rende naar het balkon, haar hart bonzend terwijl ze naar beneden keek. Een lange, onberispelijk geklede man stapte uit de auto. Michael's verschijning was niets minder dan indrukwekkend, zijn aanwezigheid overweldigender dan die van welke tv-ster dan ook. Maar de kille, gevoelloze blik die hij naar Rachel wierp, deed haar hart zinken.

Met vastberadenheid ging Rachel aan de slag om zijn badwater klaar te maken, een avondritueel waar ze zich aan vastklampte. "Lieverd, oma is al bijna een maand bij de christelijke missie. Ze belde vanmiddag om te zeggen dat ze voor je bidt..." begon ze.

"Ik moet met je praten," onderbrak Michael haar.

Ze draaide zich om en ontmoette zijn ijzige blauwe blik. Zijn gezicht was uitdrukkingsloos, zijn afstandelijkheid sneed dieper dan welk mes dan ook.

"Rachel, Mandy komt terug. Je moet morgen vertrekken," eiste hij.

Rachel's wereld kantelde. James had dus toch gelijk gehad. Met moeite slikte ze en vond eindelijk haar stem. "Wat als ik dat niet doe?" Haar woorden waren zacht, nauwelijks hoorbaar, maar droegen het gewicht van jaren van stille lijden.

Michael fronste. Dit was de eerste keer dat de normaal zo gehoorzame vrouw hem tegensprak. Ontevreden zei hij: "Vergeet niet hoe je zes jaar geleden met me bent getrouwd."

Hoe kon ze dat vergeten? Toen Mandy een auto-ongeluk had, was het Rachel die 112 belde en het bloed doneerde dat Mandy zo hard nodig had. Uit dankbaarheid had Michael haar één wens aangeboden. Ze had gevraagd om het enige waar ze altijd van had gedroomd – zijn vrouw zijn, een wens geworteld in een verliefdheid die terugging tot de middelbare school.

Destijds zeiden de artsen dat Mandy nooit meer wakker zou worden. Pas toen gaf Michael toe en trouwde Rachel. Maar vanaf het begin was hij ijskoud tegen haar.

Rachel haalde diep adem en keek hem recht aan. "Ik ben je vrouw. Waarom zou ik moeten vertrekken alleen omdat zij terug is?"

Michael's gezicht werd steenhard, zijn ogen vlamden. "Waarom? Omdat Mandy zei dat jij degene bent die haar zes jaar geleden met je auto hebt aangereden!"

Rachel's verwarring sloeg om in een bittere, bijna waanzinnige lach. "Als ik zeg dat ik het niet heb gedaan, zou je me dan überhaupt geloven?"

Michael stapte dichterbij en drukte haar tegen de muur. Zijn ijzige blauwe ogen boorden zich in de hare, vol minachting. "Denk je dat ik je zou geloven?"

Rachel hield stand, maar zijn venijnige woorden deden pijn. "Jij gemene vrouw, ik wou dat ik je al de pijn kon laten voelen die Mandy heeft doorgemaakt!" spuugde hij, zijn gezicht een masker van woede.

Rachel was verbijsterd door zijn woede. Zes jaar... zou er in die tijd dan geen enkele genegenheid ontstaan? Maar zijn hart bleef een blok ijs.