บทที่ 32 ลูก

กริ๊ง... กริ๊ง... เหนือตะวันติดต่อหาเมฆาทันที

“ดูเธอไว้ ฉันกำลังไป”

(“คุณเหนือจะมายังไงครับ”)

“รถสิวะ”

(“อ้อ ครับ ๆ”)

“คอยดูอย่าให้คลาดสายตา”

(“เธออยู่บ้านครับ คงไม่น่าจะย้ายบ้านหนีหรอกครับ”) เมฆาย้อน

“ไอ้เชี่ย เดี๋ยวกูถีบ” เหนือตะวันเอ็ดลูกน้อง เหนือตะวันโยนมือถือลงที่นอน รีบแต่งตัวเดินลงด้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ