Zondige Verlangens van de Drie Alpha's

HOOFDSTUK 1

Mariam

Ik was weer verdwaald in het bos; wat moet ik doen om te stoppen met slaapwandelen? Toen ik twaalf jaar oud was, begon ik voor het eerst te slaapwandelen, en zelfs nu, op mijn zestiende, is het nog steeds niet gestopt. Bovendien weet ik zeker dat mijn grootmoeder wanhopig naar me op zoek zal zijn.

Verder haalde ik mijn telefoon tevoorschijn en begon met opnemen.

“Ik heb het weer gedaan; ik viel rond tien uur in slaap omdat het moeilijk was om in slaap te vallen, en ik eindigde in het bos. Dit is mijn honderdste slaapwandelopname, en ik ben blij dat er geen wilde dieren me hebben aangevallen. Ik laat je weten wanneer ik me weer beter of slechter begin te voelen.”

Ik stopte de opname en probeerde op te staan, maar plotseling deed mijn vagina verschrikkelijk pijn.

Oh mijn god, het doet pijn—wat is er in hemelsnaam gebeurd? Ik verloor mijn maagdelijkheid in het bos, maar hoe is dit mogelijk? Mijn ogen lichtten op toen ik het bloed zag.

Ik moet me alles herinneren wat er gisteravond is gebeurd.

Ik worstelde om het me te herinneren, zelfs terwijl mijn ogen vol tranen zaten, en toch slaagde ik er niet in om alles in detail te herinneren.

Het volgende wat ik zag, was een wolf die in een mens veranderde, nadat ik eerder drie rode wolven om me heen had zien bewegen.

Terwijl ik moeite had om te bewegen, realiseerde ik me dat er iets vreemds was, want ik was nog nooit eerder in dit specifieke bos geweest. Waar in de wereld ben ik? Iets vertelt me dat ik heel ver van huis moet zijn, want ik blijf verdwalen, zelfs als ik probeer mijn weg naar buiten te vinden. Ik zat op de grond in mijn verslechterende kleding toen oma belde.

“Dwaas meisje, waar ben je? Probeer je me een hartaanval te bezorgen?” Oma's stem klonk meer verontrust.

“Oma, ik heb geen idee waar ik ben. Ik ben echt bang. Ik ben hier nog nooit geweest. Ik denk dat ik deze keer in mijn slaap naar een heel afgelegen plek ben gewandeld.”

“Wat? Beschrijf gewoon wat je ziet, en de politie zal met de jagers in het bos samenwerken om je exacte locatie te bepalen.”

"Oké, oma, als ik deze plek met andere zou moeten vergelijken, zou ik zeggen dat het echt diep en wild is.”

Ik gaf haar alle informatie die hen naar mij zou kunnen leiden. Ik kon het risico niet nemen dat ze flauw zou vallen van de schok als ik haar vertelde dat ik door een vreemdeling was verkracht.

Verder ga ik naar de autoriteiten om de verkrachters ter verantwoording te roepen, maar voordat oma kwam, waste ik snel mijn lichaam in de rivier, en gelukkig droeg ik een groot shirt dat mijn billen bedekte.

Ik schrok van het geluid van blaffende honden, en toen hoorde ik de stem van mijn grootmoeder roepen: "Mariam, Mariam, ben je daar? zeg iets."

“Oma, ik ben hier.” Hoewel ik uitgeput was, schreeuwde ik ook en maakte verschillende handgebaren.

Toen ik opkeek, zag ik oma hand in hand met een politieagent die de politiehond vasthield.

“Doe dat nooit meer, Mariam.” Oma troostte me met een knuffel, en ik stelde haar gerust: "Het gaat goed met me, oma; ik zal gewoon proberen niet zo ver te slaapwandelen de volgende keer."

“Wat dacht je ervan als ik een paar handboeien van de politieagent leen en ze elke keer gebruik als je gaat slapen, zodat je nooit meer uit de slaapkamer kunt slaapwandelen en ergens zoals dit terechtkomt?”

“Oh mijn god, ik heb honger.”

“Oh, mijn lieve kleinkind, kom met me mee; ik neem je mee naar huis om te ontbijten.” Dat was mijn poging om de discussie over de handboeien voor eens en altijd te beëindigen. Nooit in een miljoen jaar zou ik overwegen om handboeien om te doen voordat ik naar bed ga. Wat als mijn tere pols gewond raakt?

Na thuiskomst in de politieauto bedankten we de agenten, en ze vertrokken. Ik nam een douche en trok mijn versleten schooluniform aan, want dat is wat ik altijd draag, hoewel ik weet dat het niet eeuwig zal meegaan, ongeacht de patches die ik door de jaren heen heb toegevoegd.

Ik ging naar het politiebureau om aangifte te doen voordat ik naar de les ging, maar ze geloofden me niet en zeiden dat ik gek was. Ik wist dat ze dit zouden zeggen, en ik kan niet eens de naam geven van de persoon die me heeft verkracht.

“Ja, agent, ik ben verkracht, en hier is het schokkende nieuws: ik zag wolven veranderen in mannen.” Zijn lach was hartelijk en oprecht.

“Je moet nu op school zijn, Mariam; er is niet zoiets als wolven die in mannen veranderen.”

“U moet me serieus nemen, agent; dit is geen droom of waanzin.”

“Agent Mike, ik denk dat Mariam al te laat is voor school; breng haar daarheen en vertel haar oma dat ze ervoor moet zorgen dat Mariam voldoende rust krijgt als ze thuiskomt.”

“Ik heb je hulp niet nodig om mijn weg naar school te vinden,” werd ik boos en stormde weg.

Zelfs als ik sliep en liep, weet ik wat ik zag; dit is krankzinnig.

Ik ben er zeker van dat de man die me heeft verkracht de menselijke wolf was omdat ik een wolf in een man zag veranderen.

Misschien ben ik verkracht door weerwolven; er waren er drie die me omsingelden, maar ik zag er maar één in een mens veranderen.

De busrit naar school voelde als het betreden van een soort limbo voor mij. Deze school is de ergste plek ooit, omdat alle kinderen me pesten en me 'dikke wangen' noemen. Ik heb zoveel dingen verdragen.

De dochter van een agent die me herhaaldelijk pestte, hield me tegen en kondigde aan de school aan: “Hé iedereen, we hebben niet alleen dikke wangen op onze school, we hebben ook een gestoorde trut.” Ze lachten samen.

“Pas op wat je zegt; je hebt geen recht om mijn vriendin een trut te noemen, en ze is niet gek.” Ik herkende die stem; het was Elena, en ze kwam voor me op, zoals ze altijd deed.

“Je hebt veel lef, Elena.” Na een pauze vervolgde ze.

“Laat me je een kort verhaaltje vertellen: deze trut ging naar het politiebureau om aangifte te doen van verkrachting, en ze zegt dat een wolf die in een mens veranderde haar heeft verkracht. Is dat niet gek?”

Niemand had medelijden met me toen ik hen vertelde dat ik was verkracht; in plaats daarvan noemden ze me gek en zeiden dat geen enkele rationele man ooit seksueel tot mij aangetrokken zou kunnen zijn.

Mijn ogen vulden zich met tranen terwijl ik snikte: “Jullie moeten me allemaal geloven. Ik ben verkracht, en echt, ik zag een wolf in een mens veranderen. Elena, jij gelooft me toch?”

Het feit dat Elena me negeerde, suggereert dat ze hun mening deelt dat ik compleet gestoord ben.

“Het spijt me, Mariam, maar wolven veranderen niet in mensen. Je zou waarschijnlijk een dokter moeten zien.” Uiteindelijk rende ze weg.

“Haar beste vriendin gelooft haar niet eens; ze liegt om aandacht te krijgen,” waren ze het allemaal eens. De kamer barstte in lachen uit, maar ik voelde me van binnen helemaal instorten. Iemand pakte mijn telefoon terwijl ze er grappen over maakten. Ik ging hem terughalen, maar ze gooiden de telefoon tegen de muur, waardoor hij onherstelbaar beschadigd raakte. Ik heb nu geen telefoon meer. De enige manier om een nieuwe te krijgen is door tijdelijke baantjes te gaan zoeken.

Na het avondeten vroeg ik mijn oma: “Oma, geloof je dat er wolven zijn die in mensen kunnen veranderen?”

Ik bood haar water aan toen ze begon te hoesten en vroeg: “Gaat het, oma?”

“Waarom zou je zoiets denken, Mariam? Hoe kan een wolf een mens worden? Dit soort dingen gebeurt alleen in fictie.”

“Jij bent mijn familie, dus op zijn minst zou je me moeten geloven. Ik dacht dat ook, maar ik weet wat ik zag—ik zag een wolf in een mens veranderen, oma.” Toch vindt ze me gek, ondanks wat ik zei.

“Maar oma, zou je mijn school willen veranderen?”

“Ik wilde daar net op komen, maar eerst heb ik goed nieuws voor je dat ik denk dat je graag zult horen.”

Wordt vervolgd,

Heb je enig idee welk goed nieuws haar oma van plan is haar te vertellen?