บทที่ 80

เด็กชายมีใบหน้าจิ้มลิ้มบอบบางสมวัย ดวงตาของเขาบวมเป่งและแดงช้ำจากการร้องไห้

ตลอดทางจากห้องทำงานมาจนถึงห้องน้ำ เขาไม่ยอมปริปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว เมื่อเอมิลี่ย่อตัวลงตรงหน้ากะทันหัน เขาก็สะดุ้งโหยงและหดตัวลีบชิดพนักพิงรถเข็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อเอมิลี่นะ พี่มาเป็นอาสาสมัค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ