บทที่ 46 เจียมตัว

คุณแม่เกษกมลออกจากโรงพยาบาล

เวลาสี่โมงเย็น ระหว่างทางกลับบ้าน เนตรนภานั่งเงียบมาตลอดทาง เหนือตะวันขับรถยนต์ตามหลังรถตู้ บรรยากาศดูเงียบเหงาผิดปกติ

“ไม่สบายหรือเปล่าเนตร”

“ฉันอยากกลับบ้าน”

“พึ่งมาถึงเองนะ รอคุยกับแม่พี่ก่อน”

เนตรนภาเอาแต่เงียบไม่พูดคุยอะไรอีก จนกระทั่งมาถึงบ้านเหนือตะวัน เธอเจีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ