Tweede Kans van de Miljardair: Haar Terugwinnen

"Ah, Christopher, rustig aan."

In de video zijn een man en een vrouw hevig met elkaar bezig. De rug van de man is naar de camera gericht, en hij trekt haastig zijn pak en overhemd uit, tilt de vrouw op en drukt haar tegen de muur. De vrouw, met lang haar, toont de helft van haar gezicht, haar ogen glazig en betraand, haar rode nagels glijden over de blote rug van de man.

Ik staar naar de anonieme video, gefocust op het colbert dat door de mannelijke hoofdrolspeler is weggegooid.

Het was hetzelfde colbert dat ik die ochtend Christopher Valence had geholpen aan te trekken, de stropdas die ik voor hem had geknoopt.

De nieuwsheadline, "Christopher Geeft Fortuin Uit om Zijn Vrouw Gelukkig te Maken," staat bovenaan de lijsten, met iedereen die Christopher prijst om zijn toewijding aan zijn vrouw.

Op onze derde trouwdag kocht Christopher een diamanten ketting voor me die ik al tijden wilde hebben en beloofde me een grote verrassing.

Wat voor cadeau zou hij vanavond mee naar huis brengen?

Ik zat de hele nacht aan de eettafel, mijn benen werden gevoelloos, ik voelde me als een dode vis vastgenageld aan de stoel. Maar Christopher kwam nooit thuis.

De volgende ochtend reed er een zwarte Bugatti de oprit op.

Donna Blake, onze huishoudster, keek uit het raam en zei: "Het is de auto van meneer Valence."

Ik hield mijn gezicht in de plooi. "Serveer het ontbijt."

Maar het was niet Christopher die binnenkwam. Het was een vrouw die ik nauwelijks kende.

Evelyn Valence, Christopher's zogenaamde zus en de vrouw uit de video.

"Sorry, Hope. Christopher was gisteravond bij mij. Ik zei hem naar huis te gaan naar jou, maar hij stond erop bij mij te blijven."

Evelyn speelde met haar haar, pronkend met de diamanten ketting op haar borst, en keek me toen met valse onschuld aan. "Hope, je weet hoe close we zijn. Je hebt er toch geen bezwaar tegen, hè?"

Ik voelde me misselijk. Ze slaapt met mijn man, pronkt ermee, en heeft het lef te vragen of ik het erg vind?

"Natuurlijk niet, je bent tenslotte zijn zus." Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en speelde de video af. "Overigens, ik keek gisteravond een porno. De actrice leek veel op jou!"

Evelyn's gezicht betrok, en ik kon het niet laten te lachen. "Evelyn, sinds wanneer doe je aan porno? Je had het ons moeten vertellen; ik had het voor je kunnen verspreiden."

"Hou je mond, Hope Royston!" gilde Evelyn, haar normaal zo beheerste gezicht verwrongen van woede.

"Ik weet dat het je dwarszit dat Christopher bij mij is, maar alles wat je kunt doen is praten." Ze haalde wat papieren uit haar nieuwe LV-tas en duwde ze in mijn gezicht. "In de liefde is degene die niet geliefd is de minnares. Christopher en ik kennen elkaar al sinds we kinderen waren. Als jij er niet tussen was gekomen, hadden we nu kinderen gehad."

"Scheid van hem. Ik geef je een miljoen euro." Evelyn gaf me een kaart.

De scheidingspapieren eisten dat ik wegging met niets anders dan de miljoen euro.

Ik speelde met Evelyn's kaart, en barstte toen in lachen uit. "De titel van mevrouw Valence is slechts een miljoen waard? Evelyn, ben je blut en op zoek naar een rijke vent? En wie ben jij om dit tegen mij te zeggen?"

Evelyn snoof. "Hope, Christopher is te aardig om het je zelf te vertellen. Wees niet ondankbaar. Teken de papieren nu, en je kunt met wat waardigheid vertrekken."

Ik stapte achteruit, scheurde de scheidingspapieren in stukken, en gooide ze in de lucht als confetti, terwijl ik ze op Evelyn's verbijsterde gezicht zag neerdalen.

"Laat Christopher het me zelf vertellen."

Christopher had me altijd goed behandeld. We waren niet uit liefde getrouwd, maar tot vandaag had ik nooit aan zijn loyaliteit getwijfeld.

Iedereen zei dat Christopher van me hield, dus wat was dit allemaal?

"Ik wil dat hij het me recht in mijn gezicht zegt. De woorden van de minnares tellen niet." Herhaalde ik vastberaden.

Evelyn kwam eindelijk bij zinnen, stampte boos met haar hoge hakken en hief haar hand om me te slaan. Ik ving haar arm en sloeg haar in plaats daarvan.

Evelyn schreeuwde, "Hope! Hoe durf je me te slaan!"

Ik wreef over mijn pols, tevreden. "Moet ik een afspraak maken om je te slaan?"

Toen Evelyn weer naar me uithaalde, probeerde mijn haar te grijpen, weerklonken er voetstappen vanuit de deuropening. Een paar lange benen stonden in de boog van de woonkamer.

"Wat zijn jullie aan het doen?"