บทที่ 2 ตอนที่ 2 เพียงรัก ปรักษา

วิ้ดดด!!! ปังงงง!!! ปังง!!

ปุงงงงงงง!!!!!!!!!!

“เย้~~ ยินดีด้วยนะเพียงรักสำหรับเปิดร้านวันแรก~”

“ยินดีด้วยค่ะพี่เพียงรัก นุ่นพร้อมทำงานเลยคร้า~รับพนักงานตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนร้าาา” เสียงรุ่นพี่รุ่นน้องในคณะที่เธอเรียนจบมา และยังคงติดต่อกันตลอดไม่เคยหาย วันนี้ทุกคนพร้อมใจตบเท้าเข้ามาร่วมแสดงความยินดีในวันเปิด ‘ร้านช่อดอกไม้เพียงรัก’วันแรก ร่างบางเจ้าของร้านดอกไม้ใกล้มหาวิทยาลัยที่เคยเรียนจบ ทำเลร้านค่อนข้างดีในระดับหนึ่งเลยกับราคาที่ได้มา ร่างบางอมยิ้มมองร้านเล็กๆที่เก็บเงินซื้อห้องแถวขนาดสองชั้น พร้อมรีโนเวทชั้นล่างเป็นร้านจัดช่อดอกไม้สด และด้านบนของตัวร้านทำเป็นห้องนอนเผื่อในวันไหนที่มีออเดอร์เร่งด่วน

“เพียงครับ” เสียงนุ่มแสนจะคุ้นเคยกันดีเอ่ยขึ้น เธอรู้ทันทีว่าเขาคือใคร วันนี้ร่างสูงมาพร้อมกับตุ๊กตาปุกปุยสีขาวตัวโต ทันทีที่เพียงรักหันกลับไปมองต้องยิ้มแก้มปริทันทีตาหยี่ บวกกับเสียงโห่ร้อง แซวไม่หยุดของคนที่มาร่วมเปิดร้าน ราวกับงานแต่งย่อมๆ ทำเอาเพียงรักหน้าแดงแปร๊ดเพราะในใจนึกๆแล้วเธอก็แอบปลื้มหนุ่มรุ่นพี่ เจ้าของภัตตาคารหรูระดับห้าดาวอยู่แล้ว แต่ก็ได้แค่แอบเท่านั้นแหละ

“ดีใจด้วยนะครับคนเก่ง กิจการรุ่งเรืองครับ” ชายหนุ่มนามว่า ‘นาวิน’ ระบายยิ้มหล่อกระชากใจ ไม่ต่างจากโอป้าเกาหลีมาเอง เพราะชายหนุ่มเป็นลูกครึ่งไทย-เกาหลี อายุยี่สิบห้าปีพอเรียนจบจึงกลับไปสานต่อร้านอาหารของบิดา จนดังติดอันดับเป็นภัตตาคารอาหารระดับห้าดาวที่มีลูกค้าจองโต๊ะเต็มทุกวัน ไม่พอยังถูกตีพิมพ์ลงนิตยสารเกี่ยวกับร้านอาหารชื่อดังทั่วโลกอีกด้วย

“ขอบคุณค่ะ พี่นาวิน เพียงนึกว่าวันนี้พี่จะมาไม่ได้เสียอีก” เพราะคืนก่อนเธอตอนเธอส่งแชทบอกชายหนุ่ม เขายังคงอยู่ที่เกาหลี เพราะชายหนุ่มรุ่นพี่คนนี้กลับไปเยี่ยมญาติกับฝั่งมารดาอยู่เลย วันนี้เลยแปลกใจที่เห็นเขามาแสดงความยินดีร้านของเธอได้

“วันสำคัญของเพียง พี่ต้องมาให้ได้อยู่แล้วครับ พร้อมเจ้านี่ด้วย~…งั้นเจ้าตัวนี้พี่เอาไปไว้หน้าร้านให้นะครับ จะได้เป็นเครื่องรางเรียกลูกค้าเข้าร้านช่อดอกไม้เพียงรัก เยอะๆเลย” นาวินยกเจ้าตุ๊กตาปุกปุยตัวเกือบเท่าตัวเขาตรงไปยังปากทางเข้าร้าน ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าอุ้มมันมาให้เพียงรักได้ ตอนซื้อก็ว่าอายแล้ว ตอนอุ้มมันลงมาจากรถเพื่อเอามาให้เธอยิ่งอายเข้าไปใหญ่

“อร้ายยย!! พี่เพียงดูแลดีขนาดนี้จีบแต่งเลยไหมคะ’ เสียงใสของนุ่นว่าที่พนักงานพาร์ทไทม์ เอียงใบหน้าเข้ามาพร้อมป้องปากกระซิบ เพราะกลัวรุ่นพี่สาวจะเขินเก็บอาการไม่อยู่ไปมากกว่านี้

“บ้าหรอนุ่น!.. พี่กับพี่นาวินเป็นและพี่น้องกันจ๊ะ คิดเองเออเองแบบนี้พี่ทดไปหักเงินเดือนเลยดีไหมเนี่ยย”

“ง่าาา~~ ไม่นะคะ นุ่นล้อเล่นหรอก.. แต่นุ่มคิดว่ามองไม่ผิดค่ะ พี่นาวินที่ปฎิบัติกับพี่เพียงรักไม่เหมือนกับคนอื่น ไม่พอสายตาหล่อกระชากตับไต ไส้พุงนั้นอีก!! แต่งเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ จะได้ตัดชุดรอ อิๆ..” ไม่วายยังคงหยอกเย้ารุ่นพี่สาวคนทิ้งท้ายแล้วออกตัววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆทันที

“นุ่นนน~~” ใบหน้าเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือกราวกับแอ๊ปเปิ้ล มองตามหลังสาวรุ่นน้องสาววิ่งสะบัดตูดออกไป ชอบมาหยอดให้เธอเขินทิ้งระเบิดไว้แล้วก็หนีหาย

“หื้มม~~ มีอะไรรึป่าวครับเพียง” ไม่ทันจะได้ตามไปเอาคืนคนที่แกล้ง เสียงนุ่มกังวาลของนาวินก็ดังขึ้น และตอนนี้เจ้าตุ๊กตาปุกปุยสีขาวตัวโตก็อยู่หน้าประตูทางเข้าของร้านช่อดอกไม้เพียงรัก เป็นที่เรียบร้อยแล้ว อนาคตร้านของเธอต้องเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่แน่นอนเพราะมีเจ้าตุ๊กตาเป็นเครื่องรางเรียกลูกค้าอยู่หน้าประตู

“ป่าวหรอกค่ะ.. มาค่ะ เดี๋ยวเพียงหาอะไรให้พี่ดื่มก่อน เป็นโต๊ะหลังเค้าเตอร์นะคะ ร้านเพียงเล็กนิดเดียว” เพียงส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความสดใส เธอเหมือนเป็นสีขาว แสงสว่างที่ใครก็ตามได้มีโอกาสอยู่ใกล้ๆเป็นต้องเหลียวหลังมองตามคอแทบหัก เขาก็เป็นหนึ่งในวัน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบรุ่นน้องสาว หวังว่าในเร็ววันเขาจะมีความกล้ามากพอ ขอเธอขยับความสัมพันธ์ไปไกลกว่าทีเป็นอยู่

“ได้เสมอครับ ให้พี่นั่งใจในรินยังได้เลย หึๆ.”

“อิๆ~ แกล้งเพียงกันจริงๆ ทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่เลย..อย่าให้เพียงได้แกล้งกลับแล้วกัน เดี๋ยวจะหนาว” ใบหน้าหวานพยายามเกร็งสุดฤทธิ์ แม้จะรู้ว่าเขาแกล้งพูด แต่หัวใจเจ้ากรรมดันแอบรู้สึกไปด้วยเนี่ยสิ บ้าจัง ตีหัวใจร้อยทีได้ไหม

“หึๆ. ก็สายรหัสกันไงครับ ก็ต้องสืบทอดกันเป็นธรรมดา ยกเว้นเรานั้นแหละ ฮ่าๆ~..”มือหนาของนาวินวางลงบนศรีษะทุยเล็กก่อนจะขยี้เบาๆอย่างที่ทุกครั้ง เป็นภาพที่ทุกคนเห็นถึงกับกลั้นเสียงกรี๊ดไว้ไม่อยู่กับความละมุนของทั้งคู่

“น้ำส้มคั้นกับเค้กมะพร้าวอ่อนค่ะ เพียงขอโทษนะคะ ที่ตอนรับแขกสุดหล่อกระเป๋าหนักได้เท่านี้นะคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับ วางแก้วน้ำส้มคั้นสดและเค้กมะพร้าวอ่อนที่เธอตืนแต่เช้ามาทำ เพื่อแจกแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีเปิดร้านของเธอ แม้จะเหนื่อยแต่ก็มีความสุขที่สุด ร้านในฝันที่แม่เคยอยากทำ เธอได้สานฝันท่านให้เป็นจริงแล้ว

“แค่นี้พี่ก็ดีใจที่สุดแล้วครับ เรานะดื้อ พี่เคยบอกว่ายังไง หากขาดเหลืออะไรให้บอกพี่ “ เพียงส่ายหน้าไปมา เพราะเธอไม่อยากรบกวนเขา ไม่อยากให้คืนอื่นๆมองไม่ดี อีกอย่าง เงินเก็บส่วนนี้เธอทำอาชีพเสริมระหว่างเรียน และเงินเก็บที่ตอนแม่มีชีวิตฝากไว้ในบัญชีให้ เธอไม่ได้รบกวนเงินจากที่บ้านเลยแม้แต่แดงเดียว

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้วค่ะ “

“หึๆ..ดื้อจริงๆนะเราเนี่ย..ไม่พูดแล้วก็ได้ ไหนดูสิฝีมือทำเค้กของน้องเพียงรักจะเทพอยู่ไหมเอ่ย” นาวินยอมเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้หญิงสาวต้องงอน ก่อนจะเบนความสนใจมายังเค้กหน้าตาหน้ากินฝีมือของเธอ ไม่นานหญิงสาวก็กลับมาหัวเราะอีกครั้ง การเปิดร้านวันแรกเป็นไปอย่างราบรื่น ช่อดอกไม้ช่อเล็กที่เตรียมไว้ถูกนำไปแจกกับคนที่เดินผ่านหน้าร้าน ยิ่งมีโอป้าหนุ่มหล่อมาช่วยแจก ร้านเธอยิ่งดูคึกคักราวกับมีดารามา เธอจึงแอบใช้ความหล่อของนาวินโปรโมทร้านไปในตัวเสียเลย

แกร๊กก!!

“พี่เพียงขาา~ มีอะไรให้นุ่นช่วยอีกไหมคะ” เพียงรักละสายตาจากโน๊ตบุ๊คที่ค้างหน้าแฟนเพจของร้านช่อดอกไม้เพียงรักเอาไว้ มองรุ่นน้องสาวที่ชะโงกหน้าเข้ามาในห้องเพียงครึ่งเดียว ดูแล้วพนักงานพาร์ทไทม์ของเธอคงจะจัดการทุกอย่างแล้ว โดยที่เธอยังคงมัวแต่ยุ่งอยู่กับแฟจเพจร้านอยู่ อะไรจะคึกป่านนี้กัน

“พี่บอกว่ารอพี่ก่อนไงจ๊ะน้องนุ่น~ ทำงานวันแรกเหนื่อยเลยสิ”

“ไม่ค่ะ..สบายมากก แค่นี้จิ๊บๆ แต่ขออังเป่าเยอะๆก็พอค่ะ อิๆ”

“อะไรกันเรา..จะขูดเลือดขูดเนื้อพี่ขนาดนี้ละคะคนสวย “ เพียงรักแกล้งทำหน้าเข้ม ยกมือขึ้นกอดอกแน่น สวมมาดหัวหน้าแผนก แต่ดูเหมือนพนักงานเพียงคนเดียวจะไม่กลัวเธอเลยแม้แต่น้อย นี่มันน่าบิดจมูกรั้นๆนั้นเสียจริง

“ในเมื่อนุ่นเก็บร้านเสร็จแล้ว เราไปหาอะไรกินดีกว่า พี่เลี้ยงต้อนรับพนักงานคนแรกของร้านค่ะ”

“เย้!! นุ่นพร้อมมม~~”

“นี่อย่าบอกนะ ว่าเรารอพี่พูด” เพียงรักแกล้งทำท่าทีหรี่ตาลงจับผิดพนักงานหนึ่งเดียวของตัวเอง แต่ถึงอย่างไรเธอก็จะพานุ่นไปเลี้ยงหลังปิดร้านอยู่แล้ว เพียงแต่แกล้งหลอกเล่นเอาคืนเท่านั้น

“ง่าา~~ พี่เพียงอ่าาา~”

“อิๆ~ หยอกหรอก.. ไปเถอะเดี๋ยวร้านป่าแดงจะปิดเสียก่อน”

“ชิส์~ ว่าแต่นุ่นชอบแกล้ง พี่เพียงก็ไม่ต่างกัน แกล้งได้หน้าจริงจังมาก~~นุ่นไปไม่ถูกเลยค่ะ” นุ่นทำเสียงสูงให้เพียงรักรู้ว่าตัวเองพูดจริงไม่ได้โม้ เรียกเสียงหัวเราะของเพียงรัก ลั่นร้าน จากนั้นก็ช่วยกันเก็บของที่เหลือ ปิดโน้ตบุ๊ค เซ็คไฟรอบร้าน ก่อนจะพากันออกไปหาอะไรกินก่อนกลับบ้าน แม้วันนี้จะเป็นวันที่เธอภาคภูมิใจที่สุด แต่ในส่วนลึกแล้วเธอยังคงเศร้าเสียใจไม่น้อย ที่ในวันนี้กลับไร้เงาคนในครอบครัว บิดาบังเกิด ไม่แม้แต่จะโทรมาแสดงความยินดีกับเธอเลย ตั้งแต่มารดาเสียไปด้วยโรคร้าย บิดาก็แต่งงานใหม่และพาเข้าบ้าน แม่เลี้ยงของเธอมีลูกติดอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ จากนั้นวันสงบสุขในบ้านแสนอบอุ่นของครอบครัวปรักษาก็ไม่มีให้เห็นอีก เธออยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับลูกคนใช้ก็ไม่ปาน แม่เลี้ยงเข้ามาปกครองหลังบ้าน ไล่อดีตแม่บ้านคนสวนเก่าออกทั้งหมด เพื่อรับคนใหม่เข้า ไม่เหลือแม้แต่แม่นมที่ดูแลเธอ