บทที่ 197

ปลายนิ้วของเอมิลี่ชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ขณะที่เธอหยุดคิดไปครู่หนึ่ง

เธอไม่ได้วางแผนไว้ว่าจะเปิดเรื่องอย่างไร จึงพิมพ์ประโยคแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวลงไปง่ายๆ ว่า ห้าปี—ไม่นานนัก แต่ก็ไม่ถือว่าสั้น

จากนั้นเธอก็ปล่อยให้ความคิดไหลแล่นอย่างอิสระ เขียนบรรยายโดยปราศจากถ้อยคำสละสลวยหรือการพรรณนาเวทนาตั...