กลรักเล่ห์มาเฟีย

ลมหายใจของลิลิตสะดุด

เสียงปืนดังสนั่นกลางโกดังร้าง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวตัวสั่นไม่ใช่เสียงกระสุน หากเป็น 

“ดวงตาคู่นั้น” ที่หันมาปะทะกับเธอ

นัยน์ตาดำคมเข้ม… ของชายผู้ถูกกล่าวขานว่าเป็นมาเฟียที่โหดเหี้ยมที่สุดในเมือง

“เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้ว… คิดว่าจะหนีได้เหรอ”

เพียงประโยคนั้น ชีวิตเธอทั้งหมดก็ถูกเขากระชากลงสู่นรก ที่มีเขาเป็นทั้งเจ้าของ และผู้พิพากษา

และตั้งแต่วินาทีนั้น… คีรินทร์ก็ไม่ยอมให้เธอกลับไปสู่โลกใบเดิมอีกต่อไป

….…….....….….……............…......................................................

หลังเที่ยงคืน ณ ร้านอาหารจีนจิ่วซาน

กล่องทิปสีน้ำตาลทึบที่เคยอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินเปลี่ยนมาวางบนโต๊ะกลางร้าน

ลิลิตจ้องมันตั้งแต่เจ้หลินเปิดฝามันออกมา ข้อมือที่เหนื่อยล้าจากการแบกถาด นิ้วมือปวดหนึบจากการเก็บจานทั้งคืนกำแน่นโดยไม่รู้ตัว 

คืนนี้มีลูกค้าใหญ่หลายโต๊ะ สั่งอาหารเยอะ ทิปน่าจะหนัก ถ้าได้เงินนี้มาก็จะพอจ่ายค่าไฟที่บ้านเธอค้างมาแล้วสองเดือน

เจ้หลินเจ้าของร้านเริ่มแบ่งทิปให้ทุกคน

แต่แล้วลิลิตก็ต้องเงยหน้าขึ้น เปรียบเทียบจำนวนธนบัตรในมือตนกับพนักงานข้างๆ เธอได้สี่ร้อย ข้างกันได้ห้าร้อย

"ทำไมหนูได้เงินแค่นี้ละคะเจ้"

คิ้วเรียวขมวดแน่น พนักงานคนอื่นที่กำลังส่งเสียงยินดีกับทิปอันเป็นกอบเป็นกำในคืนนี้เงียบลงทันที

"ของเธอหักค่าจานชามที่แตกด้วยไง"

เจ้หลินอธิบาย

"ที่จานแตกเพราะหนูตกใจลูกค้าจับก้นค่ะ"

ลิลิตแจงเหตุผลของตน มือที่กำธนบัตรอยู่นั้นเริ่มสั่น ตอนเสริ์ฟลูกค้าลามกแอบจับก้นเธอตอนเผลอ แถมยังหัวเราะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ตีเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

ลิลิตเกือบต่อยหน้าเจ้าคนลามกแล้วเชียว ถ้าหัวหน้าพนักงานเสริ์ฟไม่คว้าแขนเธอไว้ ก็คงต้องไปโรงพักแน่คืนนี้

"ของแตกฉันต้องซื้อใหม่ มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม เงินนี่ เธอจะเอาหรือไม่เอา"

เจ้หลินกระชากธนบัตรกลับมา สายตาหรี่ลงในทำนองอธิบายอะไรไปไม่มีประโยชน์

ลิลิตมองธนบัตรสี่ใบ ภาพใบหน้าเศร้าของแม่กับสภาพผอมแห้งซีดเซียวของน้องดับอารมณ์ที่กำลังกรุ่นโกรธ ถึงไม่พอจ่ายค่าไฟแต่อย่างน้อยก็พอเติมข้าวสารอันเหลือน้อยนิดในบ้านเธอให้เต็มถังได้

"เอาค่ะ...เอา"

มือเล็กรีบคว้าธนบัตรยัดเข้ากระเป๋าสตางค์ เสียงหัวเราะดังขึ้น ไม่ต้องหันไปมองลิลิตก็รู้ว่าเป็นใคร

"ฉันบอกแล้วไงปอ อย่ามาเสิร์ฟให้เมื่อยมือเลย ไปเป็นเด็กเอ็นรุ่งกว่า ได้เงินจุกๆ ไม่ใช่ได้ทิปหลักร้อยแบบนี้"

พรุ่งนี้ครบสิบห้าวันที่มาทำงาน ลิลิตจะรับเงินวีคสุดท้าย ตั้งใจจะลาออก จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าคนท็อกซิคพวกนี้อีก

แต่ลูกพระยานาหมื่นอย่างเธอไม่ยอมให้ใครแซะฟรีๆ

"งานเหมือนที่พวกพี่อยากทำ แต่ทำไม่ได้เพราะเบ้าหน้าไม่ให้เหรอคะ หนูยังไม่ลำบากจนต้องขายตัวหรอกค่ะ"

"เอ๊ะ! อีนี่ แค่หน้าตาดีนิดหน่อยแล้วมาเหยียดคนอื่นเหรอ"

ฝ่ายที่แซะก่อนง้างมือเตรียมตบด้วยจิตริษยาสาวรุ่นน้องที่สวย จนเป็นที่แย่งความสนใจจากคนในร้าน

ลิลิตง้างมือตั้งรับเช่นกัน ความโกรธที่คุกกรุ่นทั้งแกล้งทั้งแซะกันมานานระเบิดขึ้นในคืนนี้

ปัง!

เจ้หลินตบโต๊ะ ตะคอกเสียงดังปานฟ้าผ่า

"หยุด! ถ้าจะกัดกันก็ไปนอกร้าน รำคาญ!"

คู่กรณีลิลิตยอมหยุดมือ ยังจ้องเธอด้วยดวงตาถลนเคียดแค้น ลิลิตคิดว่าตนคิดถูกที่ตัดสินใจจะลาออก ไม่อย่างนั้นสักวันต้องเผลอตบคนจนต้องไปเสียเงินที่โรงพักแน่

ร่างโปร่งหันหลังเดินออกไปทางประตูหลังร้าน

อากาศกลางคืนท่ามกลางตึกคอนกรีตอบอ้าว ไม่มีลมพัดมาให้ชื่นใจเลยสักนิด เธอที่ทำงานมาค่อนคืนทั้งเหนื่อยทั้งเหนียวตัว แต่ยังต้องขึ้นรถเมล์กลับบ้าน ทันใดนั้นมือถือเก่าก็สั่นขึ้น

"ปอเลิกงานหรือยัง"

น้าสุดาน้องสาวแม่เป็นผู้โทรมา นานๆ ทีจะได้คุยกัน เธอสังหรณ์ใจไม่ดีเลย

"เลิกแล้วค่ะน้า"

"พี่สำราญโทรมายืมเงินน้าอีกแล้ว ขู่ว่าถ้าไม่ให้ครอบครัวปอกำลังจะอดตาย จริงเหรอ"

ลิลิตหลับตาลงครู่หนึ่ง ฟังปลายสายเล่าแบบนี้...พ่อต้องติดหนี้ใครมาอีกแน่ แล้วก็วนเวียนโทรหาญาติทุกคนตามสไตล์ 

ขอบ้างยืมบ้าง ขู่บ้าง เล่าเรื่องน่าสงสารบ้าง จนกว่าจะได้เงินไปถลุงหมดแล้วก็เริ่มหาขอใหม่ซ้ำๆ เดิมๆ บางทีเจ้ากรรมนายเวรในชีวิตเธอก็มาในรูปบุพการี

"ไม่จริงค่ะน้า ทุกคนสบายดี อย่าให้พ่อยืมนะคะ ถ้าพ่อไปติดหนี้ใครรีบบอกหนูด้วย"

เธอวางสายน้าแล้วโทรอีกสายต่อทันที

"แม่ ปอเลิกงานแล้วนะคะ กำลังจะกลับบ้าน เดี๋ยวแวะเซเว่นซื้อข้าวสารกับปลากระป๋อง เมื่อเช้าเห็นข้าวเหลือก้นถัง แม่กับปุ๊กจะเอาอะไรไหมคะ"

ลิลิตแกล้งทำร่าเริง ไม่ให้มารดารู้ว่าเพิ่งผ่านเรื่องแย่ๆ มา

จบสายแล้วก็เปิดกระเป๋าสตางค์นับเงิน

สามร้อยบาท พอซื้อข้าวสารหนึ่งกิโล ปลากระป๋องสักสองกระป๋อง พอเหลือค่ารถ รองเท้าที่พื้นเริ่มสึกก็ทนใส่ไปก่อน ตราบใดที่นิ้วเท้าไม่โผล่ออกมาทักทายโลก ลิลิตก็ยังจะใช้มันต่อ

หญิงสาวเดินผ่านป้ายรถเมล์ป้ายแรกโดยไม่หยุด ป้ายถัดไปไกลกว่าแต่ประหยัดได้สิบบาท สิบบาทซื้อไข่ได้ตั้งหนึ่งฟอง

เป็นโปรตีนช่วยบำรุงร่างกายน้องสาวเธอที่กำลังป่วยได้

ถนนเส้นนี้เริ่มเปลี่ยว ไม่มีคนหรือรถสวนมา ไฟแสงส่องตามทางติดๆ ดับๆ เหมือนฉากในหนังสยองขวัญ กลิ่นอับเปรี้ยวโชยมาจากถังขยะที่เรียงรายข้างทาง เสียงคุ้ยเขี่ยดังขึ้นจากด้านหลัง หันไปมองเห็นเป็นหมาจรจัดตัวผอมคุ้ยขยะ ไฟจากโกดังร้างทางซ้ายส่องแสงสลัวราง บนผนังปูนมีแมลงสาบไต่ตามก้นกันอยู่เต็มกำแพง พวกมันเคลื่อนขยับไต่เป็นเส้นตามกันเหมือนมีชีวิต

ลางชักไม่ดี...สัญชาตญาณเตือนภัยในสมองเธอร้องเตือน

ลิลิตเร่งฝีเท้า จากเดินเร็วกลายเป็นวิ่ง มือกำสายกระเป๋าแน่น สายตาจับที่ปลายถนนที่มีไฟสว่างกว่าอยู่ข้างหน้า 

ทันใดนั้น 

ปัง! 

มีเสียงดังลั่นแหวกความสงบยามค่ำคืน

ตามมาด้วยเสียงย่ำเท้าหนัก ๆ

คราวนี้รัวเป็นปืนกล กายหญิงสาวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทัน ว่างเปล่าขาวไปหมด

มีร่างหนึ่งพุ่งชนเธอ กลิ่นเขม่าไหม้โชยแรง ลิลิตเห็นใบหน้าเขาเพียงครู่ก่อนล้มก้นจ้ำเบ้า ชายมีรอยบากตรงหน้าคนนี้ช่างมารยาทแย่เหลือทน ชนผู้หญิงแล้วยังถลึงตาใส่ เผยให้เธอเห็นตำหนิใบหูที่แหว่งผิดรูปเพิ่ม

กำลังจะด่าสั่งสอนเสียหน่อย ลิลิตจำต้องหุบปากฉับเมื่อได้ยินเสียงมาจากทางโกดัง

"มันหนีไปทางโน้น ตามไป !"

พร้อมเสียงย่ำเท้าตึก ๆ ใกล้เข้ามา ผู้ชายคนนั้นสบถในลำคอ วิ่งหนีออกไปทางถนน

ปัง ! แต่ยังช้ากว่ากระสุนปริศนาที่พุ่งเฉี่ยวไหล่เข้าเต็ม ๆ จนเลือดกระฉูด