บทที่ 22 ชีวิตที่ต้องสู้

“อื้อ ขอโทษลืมตัว แล้วเป็นยังไงบ้านนอก”

(“เราไปรับจ้างตัดอ้อยน่ะ”)

“ฮะ ตัดอ้อย” ปริมร้องขึ้นด้วยความตกใจ นี่เพื่อนเธอไปตัดอ้อยทั้งที่ท้องอยู่นี่นะ

(“ใช่ปริม ไม่ทำก็ไม่มีเงิน ต้องหาเงินไว้ค่าคลอดอีก”) น้ำเสียงที่เศร้าลง

“เนตร มีอะไรให้ช่วยบอกเรานะ”

(“เราเกรงใจน่ะปริม”)

“เพื่อนกันไม่ต้องเกรงใจ ว...