บทที่ 47

ไม่นานรถก็แล่นมาจอดสนิท เอมิลี่ผลักประตูรถก้าวลงมายืนอยู่เบื้องหน้าคฤหาสน์ที่แสนคุ้นเคย หัวใจของเธอหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่ตีรวน

เธอแทบจะลืมไปแล้วว่ามาเหยียบที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่กลับจำสายตาและท่าทีเมินเฉยของทุกคนตอนที่เธอเดินจากมาได้อย่างติดตา

หญิงสาวยืนจมอยู่ในความคิดจนกระทั่งแดเนียล...