บทที่ 13 บทที่ 13

"เธอเป็นใคร แค่เมดไม่ใช่เหรอ ไม่เข้าใจศิลปะหรอก อย่ามายุ่ง"

ชายคนนั้นหันหน้ามาทางเธอ แม้การแต่งกายสะอาดสะอ้าน ผมยาวมัดไว้ที่ท้ายท้อยเรียบร้อย แต่บรรยากาศชวนให้นึกถึงพวกลูกค้าผู้ชายน่ารังเกียจในร้านอาหาร แววตาที่มองมาอย่างหื่นกระหายทำเอาสะอิดสะเอียนจนอยากอ้วก

"อีฟไปไหนคะคุณหนู"

ลิลิตก้าวไปทางมี่เหวิน ดึงคนอายุน้อยไปซ่อนข้างหลังตน กันให้ห่างจากอีกฝ่าย

"อีฟไปโทรศัพท์"

มี่เหวินตอบอุบอิบก้มหน้าหงุด

"เธอไม่ใช่คนดูแล อย่ามายุ่ง นี่เป็นชั่วโมงเรียนศิลปะของคุณหนู"

นายคนนี้ต่อว่าเธออย่างไม่ยินยอม ตาโตเหลียวซ้ายแลขวา ไม่เจอแม้แต่เงาอีฟ ไหนรักคุณหนู เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอย่างไรล่ะ ทำไมปล่อยให้อยู่กับไอ้หื่นนี่

"ฉันเป็นครูสอนศิลปะคุณหนูมี่เหวิน"

เขาแนะนำตัวพร้อมเชิดคางเหยียดเหยียดหยาม น้ำเสียงและท่าทางทระนงตนเป็นอย่างมาก

"ครูที่ไหนเขาใช้คำพูดอย่างเมื่อกี้นี้กับลูกศิษย์ นายล่อลวงเด็ก อย่าใช้ศิลปะบังหน้าเพื่อก่ออาชญากรรม"

ลิลิตจับมือมี่เหวินไว้ ผิวสาวน้อยเย็นเฉียบ ใบหน้าก็ซุกซบหลังเธออย่างหาที่พึ่ง ลิลิตรู้สึกถึงความชื้นที่ซึมผ่านเสื้อเข้ามา

"เหวินเหวินผู้หญิงคนนี้เข้าใจผิด ฉันเป็นคนครูของเธอจริง ๆ นะ บอกผู้หญิงคนนี้ทีสิ"

 มันพยายามก้าวเข้าหา ลิลิตผงะถอยหลังหลบ มี่เหวินยิ่งตัวสั่น

"ออกไปเดี๋ยวนี้นะก่อนที่ฉันจะร้องไห้คนช่วย"

"ฉันจะบอกคุณอีฟ เธอน่ะเสร็จแน่"

เมื่อเห็นสายตาเอาจริงเจ้าเดนสังคมก็ชักกลัว แต่ยังปากดีขู่ทิ้งท้าย

"นายฟ้องยัยอีฟ ฉันก็จะฟ้องคุณคิน ลองดูไหมล่ะใครมันจะแน่กว่ากัน"

ชื่อมาเฟียหนุ่มเป็นดังของศักดิ์สิทธิ์ ครูศิลปะลามกหน้าซีด เก็บของวิ่งหนีหางจุกตูดไปอย่างไว

"ยะ...อย่าบอกพี่คินนะ"

คนร้ายคล้อยหลังไป คนข้างหลังเธอเริ่มมีปากมีเสียง ลิลิตหันขวับไปทางสาวน้อย มีน้ำอุ่นไหลเป็นสายจากนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน 

"ไม่ได้นะคะ เขา...ทำไม่ดีกับคุณหนู"

ลิลิตเลี่ยงคำว่าล่วงละเมิดทางเพศ เด็กอายุขนาดนี้ไม่ควรรับรู้เรื่องนี้ ให้มันเป็นแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่ง จะได้ไม่ต้องมีตราบาปในชีวิต

"ถ้ามีใครทำไม่ดีกับเราต้องบอกผู้ใหญ่นะคะ จะได้ช่วยเหลือ"

"คุณครูไม่ได้ทำไม่ดี คุณครูบอกว่ารักฉัน ฉันแค่ตกใจนิดหน่อยเอง"

พอสถานการณ์แย่ผ่านไปคนที่เธอช่วยไว้ก็เปลี่ยนมาเถียงข้าง ๆ คู ๆ

"แต่เมื่อกี้คุณหนูก็กลัวใช่ไหมคะ"

ปากสีซีดอ้า ๆ หุบ ๆ แล้วก้มลงไม่กล้าสบตาเธอ

"ถ้าคนคนนั้นรักเราจริง เขาจะไม่ทำให้เรากลัวหรอกนะคะ"

ลิลิตจับมือเล็กขาว สงสารเด็กสาวแสนอ่อนต่อโลก แยกไม่ออกระหว่างความรักกับการลวนลาม คฤหาสน์คีรินทร์ก็ใหญ่ คนรับใช้ก็เยอะ เหตุใดไม่มีคนสอนเรื่องพื้นฐานระหว่างเพศอย่างนี้กับคุณหนูของบ้านเลย

"คุณหนูคะ!"

บ่นไม่ทันไรพี่เลี้ยงคนดีคนเดิมก็วิ่งปรี่เข้ามา 

"เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ แล้วครูหลุยส์ไปไหน"

อีฟคว้าตัวมี่เหวินไป จับหันซ้ายหันขวาสำรวจความผิดปรกติ

"แล้วทำไมเธอมาอยู่ที่นี่"

ปากลิลิตอ้าเตรียมอธิบาย พอดีที่มี่เหวินส่งสายตาขอร้องออกมาเสียก่อน อีฟเปลี่ยนกริยาจากอ่อนหวานเป็นจ้องตาใส่เธอย่างคาดคั้นถมึงถึง

"คุณคินไม่ให้เธอดูแลคุณหนูแล้วนี่"

จากฮีโร่ช่วยคนอย่างลิลิตกำลังโดนซักฟอกในฐานะคนร้าย เซลล์ในสมองเธอแล่นเร็วจี๋หาคำอธิบายที่สมเหตุสมผล

"เกิดอะไรขึ้น เหวินเหวินร้องไห้ทำไม"

ครั้งหนึ่งลิลิตเคยคิดว่าเสียงทุ้มต่ำนี้น่าขนลุก แต่ตอนนี้เธอดีใจเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์

"คุณคิน !"

คีรินทร์ยืนตระหว่างหน้าแถวบอดี้การ์ดที่รายล้อม เหลียงยืนเคียงข้างตามเคย

"พี่คิน"

มี่เหวินผละจากพี่เลี้ยงโผเข้าหาชายหนุ่มทันที ซุกซบลงกับอกกว้าง มือใหญ่ยกลูบศีรษะน้องสาว ใบหน้าแม้ไร้รอยยิ้มแต่ตาสีเข้มทอแววอ่อนแสงลง

"ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นค่ะ เมื่อกี้คุณหนูเรียนศิลปะ ฉันไปทำธุระแป๊บเดียว กลับมาอีกทีคุณหนูก็ร้องไห้"

อีฟเล่าแบบจงใจชี้เป้ามายังลิลิต ซึ่งได้ผล ความกดดันแผ่ออกจากร่างเจ้าบ้านทันดี เขามองเธอนิ่งด้วยสายตาเหมือนอสรพิษจ้องฉกเหยื่อ

"ฉันอธิบายได้ แต่ก่อนอื่นเอาน้องคุณออกไปก่อน"

"ทำไม"

ลิลิตเหลือบดูคนในอ้อมกอดเขา แล้วกระแอมไอ

"มันเป็นเรื่องค่อนข้างซับซ้อน"

"ไม่เอานะ...พี่คินอย่าคุยกับเธอ พี่คินต้องอยู่กับหนู"

มี่เหวินเงยหน้าเต็มท่วมไปด้วยน้ำตา ขัดขวางอย่างเอาแต่ใจ

"อย่าคุยกับเธอ เธอโกหก เธอเข้าใจผิด"

คำพูดที่ขัดแย้งกันมีหรือเหล่าผู้ใหญ่จะไม่สงสัย คีรินทร์วาดแขนอุ้มน้องสาวแนบอก ส่งสัญญาณทางสายตาให้คนสนิท อีฟมัวแต่สนใจสองพี่น้อง จึงไม่ทันสังเกตุเหลียงเข้าประกบลิลิตทันที พี่เลี้ยงก้าวตามเจ้านายทั้งคู่

"เชิญทางนี้ครับคุณลิลิต"

เหลียงเชิญผายมือเชิญเธอด้วยเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาเรียวเล็กนั่นเหมือนคมดาบพร้อมจ่อคอ รู้ได้ทันทีว่านี่คือการบังคับ

ลิลิตกลับมาอยู่ที่เดิมในห้องทำงานของคีรินทร์ เธอมาบ่อยจนจำได้ว่าหลังโต๊ะทำงานมีชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือของ เดล คาร์เนกี้ ประเภทหนังสือสร้างมิตรจูงใจคน แบบที่อาจารย์ที่ปรึกษาเธอชอบอ่าน

ลิลิตชักชินจนเลิกที่จะกลัว หยิบมือถือมาเล่น เห็นแบตเตอรี่ใกล้หมด ต้องขอที่ชาร์ตเขาด้วย

หาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเกี่ยวกับเด็กที่โดนล่วงละเมิดทางเพศ

อ่านสักพักทนไม่ไหว ต้องปิดพักหัวใจ ประสบการณ์ที่แต่ละคนเล่าช่างหนักหน่วง หลายคนก้าวผ่านเรื่องนี้ไม่ได้ เป็นแผลใจตลอดชีวิต

ลิลิตมองมี่เหวินซ้อนทับกับภาพลดา หากน้องเจออย่างนั้นเธอคงใจสลาย นึกแล้วสงสารคีรินทร์เหมือนกัน

"เกิดอะไรขึ้น เล่ามา"