บทที่ 204

บางทีนี่อาจเป็นฝันร้ายของเธอ

อากาศชื้นแฉะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมและเชื้อรา หยดน้ำซึมไหลลงมาตามผนังท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะลุถึงกระดูก

เธอถูกมัดกองอยู่บนพื้นราวกับเป็นเพียงสัมภาระ ข้อมือและข้อเท้าถูกเสียดสีจนถลอกปอกเปิกและมีเลือดซึม ลำคอแหบพร่าจากการกรีดร้องใส่ความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งเสียง...