Verslaafd aan Haar

Toen Alexander Foster in haar stootte, schreeuwde Emily Ward het uit van de pijn.

De ijsblauwe ogen van de man flitsten van spot. „Sinds wanneer ben je zo gevoelig?”

Emily voelde een pijnscheut in haar borst die niets met zijn woorden te maken had.

Ze wilde hem zeggen dat ze niet overdreef—dat het echte pijn was.

Het medisch verslag dat ze die ochtend had gekregen lag in de lade van het nachtkastje.

Borstkanker. Stadium vier.

„Alexander, ik ga dood.” Emily greep zijn arm en staarde diep in zijn adembenemend knappe gezicht, op zoek naar ook maar een sprankje bezorgdheid.

Maar hij trok zijn lippen alleen maar op met achteloze onverschilligheid. „Waar gaat dit nu weer over? Omdat ik naar Sophies verjaardag ben geweest, gooi jij een driftbui?”

Toen ze dat hoorde, brokkelde Emily’s hart stukje bij beetje af.

Toen hij niet meer van haar hield, leek alles wat ze deed hem tot last.

Ze sloot haar ogen zacht, terwijl een kille glimlach op haar lippen verscheen. „Je bent mijn man, maar je hebt mijn medische controle laten schieten om de verjaardag van een andere vrouw te vieren. Heb ik dan niet het recht om boos te zijn?”

Emily sprak met overtuiging. Ze zette zichzelf zelden neer als zijn wettige echtgenote, omdat ze wist dat Alexander hun huwelijk beschamend vond, iets waar hij liever niet over sprak.

Eerder hield Emily genoeg van hem om zich aan zijn kilte aan te passen.

Maar nu ging ze dood.

Als ze de dood in de ogen keek, waarom mocht ze dan niet eindelijk eens leven volgens haar eigen voorwaarden?

De man die enkele ogenblikken geleden nog hartstochtelijk was geweest, trok zich meteen terug; zijn hele wezen straalde ijzige vijandigheid uit.

„Emily, je bent te ver gegaan.” Met die woorden vertrok Alexander zonder om te kijken.

Emily ging rechtop zitten, terwijl een golf misselijkheid haar trof. Ze wankelde naar de badkamer en gaf heftig over.

Toen ze haar uitgeputte gezicht in de spiegel zag, dacht ze bij zichzelf: ‘Genoeg. Bevrijd jezelf, en bevrijd hem ook!’

Die nacht nam Emily contact op met een advocaat en liet ze echtscheidingspapieren opstellen.

Ze wilde niets—niet het huis, de auto of welke bezittingen dan ook—alleen een snel einde aan haar huwelijk met Alexander.

Met dat dunne vel papier in haar handen voelde Emily een gevoel van opluchting.

Op de een of andere manier was het huwelijk waar ze ooit naar had verlangd een last geworden.

Toen ze de echtscheidingsovereenkomst naar de Foster Group bracht, hield Alexanders assistent, James, haar buiten het kantoor tegen.

„Mevrouw Ward, als ik me niet vergis, zit de juridische afdeling niet op deze verdieping.”

Alexander had tegen niemand in het bedrijf ooit hun huwelijk genoemd. Voor de buitenwereld bleef de CEO van de Foster Group vrijgezel, met geruchten die hem in verband brachten met Sophie Laurent, de farmacie-Ph.D. die onlangs uit het buitenland was teruggekeerd.

Daardoor behandelde James Emily altijd koel, en zag hij haar als niets meer dan een junior juridisch adviseur die de sociale ladder probeerde te beklimmen.

Emily had geen energie meer om met vreemden te discussiëren. Ze overhandigde de envelop met de echtscheidingspapieren, haar gezicht uitdrukkingsloos.

„Wilt u dit aan meneer Foster geven.” Daarmee draaide Emily zich om en liep weg.

James fronste. Normaal gesproken zou hij Emily’s verzoek niet hebben ingewilligd. Maar vandaag zag ze er bleek en wankel uit, zichtbaar zwak.

Na een moment van aarzeling klopte hij op de kantoordeur.

Alexanders stem klonk door, met een zweem van irritatie en kilte. „Binnen.”

James kwam binnen, zijn toon voorzichtig. „Meneer Foster, mevrouw Ward vroeg me dit document aan u te overhandigen.”

Alexander wierp nauwelijks een blik op het dossier en toonde geen enkele intentie om het te openen. “Je weet wat je moet doen met alles wat ze stuurt.”

James zuchtte geluidloos. Dit was nog een reden waarom hij op Emily neerkeke.

Ondanks dat ze duidelijk capabel was, joeg ze Alexander na, die iemand anders in zijn hart had. Het was frustrerend om aan te zien.

Nadat hij het document in een kast had gelegd om stof te verzamelen, draaide James zich om om te vertrekken, maar Alexander riep hem terug. “Wacht. Ik heb een opdracht voor Emily. Zorg dat ze die persoonlijk afhandelt.”

“Wat?” Emily kon haar oren nauwelijks geloven.

James herhaalde: “Mevrouw Laurent van het Farmaceutisch Onderzoeksinstituut wordt geconfronteerd met een smaadproces. Meneer Foster wil dat jij de zaak persoonlijk op je neemt en hem voor mevrouw Laurent wint!”

Iedereen op de juridische afdeling wist van deze zaak.

Als briljante jonge farmaceutisch arts had Sophie sinds haar terugkeer naar het land haters aangetrokken.

Een anonieme account verspreidde geruchten dat Sophie een huwelijkbreekster was die zich in Alexanders huwelijk had gewrongen.

Zulke ongefundeerde roddels zouden normaal gesproken genegeerd worden.

Toch plaatste die anonieme account op de een of andere manier een foto van een diner van de familie Foster.

Hoewel ieders gezicht wazig was gemaakt, merkten scherpziende internetgebruikers op dat de vrouw naast Alexander niet Sophie was.

De hashtag #Sophie Laurent Is A Homewrecker# stond al snel bovenaan de trendinglijsten.

Sophie sloeg terug en klaagde de anonieme account aan wegens smaad.

Het juridische team had gespeculeerd wanneer Alexander zou ingrijpen om de situatie voor Sophie op te lossen. Niemand had verwacht dat de zaak op Emily’s bureau zou belanden.

Emily trilde van woede.

Niemand wist beter dan de echte echtgenote of Sophie een huwelijkbreekster was!

Die slapeloze nachten, die expliciete foto’s, die intieme spraakberichten—allemaal gestuurd door de zogenaamd deugdzame Sophie!

Niemand wist beter dan Sophie hoe Emily borstkanker had ontwikkeld.

En nu wilde Alexander dat zijn vrouw zijn minnares hielp een smaadzaak te winnen? Beschouwde hij Emily überhaupt als een mens?

“Mevrouw Ward? Hebt u me gehoord?” voegde James eraan toe.

Emily schoot terug naar de werkelijkheid en weigerde zonder aarzeling. “Ik neem deze zaak niet aan.”

James was niet verrast door haar reactie. In zijn ogen herinnerde Alexander Emily er subtiel aan dat ze haar plek moest kennen. Waarom zou hij dit anders aan Emily toewijzen als er meer gekwalificeerde mensen op de juridische afdeling waren?

“Mevrouw Ward, vergeet niet dat u nog steeds een werknemer van de Foster Group bent. U hebt niet de luxe om opdrachten te weigeren.”

Emily glimlachte bitter, deed haar ID-badge van haar nek en gooide die op het bureau. “Dan neem ik ontslag.”

Ze verliet de Foster Group zonder iets mee te nemen, met lege handen naar buiten lopend.

“Ding!”

De herinneringsapp op haar telefoon klonk met een melding waarop alleen een datum stond, zonder verdere tekst. Emily’s gezichtsuitdrukking veranderde meteen.

Ze haastte zich naar de straat, hield een taxi aan en gaf een adres door. “Wilton Detentiecentrum.”

Alexander keek het hele tafereel vanaf de 17e verdieping aan, terwijl zijn knappe gezicht donkerder werd.

“Meneer Foster, mevrouw Ward zei…” James kwam nerveus binnen, zijn stem trilde, maar Alexander onderbrak hem.

“Zorg dat ze terugkomt, anders zorg ik ervoor dat Dawn Children’s Home verdwijnt.”