บทที่ 12 ตอนที่ 4.3 แค่นั่งตัก

“อื้อ... ภีย์จ๋า”

“ลืมตาขึ้นมามองขิงสิคะน้าชัย”

ประโยคสวนกลับนั้นไม่ใช่เสียงของภรรยา วันชัยเบิกตาโพลง ภาพตรงหน้าคือเด็กสาวที่กำลังถอดเสื้อนอนโยนทิ้งไปอย่างยั่วยวน

“น้ำขิง!” ชายหนุ่มร้องอุทานเสียงหลง ร่างหนากระเด้งตัวลุกขึ้นยืนขยับถอยห่างทันควัน สายตาคมเหลือบมองประตูห้องอย่างลนลาน ยัยตัวแสบแอบเข้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ