Verliefd worden op de Alpha van mijn Ex

Katherine

Je weet hoe sommige mensen geen idee hebben wat ze met hun leven willen doen? Nou, dat is niet mijn geval. Ik weet precies wat ik wil doen, hoe ik het wil doen en waar ik wil zijn.

Het probleem is dat dit een prijs heeft. Hoewel ik geniet van het gezelschap van mijn familie en de veiligheid van mijn roedel, moet ik na een week thuis weer terug naar mijn training in het ziekenhuis.

Ik ben trots om deel uit te maken van de Drie Bomen Roedel. Het is een kleine roedel en een beetje moeilijk bereikbaar, maar het is waar mijn familie is, dus afscheid nemen van mijn ouders is altijd moeilijk geweest.

Ik train nu al twee jaar in het Diamantklauw Roedel Ziekenhuis omdat we in het Drie Bomen territorium geen zo groot ziekenhuis hebben.

Elk afscheid gaat gepaard met veel tranen van mijn moeder, maar niet van mijn oudere broer Dustin en mijn vader. Toch zie ik in de ogen van mijn vader hoe hij zijn tranen inhoudt om sterk te lijken. Ik mis ze allemaal.

Maar ik ga niet liegen; een deel van mij telde ook de dagen af om terug te keren naar de Diamantklauw Roedel. Mijn training in het ziekenhuis daar vult mijn dagen. Het zijn vermoeiende dagen met veel te doen en te leren. Het is ook vol prestaties omdat het mij heel gelukkig maakt om al die mensen te helpen. Dus, wat wil ik doen met mijn leven? Precies dat — mijn training in het ziekenhuis afronden en dan terugkeren naar mijn roedel om daar een verschil te maken.

Een knagend gevoel van onbehagen overviel me toen we Diamantklauw binnenreden, een vreemde zwaarte in de lucht voelend. Er was iets mis, iets waar ik mijn vinger niet precies op kon leggen, maar ik schoof het weg als een bezorgdheid.

We zijn bijna bij ons gebouw, de zwak verlichte straat leek ongewoon stil en verlaten, wat een rilling over mijn rug stuurde. Ik kon het gevoel dat we in de gaten werden gehouden niet van me afschudden, maar ik wuifde het weg als pure paranoia.

"Katie, wakker worden. We zijn er bijna," ik was wakker, maar Jake's stem schudde me uit mijn gedachten. Zijn gewoonlijk vrolijke toon had een vleugje spanning.

Jake is als een broer voor mij, we zijn even oud, en hij is de zoon van mijn vaders Beta. Sinds we kinderen waren, hebben we alles samen gedaan. Het was super normaal voor ons om samen te gaan wonen toen we 18 waren en besloten onze roedel te verlaten om naar de Diamantklauw Roedel te gaan.

Wij hebben niet dezelfde training. Terwijl ik in het ziekenhuis werk, traint Jake bij het Elite Training Center. Zijn trainingsregime is niet zomaar een vertoon van brute kracht. Het is specifieke training in infiltratie, terreinverkenning, en andere dingen die hij niet kan onthullen. Jake kent mij beter dan wie dan ook; we zijn altijd erg close geweest. Zijn ouders dachten dat ik zijn voorbestemde partner zou zijn, en het bleek dat toen we vijftien waren, de leeftijd waarop je je wolf ontmoet, we twee verrassingen kregen.

De eerste verrassing was dat we geen partners waren - wat onze ouders erg verdrietig maakte.

En de tweede verrassing was dat terwijl Jake Zyon als zijn wolf kreeg, ik helemaal niets kreeg. Niets!

Nee! Wacht, ik kreeg wel iets... Ik kreeg maanden van verdriet en een diep gevoel dat er iets in mij ontbrak. Misschien is het omdat ik zo graag een wolf wilde hebben om mijn eigen te noemen, dat ik nooit had verwacht dat ik er geen zou kunnen hebben. Dus, zoals je al kunt raden, ben ik gewoon een mens.

In die tijd was ik erg gefrustreerd en huilde maandenlang, maar in de maanden daarna accepteerde ik mijn situatie. Mijn moeder dacht dat het kwam omdat mijn grootmoeder menselijk was. Ik heb haar nooit ontmoet, ze stierf voordat ik geboren werd.

Mens zijn en leven tussen wolven is de grootste uitdaging van allemaal. Niemand waardeert je, en je moet twee keer zo hard werken om je waarde te bewijzen. Daarom, hoewel iedereen bij Drie Bomen mij met veel genegenheid behandelde, zette ik altijd alles op alles om de beste versie van mezelf te zijn. Ik probeerde altijd zo hard mogelijk, met uitstekende cijfers en uitstekende prestaties in alles wat ik deed. Tenslotte is het laatste wat ik wil dat iedereen me met medelijden aankijkt omdat de dochter van de Alpha niet alleen wolfloos is, maar ook niets kan.

Mensen worden als zwak beschouwd, en daarom moest ik vanaf mijn zeventiende tot achttiende mijn ouders smeken om naar Diamantklauw te mogen gaan, en ze accepteerden het alleen omdat Jake meeging en bij mij zou wonen.

Ik wierp een blik uit het raam, mijn hart bonzend terwijl ik probeerde figuren te ontdekken die zich in de schaduwen verborgen zouden kunnen houden, een teken van gevaar, een verklaring voor dit vreemde gevoel dat ik had... Maar ik kan niets verkeerds zien.

Nou ja, zelfs als er een verborgen figuur in de schaduwen zou zijn, zouden mijn menselijke ogen het niet kunnen zien.

“Ik ben wakker, maar laat me nog even zo blijven,” zei ik met mijn hoofd op zijn schouder, terwijl ik mijn groeiende onrust probeerde te verbergen, maar diep van binnen wist ik dat er iets niet in orde was.

“Ik weet dat je van mijn sterke schouder houdt,” benadrukte hij het woord ‘sterk’, en ik glimlachte, “maar we moeten gaan. Open de deur, dan pak ik de tassen,” zei Jake terwijl hij voor ons gebouw stopte.

Voelt hij wat ik voel?

Ondanks zijn gebrek aan woorden of zichtbare reacties, heb ik een sterk vermoeden dat hij mijn gevoelens beantwoordt. Ik kan voelen dat hij zich scherp bewust is van zijn omgeving en dat zijn gedrag zorgvuldig is ontworpen om zijn ware emoties te verbergen.

"Oké, baas," zei ik terwijl ik de sleutels uit zijn hand nam.

Toen we uit de auto stapten en naar de ingang liepen, trok een ijzige bries langs, waardoor de haartjes in mijn nek overeind gingen staan. Ik wierp een behoedzame blik over mijn schouder en voelde een gevoel van naderend gevaar dat ik niet van me af kon schudden.

Binnen in het appartement hing een onheilspellende stilte in de lucht. De sfeer voelde geladen met een onuitgesproken dreiging, en elke krakende vloerplank liet mijn zenuwen gieren van spanning. Ik kon het gevoel niet van me afzetten dat er iets vreselijks stond te gebeuren, maar ik kon niet precies zeggen wat het was.

"Ik heb hier een slecht gevoel over," fluisterde ik tegen Jake, mijn stem trilde lichtjes, nauwelijks hoorbaar boven de tastbare spanning.

Hij knikte, zijn gewoonlijk zorgeloze uitdrukking getekend door bezorgdheid. "Blijf dicht bij me, Katie. Er klopt iets niet." Zijn blik was gericht op iets buiten de deur, en ik volgde zijn blik.

En toen gebeurde het.

Plotseling werd de rust verstoord door het geluid van een deur die werd opengebroken. De deur zwaaide wijd open en twee wolven stormden ons appartement binnen, hun kwade bedoelingen duidelijk in hun ogen.

De rustige nacht die ik had verwacht, veranderde in een onrustige. De tijd leek te vertragen terwijl de chaos om me heen losbarstte. Angst klemde zich om mijn borst en instinct schreeuwde me toe om te rennen, om me te verstoppen, maar er was nergens om naartoe te vluchten. Een van de indringers stortte zich op me, zijn krachtige duw deed me op de grond vallen. De klap nam mijn adem weg en pijn schoot door mijn lichaam.

Waarom vallen ze ons aan? dacht ik terwijl ik op de grond lag.

Vanaf de grond keek ik in een waas van verwarring toe hoe de aanvallers dichterbij kwamen, hun dreigende grijnzen gevuld met sadistisch plezier. Paniek stroomde door me heen toen ik de ernst van de situatie inzag.

Maar toen, als een baken van hoop, sprong Jake in actie. Hij veranderde en met bliksemsnelle snelheid en felle vastberadenheid vocht hij de indringers af, zijn kracht en vaardigheid volledig zichtbaar. De kamer werd een chaotisch slagveld, met gegrom, crashes en het onmiskenbare geluid van geweld.

De tijd leek te vervagen terwijl ik daar lag, mijn hart bonzend in mijn oren, niet in staat om iets anders te doen dan toekijken hoe Jake voor ons leven vocht. Het geweld en gevaar in de kamer waren overweldigend, gevoed door een mengeling van angst en adrenaline. Zelfs met alle training in de wereld ben ik niet in staat om een wolf uit te schakelen.

En net toen het leek alsof alle hoop verloren was, keerde Jake's onwankelbare verdediging het tij. Hij vocht met een felheid en precisie die de aanvallers verbluft en verslagen achterliet.

Toen de chaos afnam, veranderde Jake terug naar zijn menselijke vorm. Een van de rovers was al dood en de andere was zo gewond dat hij ook terug moest veranderen naar menselijke vorm. Jake's blik verhardde terwijl hij zijn aandacht richtte op de uitgeschakelde rover. Hij naderde hem, zijn stem laag en gevuld met ziedende woede.

“Waarom hebben jullie ons aangevallen?” vroeg Jake. Dat was precies wat ik een minuut geleden ook afvroeg, zijn toon sneed door de gespannen sfeer.

De ogen van de rover schoten zenuwachtig heen en weer tussen Jake en mij, angst vermengd met uitdaging. “Jullie waren een makkelijk doelwit. Het meisje,” sneerde hij, wijzend naar mij, “omdat ze mens is, dachten we dat het een fluitje van een cent zou zijn.”

Mijn bloed stolde toen zijn woorden tot me doordrongen. Ze hadden ons aangevallen vanwege mijn menselijke aanwezigheid, gebruik makend van mij als kwetsbaarheid om ons uit te buiten. Woede borrelde in me op, maar ik hield het in bedwang, mijn focus gericht op het lopende verhoor. Er is niet veel wat ik kan doen, maar ik voelde me vreselijk wetende dat Jake werd aangevallen vanwege mij.

Jake's kaak spande zich aan, zijn greep verstevigde zich rond de nek van de rover. “Denk je dat je zomaar kunt aanvallen omdat ik een menselijke metgezel heb? Je hebt het verkeerde doelwit gekozen.”

Jake's gezicht verduisterde, zijn ogen laaiden op van woede. Op dat moment zag ik een kant van hem die ik nog nooit eerder had gezien — de felheid van een beschermer die tot het uiterste was gedreven.

Zonder een woord te zeggen, deelde Jake snel een dodelijke slag uit, waarmee hij de rover voor altijd het zwijgen oplegde. De kamer leek haar adem in te houden terwijl de realiteit van wat er zojuist was gebeurd op ons neerdaalde.

Eindelijk, toen de laatste indringer op de grond viel, viel de kamer stil, behalve het geluid van onze schokkende ademhalingen. Jake knielde voor me neer terwijl hij een deken van de bank pakte om zijn lichaam te bedekken. Zijn borst ging op en neer, een mengeling van opluchting en bezorgdheid stond op zijn gezicht te lezen.

“Gaat het, Katie?” vroeg hij toen hij bloed zag van de wond op mijn arm, zijn stem doordrenkt met oprechte bezorgdheid. Ik moet me ergens aan hebben gesneden toen ik viel, maar eerlijk gezegd doet mijn rug veel meer pijn.

Ik knikte, mijn lichaam trilde terwijl ik probeerde het angstaanjagende voorval dat we zojuist hadden doorstaan te verwerken. Maar ik perste een zwakke glimlach tevoorschijn, “Ik zal wel in orde zijn, Jake.” Ik stelde hem gerust, mijn stem verried de angst die in me woedde, maar ik moest kalm blijven, voor Jake's bestwil.