บทที่ 90

เกรกอรีพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาที่มองมายังเอมิลีเต็มไปด้วยความคาดหวังมากยิ่งกว่าเดิม

ไม่รู้ทำไม เอมิลีถึงรู้สึกเหมือนมีหางปุกปุยที่มองไม่เห็นกำลังแกว่งไปมาอยู่ข้างหลังเขา และถ้าเธอปฏิเสธ หางนั้นก็คงจะลู่ตกลงอย่างน่าสงสารแน่ๆ

ในที่สุด เอมิลีก็กระแอมเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า "เอาล่ะ ฉันตกลง แต่เร...