กลรักเล่ห์มาเฟีย

บทที่ 1

ลมหายใจของลิลิตสะดุด

เสียงปืนดังสนั่นกลางโกดังร้าง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวตัวสั่นไม่ใช่เสียงกระสุน หากเป็น “ดวงตาคู่นั้น” ที่หันมาปะทะกับเธอ

นัยน์ตาดำคมเข้ม… ของชายผู้ถูกกล่าวขานว่าเป็นมาเฟียที่โหดเหี้ยมที่สุดในเมือง

“เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้ว… คิดว่าจะหนีได้เหรอ”

เพียงประโยคนั้น ชีวิตเธอทั้งหมดก็ถูกเขากระชากลงสู่นรก ที่มีเขาเป็นทั้งเจ้าของ และผู้พิพากษา

และตั้งแต่วินาทีนั้น… คีรินทร์ก็ไม่ยอมให้เธอกลับไปสู่โลกใบเดิมอีกต่อไป

"หนี่ฮ่าว"

ลิลิตส่งยิ้มการค้าให้กลุ่มลูกค้าใหม่ หลังพนักงานหน้าร้านพามานั่งโต๊ะ ด้วยโหวเฮ้งหน้าขาวตาตี่ คุยกันโช้งเช้งลั่นแบบนี้ เพิ่มออปชั่นใส่ทองเส้นเท่าโซ่กับสวมนาฬิกาโรเร็กซ์เรือนทองวิบวับ แบรนด์เนมทั้งตัวแบบตะโกนมาตั้งแต่ดาวอังคาร เดาได้ว่าเป็นคนจีน จะจีนขาวจีนเทาลิลิตไม่สน ใครมีเงินจ่ายค่าอาหารก็ถือว่าเป็นลูกค้าล่ะนะ

เธอกำลังจะแนะนำวิธีสั่งอาหาร หนุ่มตาขีดเดียวฟันเหยินใส่เสื้อยืดพิมพ์เลยตัวจีเกี่ยวกันสองตัวก็ชี้นิ้วมายังเธอ

"How much?"

"คะ..."

เอ๋อ...ไปสักพัก ก่อนนึกขึ้นได้

"We sale a la carte menu but for seafood sale per kilogram"

ลูกค้าจะถามราคาอาหารนั่นเอง ลิลิตรีบอธิบายเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว เตรียมจะเชียร์เมนูกุ้งมังกรกับหมาล่าเนื้อวากิวเอห้า หากวันนี้ขายได้เธอจะได้คอมมิชชั่นด้วย

"ไม่ช่าย ๆ" อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ "ตัวเธอราคาเท่าไร อยากมีเซ็กซ์ด้วย"

ว่าแล้วก็ส่งสายตาวิบวิบโลมเลียลิลิตทั่วตัว ขนบนแขนหญิงสาวลุกเกรียว ปากสีกุหลาบกำลังจะอ้าด่า รุ่นพี่หัวหน้าเด็กเสริ์ฟรีบวิ่งเข้ามาชาร์ตอย่างรู้งานทันที

"ปอไปช่วยในครัว เดี๋ยวทางนี้พี่ดูแลลูกค้าเอง"

"เท่าราย...มีทิปด้วยนะ รู้จักไหมทิป"

เจ้าคนฟันเหยินยังไม่หยุด ควักธนบัตรใบละพันเรียงเป็นพัดโบกไปมา

"ไอ้ !"

ริ้วแดงลามขึ้นใบหน้าขาว หัวหญิงสาวร้อนพร้อมต้มมาม่า หากตามีแสงเลเซอร์ยิงได้ รับรองไอ้คนหื่นนี่ได้โดนยิงจนพรุนแน่

"ปอหยุด! เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

หัวหน้ายื้อยุดร่างพนักงานตัวเล็กที่พร้อมกระโจนขย้ำลูกค้าไว้

"ไปในครัว ถ้าก่อเรื่องอีกเธอจะโดนหักเงิน"

คำขู่นี้ทำหญิงสาวชะงัก เม้มปากแล้วตรงดิ่งไปทางครัว

"รายที่สามของสัปดาห์นี้"

พนักงานหุ่นอวบทาแป้งขาวปากแดงยิ้มเหยียดทันทีที่เห็นหน้าลิลิต นางคนนี้ไม่ชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่มาทำงาน หาเรื่องแซะตลอด

"ฮอตจริง ๆ นะปอ ลูกค้ากี่คน ๆ ก็ถามค่าตัวเธอตลอด"

คนไม่ชอบลิลิตแซะตามเคยพร้อมยกมือปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างมีจริต

"ยอม ๆ ลูกค้าเถอะน่า ไปกับเขาครั้งเดียว ไม่กี่ชั่วโมงก็ได้เงินแล้ว คุ้มสุด ๆ"

ลูกคู่พลอยพยักส่งเสียงเชียร์แบบจริงใจจนน่าตบ

"พวกพี่ก็ไปเองสิคะ หนูยังไม่ลำบากเรื่องเงินมาก"

"เอ๊ะ ! อีนี่" ตาสองสาวโปน จ้องเธออย่างข่มขู่ ปากบิดเบี้ยว สาวอวบง้างมือเตรียมตบ ลิลิตก็ง้างมือเช่นเดียวกัน ตบมาเธอก็ตบกลับ ลูกพระยานาหมื่นอย่างเธอไม่ยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ

ฉับ !

"หยุด ! พวกลื้อนี่กัดกันอย่างกับหมา กินข้าวหม้อเดียวกันแท้ ๆ"

เฮียไฉ่พ่อครัวใหญ่ปักมีดปังตอลงบนเขียง ใบหน้าบูดบึ้ง

"แต่เฮีย..."

สาวรุ่นพี่สะบัดตัวจากลูกคู่ที่รั้งแขนข้างหนึ่งของตนไว้ ทำเสียงเล็กกระเง้ากระงอดขอความเห็นใจ

"หนูพูดความจริงมันผิดหรือไง"

พร้อมตีหน้าที่คิดว่าเศร้าเพื่อเลี่ยงประเด็น แต่ท่าทางปลอมเสียจนลิลิตหลุดหัวเราะหึ

"ออกไปดูลูกค้าในร้าน พวกลื้อมาทำงาน ไม่ใช่มากัดกัน"

พ่อครัวสูงวัยโบกมือไล่

"ส่วนลื้อมานี่ มาช่วยเช็ดจานหน่อย"

ศึกเล็ก ๆ ในครัวจึงได้สงบ ลิลิตวิ่งวุ่นทั่วครัว ช่วยเคลียร์คิวส่งของให้ไรด์เดอร์ บางทีก็รับโทรศัพท์ลูกค้าที่มาจองโต๊ะ เหลือแต่ตอบโซเชียลลูกค้าเท่านั้นที่ยังไม่ได้ทำ เพราะเจ้าของร้านกลัวลูกน้องตอบไม่ดีแล้วชื่อเสียงร้านจะเสีย เลยยึดไปทำเอง

จนกระทั่งเที่ยงคืนร้านปิด ทุกคนมาแบ่งทิปประจำวันตามปรกติ

"ทำไมหนูได้เงินแค่นี้ละคะ"

คิ้วเรียวขมวด สงสัยความแตกต่างระหว่างธนบัตรสีแดงสามใบในมือตนกับห้าใบในมือพนักงานคนอื่น

"ของเธอหักค่าจานชามที่แตกด้วยไง"

เจ้หลินเจ้าของแจงพร้อมหรี่ตา

"มันแตกเพราะหนูตกใจที่ลูกค้าจับก้น"

มีช่วงหนึ่งพนักงานเสริ์ฟไม่พอ ในร้านยุ่งจนลิลิตต้องมาช่วย นายตาตี่ฟันเหยินเลยได้โอกาสจับก้นตอนเธอเผลอ หัวหน้าคนเป็นห้ามมวย ลากลิลิตกลับมาให้เฮียไฉ่ใช้งานในครัวตามเคย

"ของแตกไป ฉันต้องซื้อใหม่ มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม เงินนี่ เธอจะเอาหรือไม่เอา"

"เอาค่ะ เอา"

ลิลิตรีบยัดเงินใส่กระเป๋าสตางค์ทันที ปลายหางตาเห็นสาวอวบกับลูกคู่หัวเราะเยาะ โมโหมากแต่ทำอะไรไม่ได้ เธอไม่พร้อมจะตกงานตอนนี้

"แม่ ปอเลิกงานแล้วนะคะ กำลังจะกลับบ้าน"

เธอหยิบมือถือเครื่องเก่าโทรบอกมารดา

"เดี๋ยว ขอแวะเซเว่นซื้อข้าวสารกับปลากระป๋องเพิ่มหน่อย"

มีเงินอยู่ในกระเป๋าไม่ทันไร เธอต้องจ่ายออกไปอีกแล้ว รอก่อนนะสีชุดใหม่ที่อยากได้ เงินทิปที่ได้ในคืนนี้น้อยกว่าที่คิด ลิลิตจำต้องประหยัดโดยการเดินไปขึ้นรถเมล์ป้ายถัดไป ทางเปลี่ยวหน่อยต้องผ่านโกดังร้าง คิดในแง่ดีว่ารีบ ๆ เดิน รีบ ๆ วิ่ง คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอเดินริมถนนคนเดียวกลางดึก แสงไฟตามทางติด ๆ ดับ ๆ จมูกได้กลิ่นกลิ่นอับ ๆ โชยจากถังขยะ มีหมาจรจัดคุ้ยเขี่ยใกล้กันก็เป็นแมลงสาบยั้วเยี้ยไต่ตามกำแพง สัญญาณเตือนอันตรายในสมองลิลิตร้องดังลั่น เธอเร่งฝีเท้าเร็วจนกลายเป็นวิ่ง หวังไปให้พ้นจากที่นี่เร็วที่สุด

ปัง! เสียงดังลั่นแหวกความสงบยามค่ำคืน

ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ