บทที่ 5 ตอนที่ 2.2 กินอิ่ม
“เรื่องระหว่างเราจะต้องเป็นความลับ ห้ามบอกใครโดยเฉพาะแม่” วันชัยกำชับกับน้ำขิง เธอพยักหน้ารับขณะแต่งตัว
“แล้วน้าชัยจะทำแบบนี้ให้ขิงอีกไหมคะ”
“ถ้าน้ำขิงไม่บอกใคร น้าชัยก็จะตามใจน้ำขิงทุกอย่าง ส่วนแม่…. น้าชัยจะเป็นคนบอกเอง ตั้งใจเรียนนะครับคนดีของน้าชัย” วันชัยยกฝ่ามือลูบศีรษะลูกเลี้ยงสาว “บ่ายสามน้าจะมารับนะ”
หญิงสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนรอส่งพ่อเลี้ยงขับรถออกไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย น้ำขิงมีความสุขและอยากให้วันชัยทำให้เธอมีความสุขแบบนี้ไปนาน ๆ จึงยอมทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง เพราะเธอติดใจลิ้นของพ่อเลี้ยงเข้าให้แล้ว
ร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง
สุภีย์ทำงานเป็นแม่ครัวอยู่ในร้านอาหารจีนแห่งนี้ ซึ่งร้านจะเปิดทุกวันตั้งแต่สิบโมงไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง และวันนี้สุภีย์เข้างาน
เก้าโมงเช้าแน่นอนว่าหล่อนจะต้องเลิกงานหกโมงเย็น ทว่าผู้จัดการร้านเดินเข้ามาหาหล่อนในครัวเพื่อขอร้องให้สุภีย์ทำงานล่วงเวลาไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง แม้ในตอนแรกหล่อนอยากจะปฎิเสธแต่ด้วยเงินค่าทำงานล่วงเวลาของที่นี่คิดเป็นชั่วโมงละแปดสิบบาท ทำให้สุภีย์ตอบตกลงยอมเลิกงานดึก
“สุภีย์”
“ว่าไงคะผู้จัดการ”
“แม่ครัวอีกคนเขาขอกลับบ้านก่อน ฉันเลยจะขอให้เธออยู่ทำโอทีให้หน่อย”
“อ้าว แล้วทำไมดวงดาวกลับก่อนล่ะคะ” ดวงดาวคือแม่ครัวอีกคน
“เห็นบอกว่าลูกไม่สบายต้องไปรับที่โรงเรียน ยังไงก็อยู่ช่วยกันก่อนนะ”
“ค่ะ”
เวลาพักสุภีย์รีบออกมาโทรศัพท์หาวันชัยผู้เป็นสามี เพื่อบอกให้เขารู้ว่าวันนี้เธอกลับบ้านดึก ฝากดูแลลูกสาวให้ด้วย เธอ
เป็นห่วงน้ำขิงมากกลัวและกังวลว่าน้ำขิงจะไปเที่ยวกับเซนเพื่อนต่างเพศอีก จึงกำชับกับวันชัยให้ไปรับที่โรงเรียนและพากลับบ้าน
“ภีย์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พี่บอกน้ำขิงแล้วว่าเลิกเรียนจะไปรับ ลูกไม่เถลไถลหรอก” วันชัยบอกเพื่อให้ภรรยาหายกังวล
“ฉันฝากลูกด้วยนะพี่”
“ครับ เลิกงานแล้วโทร. มานะครับ พี่จะออกไปรับ ไม่ต้องกลับเองนะมันอันตราย” วันชัยสั่งห้ามให้สุภีย์กลับบ้านเอง แม้ว่าทุกครั้งหล่อนจะกลับมาเอง ไม่ยอมโทร.มาบอกเขา เพราะหล่อนเกรงใจวันชัยซึ่งเขาก็พูดไปตั้งหลายหนว่าไม่ต้องเกรงใจ อย่าทำเหมือนเขาเป็นคนอื่น อยู่กินกันมาขนาดนี้แล้วยังจะมาเกรงใจกันอยู่อีก
“จ้ะพี่ ฉันวางสายก่อนนะ”
สุภีย์ยิ้มให้โทรศัพท์ก่อนจะเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋า เวลาผ่านไปหลายปีแล้วแต่หล่อนยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้วันชัยเป็นสามี เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากไม่เคยโกหกหรือทำให้เสียใจเลยสักครั้ง ไม่เคยนอกใจไปไหนมาไหนก็มักจะสวมแหวนและบอกทุกคนว่า ผมมีภรรยาแล้ว หรือ ผมมีครอบครัวแล้วครับ หากวันหนึ่งเธอจะมีลูกเขยก็ขอให้ผู้ชายคนนั้นรักลูกสาวของหล่อนและขอให้เขาเป็นเหมือนวันชัย
โรงเรียนของน้ำขิง
อาจารย์ที่สอนวิชาคาบสุดท้ายปล่อยก่อนเเวลา จึงทำให้น้ำขิงต้องมานั่งรอวันชัยที่ศาลาริมรั้วของโรงเรียน เธอเลือกที่จะเอาการบ้านขึ้นมานั่งทำระหว่างรอวันชัยมารับ แต่สมองกลับโลดแล่นนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ น้ำขิงยิ้มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว เธอหลับตาพริ้มเมื่อนึกถึงลิ้นร้อนชื้นของพ่อเลี้ยงที่แตะสัมผัสร่างกายของเธอ
“ขิง น้ำขิง!!”
“โอ๊ะ! เซน” เป็นเซนนี่เองที่เข้ามาขัดจังหวะความคิดของเธอ
“เรียกตั้งนาน เหม่ออะไร”
“คิดอะไรเพลิน ๆ แล้วเธอเลิกแล้วเหรอหรือว่าไม่ได้เข้าเรียน” น้ำขิงถามอย่างรู้ทัน เซนเป็นวัยรุ่นที่ค่อนข้างเกเรติดเพื่อน ซึ่งเพื่อนสนิทของเซนมักจะชวนกันโดดเรียน พากันไปนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องน้ำชายอาคารเรียนหลังเก่า
“อาจารย์นัดสอบเก็บคะแนน สอบเสร็จก็ปล่อยเลย แล้วขิงล่ะ ไปไหนต่อไหม”
“รอน้าชัยมารับ”
“อ้าว เป็นความคิดของแม่เธอสินะลูกโตแล้วยังจะมาบังคับอยู่ได้” เซนไม่ชอบผู้ใหญ่ที่บังคับและไม่เข้าใจ โดยเฉพาะสุภีย์แม่ของน้ำขิง เขาพอรู้ว่าแม่ของน้ำขิงไม่ชอบขี้หน้าเขาเพราะเขาเกเร
“ก็บอกไปแล้วว่าไม่ต้องไปส่งถึงบ้าน ก็ไม่ฟังเอง ช่วยไม่ได้”
“เราว่าจะชวนเธอไปดูหนัง” เซนกำลังตามจีบน้ำขิงอยู่ แม้ว่าเขาสองคนจะมีความรู้สึกกันแบบเพื่อนมากกว่า แต่เพราะความเป็นวัยรุ่นต่างมองว่ามีแฟนในวัยเรียนเท่จะตาย จึงอยากมีแฟนบ้างก็เท่านั้น
น้ำขิงตาลุกวาวเมื่อได้ยินว่าเซนจะชวนไปดูหนัง แต่เพียงแวบเดียวก็สลดลงเพราะรู้ว่าไปกับเซนไม่ได้
“วันหลังได้ไหม” น้ำขิงถามเสียงออดอ้อน
“แล้วได้ไหมล่ะ แม่เธอให้พ่อเลี้ยงมาคอยรับคอยส่งแบบนี้” เซนประเมินแล้วว่าโอกาสหน้าคงจะไม่มีอีกแล้วที่น้ำขิงกับเขาจะได้ไปไหนด้วยกัน
“น้าชัยใจดี ขิงเป็นคนดีให้น้าชัยไปส่งสักสองสามวันแล้วค่อยขออนุญาตก็ได้” หรือไม่ ถ้าน้าชัยไม่ยอมให้เธอไปดูหนังกับเซน เธอเองก็จะลากวันชัยไปดูหนังด้วยเสียเลย
ร้านไอศกรีม
วันชัยใจดีถือโอกาสพาน้ำขิงไปกินไอศกรีม ซึ่งเป็นร้านที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ โรงเรียน เขาถ่ายรูปน้ำขิงกำลังตักไอศกรีมเข้าปากส่งให้สุภีย์ดู เพื่อรายงานว่าน้ำขิงอยู่กับเขาไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ ซึ่งสุภีย์ก็รีบตอบกลับมาด้วยสติ๊กเกอร์รูปหมีกับหัวใจสีชมพู
“วันนี้แม่เขากลับดึกนะ ดึกมากเลยเพราะต้องอยู่ในทำโอที” วันชัยบอกเรื่องสุภีย์ให้ลูกเลี้ยงสาวฟัง
“ทำไมแม่ทำโอทีบ่อยจัง เงินไม่พอเหรอคะ” แม้จะไม่ค่อยพูดดีกับแม่เท่าไรนัก แต่น้ำขิงก็ยังเป็นห่วงและคอยถามเรื่องของแม่ผ่านพ่อเลี้ยงเสมอ
