Vier of Dood

Ik sta voor mijn grote spiegel en probeer te bedenken hoe ik de littekens op mijn rug en nek het beste kan verbergen.

Gelukkig zaten de nieuwe blauwe plekken die ik had opgelopen langs mijn ribben en konden die gemakkelijk onder mijn shirt worden verborgen. Mijn oude littekens waren moeilijker te verbergen, maar ik moest het proberen.

Mijn vader hield niet van geruchten over ons, vooral omdat hij een gewaardeerd lid van onze gemeenschap was.

We woonden in een chique buurt dankzij het succesvolle bedrijf van mijn vader, maar het was een versie van de hel op aarde. Mijn vader was een monster binnen deze vier muren, en een god onder de mensen in de echte wereld.

Ik wou dat ik kon zeggen dat zijn haat jegens mij begon door de dood van mijn moeder, dat hij het gewoon niet kon verdragen om naar me te kijken en dat dat de reden was waarom hij me pijn deed. Feit is, hij haatte me vanaf het moment dat ik werd geboren.

Hij haatte me vanaf het moment dat de dokter zei: 'het is een meisje'. Hij wilde een zoon om erfgenaam te worden van zijn bedrijf en al de schimmige activiteiten die hij deed onder de naam van zijn legitieme zaken. Mam gaf hem niet wat hij wilde, en omdat hij haar bijna doodsloeg toen ze me mee naar huis brachten, wilde ze nooit meer zwanger worden.

De stress van het misbruik van mijn vader maakte het te moeilijk voor haar om zelfs maar zijn aanraking te verdragen en toen hij ontdekte dat ze stiekem maatregelen had genomen om nooit meer zwanger te worden, had ze haar doodvonnis getekend.

Ze stierf in een zogenaamd ongeluk, maar ik weet dat dat een leugen was. Ze had de kans van mijn vader op een zoon verpest, en hij vermoordde haar ervoor. Ik zou ook in het ongeluk zijn omgekomen als het niet was voor een Goede Samaritaan die vroeg genoeg bij het ongeluk was om me eruit te trekken. Net nadat ik uit de auto was gehaald, vloog het hele ding in brand, wat bevestigde dat mijn moeder dood was.

Mijn vader besloot dat het te riskant zou zijn om me opnieuw te proberen doden en het spelen van de rouwende echtgenoot en ontredderde vader was een te goede kans om te laten liggen. Dit was echter alleen voor de show, want zodra ik hersteld was van het ongeluk, richtte hij zijn woede op mij.

Het begon met een paar slagen van zijn riem als discipline, maar hij sloeg me op mijn rug. Toen werd hij creatief met zijn methoden van slaan en schakelde over op andere soorten voorwerpen. Toen ik in de puberteit kwam, werd het alleen maar erger. Zijn vrienden begonnen me op te merken, en hij liet me alleen met hen zodat ze met me konden doen wat ze wilden. Dan kwam hij binnen en strafte me opnieuw voor wat ik gedwongen was te doen.

Ik had gehoopt dat school tenminste een ontsnapping zou zijn aan de hel die ik thuis doorstond, maar ik had niet zoveel geluk.

Het voelde alsof ik in deze wereld was geboren om een uitlaatklep te zijn voor mensen om hun woede op af te reageren. Zie, sommige van deze littekens waren van de vele pogingen om me te leren wie de baas was in de gangen van mijn school. Het lange litteken over mijn buik was van de groep meisjes op mijn school die me haatten vanaf het moment dat ze me zagen in het eerste jaar. Ze hadden me rondgeduwd en er was een gebroken reling op de tribune, en ik botste er hard genoeg tegenaan dat het door mijn huid sneed en hechtingen nodig had.

Ze hadden me daar bloedend en in shock achtergelaten totdat een personeelslid me vond. Andrea, het typische gemene meisje, en haar groep maakten mijn leven nog erger. Dan zijn er de vier jongens die om haar heen hingen, pestkoppen op hun eigen manier.

The Dark Angels... Asher, Logan, Jayden en Leo.

Dat was de naam van hun groep, hoewel ik er niet veel van wist. Andrea en Asher waren al zo lang als ik me kon herinneren een stel, en hoewel de anderen om hen heen hingen, bleven ze nooit langer dan een week bij hetzelfde meisje. Asher had zelfs af en toe een paar meisjes die Andrea deed alsof ze niet zag. Ze was meer bezorgd over de status van het zijn met de leider van The Dark Angels dan over zijn loyaliteit.

Nu hadden The Dark Angels hun eigen manier om me te kwellen, in de vorm van meer seksuele intimidatie. Alles van een klap op mijn kont tot me in een donkere hoek duwen en tegen me aan schuren voordat ze wegliepen en lachten.

Ik had geen idee waarom iemand van hen mij als doelwit koos, aangezien ik altijd probeerde mezelf afzijdig te houden en interactie met anderen te vermijden. Ik had geen enkele vriend, en dat kwam omdat ik niemand kon vertrouwen.

"Emma Grace! Schiet op!" riep mijn vader naar me vanuit de woonkamer.

Ik sloot mijn ogen en zuchtte, terwijl ik mijn gebruikelijke spijkerjasje aantrok om mijn littekens te bedekken. Ik veegde een verdwaalde traan van mijn wang voordat ik mijn slaapkamerdeur opende en de trap afliep. Ik slikte toen ik mijn vader tegen de muur naast de deur zag leunen, wachtend op mij. Hij keek op toen hij me hoorde en glimlachte lief naar me, maar ik wist dat die blik dodelijk was. Ik liep langzaam naar hem toe, trok mijn rugzak over mijn schouder en reikte voorzichtig naar de deurknop. Even dacht ik dat hij me echt gewoon zou laten gaan, maar toen ik de deur opende, werd ik aan mijn haar teruggetrokken en hij klemde het strak in zijn greep.

"Onthoud de regels, Emma. Houd je hoofd omlaag en je mond dicht. Begrepen?" vroeg hij terwijl hij zijn neus in mijn haar begroef.

Ik kneep mijn ogen dicht en probeerde aan iets anders te denken, en toen hij me eindelijk losliet, strompelde ik de deur uit en rende de voordeur af. Mijn fiets was verstopt aan de zijkant van het huis en ik sprintte ernaartoe, sprong erop in één snelle beweging.

Mijn school was op geen enkele manier een toevluchtsoord, maar ik was te bang om hier nog een moment langer te blijven. Eén ding wist ik zeker: hoewel de kinderen op school ervan genoten me pijn te doen, zou mijn vader ervan genieten me te doden. Om de een of andere reden wilde ik nog steeds leven, maar dat kon elk moment veranderen. Ik bedoel, wat voor leven was het waard om te leven als het vol pijn was?

Ik nam mijn tijd om naar school te gaan zodat ik even kon genieten van wat rust en frisse lucht voordat ik weer de leeuwenkuil in moest. De rust was echter van korte duur, en al snel vielen mijn ogen op het gebouw van mijn school. Andere leerlingen lachten en glimlachten terwijl ze de hoofdingang binnenliepen, en ik parkeerde voorzichtig mijn fiets. Ik knielde om een ketting aan mijn fiets vast te maken en draaide dom genoeg mijn rug. Ik had moeten weten dat er geen respijt zou zijn voordat het pesten weer zou beginnen. Voordat ik het geluid van naderende stappen registreerde, botste mijn gezicht tegen de ketting van mijn fiets, waardoor ik van schrik en pijn uitriep. Ik viel op mijn billen en hield mijn gezicht in mijn handen terwijl de pijn door mijn gezicht trok. Zoals verwacht begon er een stroom bloed uit mijn neus te lopen, en ik leunde mijn hoofd achterover, maar het was al over mijn kleren aan het druppelen.

Gesnuif klonk boven me en mijn ogen ontmoetten die van Andrea, die me met een grijns aankeek.

"Welkom in je laatste jaar!" zei ze voordat ze zich omdraaide en met haar volgelingen naar de ingang van de school liep.

Ik liet een trillende adem ontsnappen, duwde mezelf van de vloer en probeerde mijn hoofd iets achterover te houden, ook al zou dat waarschijnlijk weinig helpen.

Eerste schooldag en ik zat al onder het bloed, geweldig. Ik hoorde weer een spottende lach toen The Dark Angels langs me liepen in de richting van de voordeur.

"Hé, zonnetje! Je hebt iets op je shirt daar," riep Logan lachend.

Zonnetje.

Niet de ergste bijnaam die er is, maar het irriteerde me dat die eikel mijn naam niet eens kende, ook al had zijn groep me de afgelopen drie jaar getarget. Hij begon me zonnetje te noemen omdat mijn haar de neiging had om een gouden kleur te krijgen in de zon. Dus, rond het begin van het jaar na de zomervakantie werd mijn haar meestal lichter van kleur, maar dat was niet het hele grapje. Hij maakte vaak opmerkingen over of mijn andere haar er hetzelfde uitzag en of ik naakt zonnebaden om ervoor te zorgen dat alles bij elkaar paste. Het was stom, maar hij en zijn vrienden vonden het grappig, dus ik negeerde de opmerkingen.

Ik liet ze zonder antwoord passeren en wachtte nog een paar momenten voordat ik zelf door de voordeur liep en meteen naar de badkamer ging. Ik waste snel mijn gezicht en zorgde ervoor dat het bloeden uit mijn neus was gestopt. Toen ik klaar was, bekeek ik mijn neus in de spiegel en concludeerde dat mijn neus niet gebroken was, maar er begon wel wat blauwe plekken te verschijnen op de randen en in de binnenste hoeken van mijn ogen. Gelukkig had ik een foundationstick bij me voor zulke gevallen, en ik bedekte snel zoveel mogelijk.

Mijn vader stond me niet toe om make-up te dragen, dus deze ene stick was een zeldzaam goed dat ik voor hem had kunnen verbergen. Ik moest het spaarzaam gebruiken, dus ik hoopte dat mijn toekomstige confrontaties met de duivelse nakomelingen zouden bestaan uit lichamelijke verwondingen en niet gezichtsverwondingen.

Ik weet zeker dat je je afvraagt waarom ik nooit terugvecht of waarom ik niet meer klaag over pijn. De waarheid is dat ik ongeveer negentig procent van de tijd een ernstige verwonding heb die deze kleine verwondingen niet de moeite waard maakt om over te klagen. Op dit moment had ik gekneusde ribben en blauwe plekken op mijn benen die veel meer pijn deden, waardoor de verwonding aan mijn gezicht aanvoelde als een papercut. Ik heb elke dag van mijn leven pijn gehad, dus ik was eraan gewend. Een zucht ontsnapte uit mijn mond toen ik besefte dat er gebieden waren die de make-up niet goed bedekte, en ik gaf het op. Toen ik dichter bij de deur kwam, hoorde ik stemmen aan de andere kant en dook snel een van de hokjes in.