4 Book(s) Related to un amor tan hermoso dorama coreano

"Ik begon met bokstrainingen met de jongens toen ik twaalf was, ik had wat problemen om door te werken. Ik ben de afgelopen elf jaar in de strijd geweest."

Drieëntwintig, dacht hij. Dat was te jong voor zijn negenendertig jaar. Maar hij was vastbesloten om van het uitzicht te genieten. Ze verborg haar lichaam momenteel onder wijde kleren, maar hij durfde te wedden dat ze eronder helemaal gespierd was. Hij had eerder met zachte, rondborstige vrouwen gedate, maar hij hield van de vrouwen waarvan hij zeker wist dat hij ze niet zou breken.

"Hoe oud was je toen je bij Brute introk?"

"Zeven. Direct nadat mijn ouders waren vermoord," zei ze zachtjes en hij verstijfde net voor de trap. Zestien jaar geleden. Rond de tijd dat hij zich opnieuw bij het leger inschreef. Toen de club recht door zee ging. Toen de president van de Ridgeview, Sinner, zijn vrouw en zonen waren doodgeschoten. En zijn dochter ternauwernood overleefde.

De enige overlevende van die dag.

"Het spijt me," mompelde hij en ze haalde haar schouders op.

"Ik probeer me jou te herinneren."

Hij leek zoveel op de mannen waarmee ze was opgegroeid. Het soort man dat ze had gezworen te vermijden. Hetzelfde type als haar vader was geweest, er waren zelfs tatoeages op de rug van zijn handen.

*******Jasmine werd geboren en getogen in de Devil’s Saints Motorcycle Club. Een rivaliserende club veroorzaakte de dood van haar familie. Na een incident in het moederhuis, stapte ze opzij om zich te concentreren op haar MMA-carrière onder de naam Taz.

Asalea’s ogen vernauwden zich. Ze kon raden dat het evenement een huwelijksceremonie was. Dus, ze zou een bruiloft bijwonen. "Wiens bruiloft is dit?" vroeg ze aan de man die haar had opgehaald.

"De uwe, mevrouw." zei hij en haalde iets uit zijn papieren zak. "Draag dit alstublieft," zei hij opnieuw en gaf haar een zwarte sluier met een tiara erin, prachtig versierd met zwarte diamanten.

"Wat zei je?!" Asalea hapte naar adem van verbazing.

"Dit is uw bruiloft, mevrouw." De man herhaalde zijn eerdere uitspraak.

"Met wie ga ik trouwen?" vroeg Asalea opnieuw met vernauwde ogen.

"Dat zult u later te weten komen. Maak u klaar, mevrouw. De bruidsmars gaat beginnen." Toen stapte de man opzij en gebaarde haar om naar voren te lopen toen de bruidsmars begon te klinken door het hele astrodome.

Asalea wist niet of ze zou volgen of zichzelf onzichtbaar zou maken en wegrennen. Ze koos voor het eerste. Ze wist dat ze dood zou zijn als ze zou wegrennen. Tenminste, ze zouden haar niet doden. Kijkend naar haar elegante zwarte jurk, haar sluier met tiara, en de locatie van de bruiloft; wist ze dat ze zou trouwen met iemand van hoge status uit het Glodeous Koninkrijk. Ze kon hier nog steeds haar leven beginnen en dan later haar wraak plannen tegen de Ecleteon weerwolven.

Met opgeheven kin maakte Asalea haar gracieuze wandeling naar het altaar. Dichter bij het altaar zag ze de rug van een man die vooraan stond.

Asalea vermoedde dat hij haar bruidegom zou kunnen zijn. "Hmm, niet slecht," mompelde ze.

Langzaam draaide de man zich om en keek haar aan toen ze bijna naast hem liep.

Asalea’s ogen werden groot toen ze de man herkende.

"Hallo, mijn mooie vampier." fluisterde hij en keek haar intens aan met zijn oceaanblauwe ogen.

"Ik mag je niet. Ik verafschuw je. Ik wil je nooit meer zien. Je bent niets anders dan een verdraaide psychopaat!" schreeuwde ik, terwijl ik probeerde mijn bonzende hart te kalmeren. Ik haatte hoe kalm hij eruitzag, hoe onaangedaan hij leek, alsof het hem allemaal niets kon schelen.

Hij grijnsde en verkleinde de afstand tussen ons, zijn hand gleed om mijn nek terwijl hij fluisterde: "Je zegt het ene, maar je lichaam zegt iets anders." Zijn stem was een lage grom, waardoor ik rilde. "Wen er maar aan, liefje, want ik ben niet van plan je te laten gaan."


Ik was gedwongen om dit verknipte leven alleen te leven.

Geen familie.
Geen vrienden.
Niets.

Met mensen die door buitenaardse wezens gevangen werden genomen, had ik twee keuzes: slaaf worden of sterven. Ik was op beide voorbereid, maar ik had nooit verwacht dat de buitenaardse prins—degene die mijn soort had afgeslacht—mij zou willen opeisen. Niet als slaaf, maar als iets... meer.

Lucia was voorbestemd om haar leven met Kaden door te brengen; iedereen wist het als een feit. Toch koos hij op de dag van het paringsritueel een andere vrouw om zijn Luna te zijn, in plaats van zijn voorbestemde partner.

Gekwetst en vernederd besloot Lucia te vertrekken. Het enige probleem was dat, ondanks dat hij haar niet wilde, Kaden weigerde haar te laten gaan. Hij beweerde dat hij liever zou sterven dan haar te zien weggaan.

Een mysterieuze man die haar leven binnenkwam, werd haar tweede kans op een partner. Zal hij sterk genoeg zijn om haar te beschermen tegen Kaden's irrationele gedrag? Is hij echt een betere optie? Zal Lucia acceptatie vinden in haar nieuwe thuis?