De Terugkeer naar Crimson Dawn

Vrijdag 20 juli 2018; 21:00 uur

(Cole’s POV)

Ik word plotseling wakker met een schok, bijna vallend van mijn stoel terwijl de gladde zwarte weg overgaat in de knarsende trillingen van een grindweg. Ik knipper meerdere keren met mijn ogen, genoeg om het bord te kunnen lezen: 'Welkom in White Ridge, een omheinde gemeenschap'.

"Wacht," hijg ik plotseling in paniek. "We zouden naar de Black Moon roedel gaan."

"Rustig aan, Cole. Alles is in orde." Jamie's stem is kalm maar assertief terwijl hij probeert door mijn toenemende paniek heen te breken.

"Nee, het is niet in orde. We horen hier niet te zijn." probeer ik hem te overtuigen.

"Nee Cole. Delta Ashman legde uit dat de raad de afspraken heeft veranderd. Leden van onze roedel zijn hier, dus je vader vroeg of ze ons konden ophalen en de raad stemde toe."

"Dat betekent dat hij ons niet komt ophalen totdat de rest naar huis is gestuurd. Hij komt niet alleen twee wolven ophalen."

Ik begin echt in paniek te raken nu de Ativan is uitgewerkt en ik volledig besef wat er aan de hand is.

"Dit werd besproken voordat je Crimson Dawn verliet. De enige details die ik kreeg, waren om jou naar onze roedel te brengen."

De delta op de voorstoel van de busje merkt op. Ik houd mijn opmerkingen stil terwijl mijn ongemak over de situatie groeit. Ik herinner me het gesprek tussen de alfa en deze delta van een andere roedel dan gepland en ik worstel om mijn plotselinge ongemak over de situatie te plaatsen.

Hoewel ik akkoord ging met de afspraken op het territorium van Alpha Black, schreeuwen mijn instincten nu dat alles verkeerd is aan deze overdracht. Delta Ashman komt langzaam tot stilstand voor een groot appartementencomplex bestaande uit drie gebouwen, elk vier verdiepingen hoog, maar het gebrek aan buitenverlichting en de duisternis van de nacht verzwelgen alle details van het territorium. Delta stapt snel uit de bus, opent de achterkant voordat hij naar de passagiersdeuren loopt. Hij gooit ze open in een vertoon van agressiviteit, veel harder dan wat hij had laten zien op het territorium van Alpha Black, wat me nog meer ongemak bezorgt. Jamie slaat zijn armen om me heen terwijl de klassieke piep van een astma-aanval begint en ik weet dat ik een zware rit tegemoet ga omdat het door paniek wordt veroorzaakt.

"Ik vertrouw erop dat de rit hierheen zonder incidenten verliep?"

Een andere stem spreekt net buiten de deur.

"Er was een kleine vertraging bij het vertrekken, maar eenmaal in de bus leken ze zich goed te settelen. Met de reactie van de een op het hier zijn, kunnen er wat moeilijkheden zijn om ze uit de bus te krijgen."

"Waarom denk je dat?"

De nieuwe stem is ruw en ongeduldig geworden.

"Kom op jongens, ik heb niet de hele nacht." roept hij ongeduldig, wat het voor mij nog moeilijker maakt om te bewegen.

"Ik heb nog nooit zoveel spullen gezien voor twee mannen."

Hij gromt terwijl hij onze spullen uit de achterkant trekt en op het trottoir voor het appartementencomplex gooit.

"Kom eruit!" roept hij terwijl hij langs de deur loopt.

Ik kan het niet tegenhouden en kerm in reactie op zijn groeiende ongeduld.

"Kom op Cole, we moeten eruit."

Jamie zegt vastberaden met een vleugje nervositeit.

"Wat is er met hen aan de hand?" De tweede stem spreekt weer.

"Degene met angstproblemen beweert dat ze hier niet zouden moeten zijn. De situatie werd hen uitgelegd voordat ze instapten."

"Werd hen verteld dat ze last-minute toevoegingen aan de rit waren?"

"Nee Alpha Whiteman, die informatie werd niet aan mij gegeven."

Hoewel zijn reactie naar zijn alfa kalmer is, is het de laatste druppel voor mijn al wankelende geest.

"Nee!" Ik kan niet anders dan stikken in mijn schreeuw terwijl alles erger wordt.

Ik vecht tegen Jamie's greep op me terwijl mijn gedachten overspoeld worden met negativiteit. Ik ben nog nooit langer dan zes maanden buiten het territorium geweest en er is geen manier om te weten hoe lang ik weg zal zijn als wat ik van Alpha Whiteman heb gehoord klopt.

"Laat mij dit afhandelen, alpha. We weten allebei dat je niet goed omgaat met gezondheidsproblemen."

Een veel vriendelijkere stem breekt door de enorme waas waarin ik ben beland.

"Daar heb je gelijk in. Ik ga naar bed. Ik bel Alpha Redmen morgenochtend om wat duidelijkheid te krijgen over de situatie."

"Ze lijken close. Hebben we nog tweekamerappartementen over?"

"Ja, Beta Greene, 12B op de begane grond is beschikbaar."

Een vrouwelijke stem wordt hoorbaar.

"Begin hun spullen naar het appartement te brengen. Het klinkt alsof een van hen een astma-aanval heeft. Als ik ze uit de bus krijg, wil ik dat je degene die in orde is naar de kamer brengt terwijl ik de ander door de dokter laat controleren."

"Ja meneer." zegt ze terwijl ik voetstappen naar de deur hoor komen.

Ik ben geschokt maar beweeg niet uit Jamie's greep terwijl ik voel dat iemand in de bus klimt en op de stoel achter ons gaat zitten.

"Jullie twee lijken behoorlijk close, maar jullie zijn een beetje jong om al een tweede kans partner te hebben."

"We zijn geen voorbestemde partners, meneer." begint Jamie zachtjes uit te leggen. "Ik ben zijn voorbestemde beta."

"Dat verklaart veel meer dan mijn aanname. Ik heb jullie twee nodig om de bus te verlaten en ik heb de jonge alpha hier nodig om mij naar de kliniek te volgen. We moeten deze astma-aanval onder controle krijgen voordat we de raad ontmoeten. Dit niveau van angst over het op de verkeerde plek zijn is niet normaal."

"Nee!" stotter ik terwijl mijn longen nog meer samentrekken. "Nee... raad... tests... pijnlijk... gewoon... nodig... neb... neb..."

Ik hijg zwaar terwijl ik in paniek raak, er is iets aan hier zijn dat gewoon niet klopt.

"Rustig aan Alpha Redmen, ik heb moeite om je te begrijpen."

"Hij vreest de betrokkenheid van de raad. Ze maken alles alleen maar erger als hij thuiskomt. Alles wat hij wil is een vernevelaar behandeling en terugkeren naar Crimson Dawn. Hij is bang dat zijn vader tegen Alpha Whiteman heeft gelogen als een manier om ons hier achter te laten totdat de rest van de roedel naar huis is gestuurd."

"Het spijt me te horen dat je niet de ervaring met de raad hebt gehad die je zou moeten hebben. Ik kan je verzoek om hen niet te betrekken honoreren en je zeker naar de kliniek brengen voor een vernevelaar behandeling, maar je terugbrengen naar Crimson Dawn kan moeilijk zijn. Wat is je naam, beta?"

"Ik ben Jamison Williams, maar iedereen noemt me Jamie."

"Oké Beta Jamie, kun je helpen je alpha vriend uit de bus te krijgen?"

"Wordt iedereen bij hun rang genoemd? Cole heeft echt een hekel aan het zijn van een alpha." zegt Jamie verdrietig.

"Ja. Alpha Whiteman is een zeer formele alpha en verwacht hetzelfde van iedereen. De enige keuzes die bezoekers hebben, zijn bij hun voor- of achternaam genoemd worden. Het is belangrijk om in beweging te komen voordat Delta Ashman een aneurysma krijgt. Nu hij klaar is met het uitladen van de bus, wil hij deze naar de garage verplaatsen."

"Ja meneer."

Jamie bevestigt het bevel terwijl ik alleen maar kan knikken voordat ik al mijn moeite steek in het loslaten van Jamie. Het kost me alles wat ik heb om mijn lichaam over de stoel naar de deur te bewegen. Ik val achterover in de deuropening van de bus, zittend op de vloer terwijl ik zwaar piep.