Verslaafd aan mijn Alpha Partner

BLANCA

Morgen is mijn verjaardag.

Ik, Blanca Ceuran, word eindelijk achttien. Of, tenminste, dat zou ik worden, als ik zou mogen blijven leven.

Maar ik zal worden geëxecuteerd wanneer de klok twaalf uur slaat. Middernacht. Voor de moord op de eerstgeboren zoon van de Alpha.

Na acht lange jaren opgesloten te zijn in de laagste kerkers van de Schaduw Wolf Pack Gevangenis, zal mijn ziel eindelijk worden bevrijd. Ik zal met plezier boeten voor mijn misdaad, want de gedachte aan nog een nacht in deze koude, vochtige cel drijft me naar waanzin. Ik verlang ernaar om bij mijn zus te zijn, hoog boven in de hemel ergens. Als dat inderdaad is waar ze is. Misschien hebben zij en ik daarboven onze wolven. In tegenstelling tot hier beneden, waar ze en ik die nooit hadden.

Zie je, ongeveer honderd jaar geleden viel er een ziekte over het land van de Shifters. Een ziekte die velen overrompelde. Het doodde de beesten in hen en beroofde hen van hun erfgoed. Toen de plaag het land had geschonden, dachten de meesten dat de dreiging voorbij was, maar ze hadden het mis. De volgende generatie Shifters zou mutaties in hun genen ervaren. Kinderen geboren zonder het vermogen om te veranderen, vervloekt met kleurloos wit haar, die een schande voor de familie zouden worden. In de loop der jaren werden deze kinderen bekend als de Shifterslozen. De laagste van de laagsten.

Zelfs Omegas en Rogues hadden meer rechten dan de Shifterslozen.

Dus stel je voor hoe mijn ouders zich voelden toen ze niet één, maar twee, shiftersloze meisjes ter wereld brachten. Ze werden door de roedel gemeden en als gevolg daarvan stuurden ze mijn zus en mij weg toen zij veertien was en ik vijf. We werden naar wat de Rand wordt genoemd gestuurd. De uiterste rand van het roedelland waar niets groeit en niemand zich bekommert of je leeft of sterft.

Maar mijn zus, Reanna, zorgde goed voor mij. Ze jaagde op het weinige wat we aten, en werkte zich krom als grenswacht voor de Alpha zelf. Vijf jaar lang leefden we een vredig bestaan. We hadden nooit veel meer dan elkaar, maar we waren daar dankbaar voor.

Toen, op een dag, werd de Rand bezocht door Alpha Roberts oudste zoon, Drake. Hij arriveerde met een kleine groep Gamma-wolven in opdracht van de Alpha om de jaarlijkse volkstelling te voltooien. Alle Shifterslozen werden uit hun hutten geroepen en moesten in de houding staan. Toen het onze beurt was, beval Drake mijn zus naar binnen terwijl zijn Gamma-vrienden buiten bleven om de volkstelling af te ronden. In het begin dacht ik er niet veel van. Sterker nog, ik was zelfs een beetje onder de indruk dat de zoon van de Alpha een privéwoordje wilde wisselen met mijn zus.

Maar toen de muren van de hut begonnen te schudden en ik Reanna hoorde schreeuwen, glipte ik onze hut binnen. We hadden één bed dat we deelden, een strooien matras op de grond, met een enkele bontdeken. Mijn zus lag daar onder Drake, huilend terwijl hij zich aan haar opdrong, snikkend van pijn terwijl hij kreunde van genot.

Woede brandde in me, maar ik bleef stil terwijl ik toekeek. Toen, als een fluistering in de wind, sprak een stem in mijn hoofd.

Het zei, "Je zult nu alleen zijn kind, je zus zal vandaag sterven. Hij heeft haar al vergiftigd en ze is al dicht bij de dood, maar je moet je wraak nemen. Steel de dolk uit zijn broek en snijd zijn keel door. Dan, als hij je eindelijk ziet, steek het in zijn hart en bevrijd je zus."

Ik knikte als antwoord, zonder enige twijfel in mijn hoofd dat het moest gebeuren.

Het was alsof ik in trance was terwijl ik naar hem toe sloop, alsof een andere kracht de controle over mijn lichaam had overgenomen. Ik zag de dolk die aan de achterkant van zijn riem zat en haalde hem er gemakkelijk uit. Drake was te in de ban om zelfs maar een klein meisje zoals ik op te merken. Toen kroop ik achter hem omhoog en sneed zijn keel zo snel en behendig door, dat het was alsof ik getraind was om te doden.

Het bloed begon uit hem te stromen, zijn lichaam en dat van mijn zus bedekkend. Hij gorgelde, keek op zoekend naar zijn aanvaller, en ik stak de dolk in zijn borst. Drake viel onmiddellijk om, zijn huid rookte en brandde terwijl hij kronkelde van pijn.

Een laatste blik in de ogen van mijn zus is alles wat ik nog van haar had, want in het volgende moment glimlachte ze naar me en werd stil. Ik viel bovenop haar halfnaakte lichaam en huilde en huilde, bleef daar totdat de Gammas kwamen om de zoon van de Alpha op te halen.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen idee welk gif mijn zus heeft gedood en toen ik het tijdens mijn ondervraging noemde, werd ik volledig genegeerd.

En die stem... dat zachte melodische gefluister... sprak nooit meer tot mij.

Later zou ik leren dat het Drake's achttiende verjaardag was en de dolk die ik op hem gebruikte was niet alleen van zilver, maar ook bedekt met gif. Een cadeau van zijn vader om hem te beschermen tegen Rogues en te helpen de weerlozen te bewaken. Hoe ironisch, dat zo'n geschenk uiteindelijk de weerlozen tegen hem beschermde.

Dus werd ik gearresteerd en zonder proces opgesloten. Veroordeeld om gevangen te blijven tot mijn achttiende verjaardag, waarop ik publiekelijk zou worden geëxecuteerd.

Ik heb hier in deze betonnen hel veel te lang geleefd en mijn tijd is eindelijk gekomen.

Ik kan niet wachten om vrij te zijn.

MAX

De tijd is eindelijk gekomen om wraak te nemen voor de dood van mijn broer en mijn vader is er niet eens om het te zien. Wat een verdomde verspilling.

Mijn vader, de Alpha, werd een maand geleden vermoord door een uitdagende wolf van een rivaliserende roedel. Een Beta die ontevreden was met zijn rol als tweede in bevel en had gehoord dat mijn vader zijn erfgenaam had verloren. Hij kwam hier en daagde mijn vader uit voor de controle over onze roedel, doodde hem binnen de eerste vijf minuten en dacht dat hij had gewonnen. Ik kwam net op tijd thuis om te zien hoe het hoofd van mijn vader van zijn lichaam werd gerukt.

Natuurlijk liet ik mijn woede de overhand nemen en veranderde zonder een tweede gedachte. Blijkbaar had deze Beta geen idee dat mijn vader een jongere zoon had en op het moment dat hij besefte dat hij weer zou moeten vechten, probeerde hij te vluchten. Hij kwam niet ver.

Nu zit ik hier, de Alpha van de Shadow Wolf Pack. Belast met het uitvoeren van een meisje dat op tienjarige leeftijd gevangen werd gezet.

Tien!

Godin, wat deed mijn broer om haar toorn te verdienen? De toorn van een kind?

Met die gedachte in mijn hoofd rijd ik naar de gevangenis om dit meisje voor de eerste keer te zien. Niet dat het er uiteindelijk toe zal doen. Maar iemand moet haar kant van het verhaal horen voordat ze sterft, zodat het tenminste één keer wordt verteld.

Wanneer ik aankom bij het verlaten stenen complex, word ik herinnerd aan hoe oud het is. Van buiten ziet het er bijna uit als een verlaten gebouw in verschillende stadia van verval. De grasplekken eromheen zijn schaars en geel. Verwelkt door de grote koepel van altijdgroene bomen die de omtrek overschaduwen. Op het moment dat ik naar binnen stap, word ik naar beneden geleid. Naar de kerkers van de dodencel waar de zon nooit schijnt en de muren in de winter bevroren blokken ijs zijn.

Terwijl mijn schoenen langzaam over de stenen vloer klakken, wordt er een rij lichten voor mij aangestoken, die de vier eenzame cellen aan de linkerkant verlichten.

Daar staat ze, ongeveer een meter achter de dikke zilver beklede stalen tralies. Drake’s moordenaar. De beroemdste gevangene in het Shadow Wolf Pack Territory.

Een schok van lang wit haar omlijst het gezicht van de moordenaar van mijn broer, vallend als een glinsterende waterval tot ver onder haar taille. Elektrisch blauwe ogen - zoals ik nog nooit eerder heb gezien - worden overschaduwd door lange, donkere, veerachtige wimpers. Ze schieten in mijn richting en ik word geconfronteerd met haar gezicht.

Plotseling heb ik spijt dat ik hier ben gekomen. Ik had haar nooit een gezicht moeten geven.

Ik had thuis moeten blijven en het goed genoeg moeten laten.

Want om middernacht, wanneer ze haar hoofd verliest, zal al dat glorieuze haar bij de nek worden afgeknipt.

En het mooiste wezen dat ik ooit heb gezien, zal dood zijn.