บทที่ 11 คนเราผิดพลาดกันได้

เช้าวันรุ่งขึ้น...

วอร์ดอายุรกรรมเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติ วันนี้เป็นวันที่ ศ.นพ.พิชิต จะลงมาตรวจเยี่ยมและสอบถามความรู้นักศึกษาแพทย์โดยตรง ทุกคนจึงเตรียมตัวกันอย่างเคร่งเครียดเป็นพิเศษ

"เดี๋ยวเราตรวจเคสเตียงสิบสองด้วยกันนะคะ" กรรณิการ์เอ่ยขึ้นกับดาด้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างที่เคย "พี่ส่งข้อมูลค่าแล็บล่าสุดให้ทางไลน์แล้วนะคะ น้องลองอ่านเตรียมไปก่อน เดี๋ยว ศ.นพ.พิชิต อาจจะถามรายละเอียด"

"ขอบคุณค่ะพี่หมอ" ดาด้ารับคำอย่างซาบซึ้งใจ

เธอรีบเปิดโทรศัพท์อ่านข้อมูลที่กรรณิการ์ส่งมาอย่างตั้งใจ ท่องจำค่าตัวเลขต่าง ๆ จนขึ้นใจ ทว่าสิ่งที่ดาด้าไม่รู้เลยก็คือ ตัวเลขค่าโพแทสเซียมในเลือด (Serum Potassium) ที่กรรณิการ์ส่งให้นั้น... ถูกสลับหลักทศนิยมอย่างแนบเนียนจนแทบสังเกตไม่ออก

เมื่อถึงเวลาตรวจเยี่ยม ศ.นพ.พิชิต เดินนำทีมพร้อมด้วยรามณรงค์และกรรณิการ์ไปหยุดที่เตียงสิบสอง สายตาอาจารย์อาวุโสกวาดมองไปยังกลุ่มนักศึกษาแพทย์ ก่อนจะหยุดที่ดาด้า

"น้องศศิดา ลองรายงานเคสนี้ให้อารย์ฟังหน่อยสิ"

ดาด้ารวบรวมสติแล้วเริ่มรายงานอย่างมั่นใจ กระทั่งถึงช่วงผลแล็บ เธอกล่าวตัวเลขค่าโพแทสเซียมตามที่จำมา โดยไม่รู้เลยว่ากำลังก้าวเข้าสู่กับดัก

"เอ๊ะ..." ศ.นพ.พิชิต เลิกคิ้วขึ้นทันที "ตัวเลขนี้ผิดปกตินะ ถ้าค่าสูงขนาดนี้จริง คนไข้ต้องมีอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะรุนแรงไปแล้ว น้องเช็กข้อมูลมาจากไหน"

ดาด้าใบหน้าซีดเผือดลงทันที เธอมั่นใจว่าตัวเองจำตัวเลขมาถูกต้อง แต่กลับไม่กล้ายืนยันเสียงแข็งต่อหน้าอาจารย์อาวุโส "หนู... หนูขอโทษค่ะ หนูอาจจะจำผิดไป เดี๋ยวหนูไปเช็กใหม่ทันทีค่ะ"

"ครั้งหน้าตรวจสอบข้อมูลให้ดีก่อนรายงานนะ อาชีพหมอผิดพลาดไม่ได้" ศ.นพ.พิชิต ตักเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินนำทีมไปยังเตียงถัดไป

ดาด้ายืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและสับสน เธอรีบวิ่งไปเปิดแฟ้มผลแล็บตัวจริงเพื่อตรวจสอบ และต้องชะงักกึกเมื่อพบว่า ตัวเลขในแฟ้มจริงกับที่กรรณิการ์ส่งให้ทางไลน์นั้น... ไม่ตรงกันเลยสักนิด

"เป็นไปได้ยังไง..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นเบา ๆ

ที่ด้านหลัง... กรรณิการ์ยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะรีบแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นความห่วงใยทันทีที่ดาด้าหันมาสบตา

"เป็นอะไรไปคะน้องดาด้า หน้าซีดเชียว" เธอเดินเข้ามาพลางทำท่าตกใจ "ตัวเลขที่พี่ส่งให้ผิดเหรอคะ ตายแล้ว... พี่ขอโทษด้วยนะคะ คงพิมพ์ผิดไปเอง พี่ก็เหนื่อยมาทั้งวันเลยเผลอสับสน"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่หมอ" ดาด้ารีบยิ้มกลบเกลื่อนแม้ในใจจะยังคาใจไม่น้อย "หนูน่าจะเช็กซ้ำเองด้วยค่ะ"

"น้องใจดีจังเลยนะ ไม่โกรธพี่เลย" กรรณิการ์ยิ้มหวานพลางลูบแขนดาด้าเบา ๆ อย่างเป็นมิตร

ทว่าลึก ๆ ในใจของดาด้ากลับรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด แม้เธอจะยังไม่อาจชี้ชัดได้ว่าเพราะอะไรก็ตาม

ข่าวเรื่องดาด้ารายงานเคสผิดพลาดต่อหน้า ศ.นพ.พิชิต แพร่กระจายไปทั่ววอร์ดอย่างรวดเร็ว บางคนก็เห็นใจ บางคนก็แอบซุบซิบนินทาลับหลังว่า 'เด็กเก่งอย่างที่เขาลือกันจริงเหรอ' ดาด้าพยายามทำใจไม่สนใจเสียงรอบข้าง แต่ก็อดรู้สึกหนักใจไม่ได้ทุกครั้งที่เดินผ่านกลุ่มคนแล้วได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา

เย็นวันนั้น ขณะเธอนั่งทบทวนแฟ้มผลแล็บอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์พยาบาล เสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"เอาแฟ้มเคสเตียงสิบสองมาให้ดูหน่อย"

น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของรามณรงค์ดังขึ้นกะทันหันจนดาด้าสะดุ้ง "ค่ะอาจารย์" เธอรีบยื่นแฟ้มให้ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

รามณรงค์เปิดแฟ้มดูอย่างละเอียด สายตาเขม้นมองไปที่หน้าผลแล็บ ก่อนจะเหลือบมองภาพหน้าจอแชทที่ดาด้าเผลอเปิดค้างไว้บนโต๊ะ ซึ่งยังปรากฏตัวเลขที่กรรณิการ์ส่งให้เมื่อเช้าชัดเจน เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเปรียบเทียบตัวเลขทั้งสองอย่างรวดเร็ว ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีจนแทบจับสังเกตไม่ทัน

"ตัวเลขในไลน์กับในแฟ้มจริงไม่ตรงกัน" เขาทักขึ้นเรียบ ๆ ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยันข้อเท็จจริง

ดาด้าเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ "อาจารย์... สังเกตเห็นด้วยเหรอคะ"

"ผมไม่ได้ถามว่าใครผิด" รามณรงค์วางแฟ้มลงบนโต๊ะ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม "ผมแค่จะบอกว่า ต่อไปนี้ต้องเช็กแหล่งข้อมูลทุกครั้งจากแฟ้มจริงเท่านั้น อย่าเชื่อข้อมูลที่ส่งต่อกันมาโดยไม่ตรวจสอบ ไม่ว่าจะเป็นใครส่งมาก็ตาม"

ประโยคสุดท้ายนั้นแฝงน้ำหนักบางอย่างที่ทำให้ดาด้าอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังสื่อถึงอะไรกันแน่ แต่สัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่บางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังคำพูดห้วน ๆ นั้น

"ขอบคุณค่ะอาจารย์" เธอยิ้มบาง ๆ ความรู้สึกอบอุ่นผุดขึ้นมาในอกโดยไม่รู้ตัว

รามณรงค์พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทว่าเมื่อเดินไปได้สักระยะ เขากลับหยุดฝีเท้าลงเพียงครู่ พลางกำมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เขารู้ดีว่าพฤติกรรมการพิมพ์ตัวเลขสลับหลักแบบนั้น... มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับใครบางคนที่เขาเคยรู้จักดีเสียเหลือเกิน แต่เขาก็ยังไม่อยากปักใจเชื่อไปเสียทั้งหมด เพราะนั่นหมายความว่าคนที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด... อาจไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้เลยก็ได้

พี่ออม พยาบาลหัวหน้าเวรที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักและได้ยินบทสนทนาทั้งหมดโดยบังเอิญ อดยักคิ้วให้ตัวเองไม่ได้ เธอเป็นพยาบาลที่คลุกคลีอยู่ในวอร์ดนี้มานานพอจะรู้ดีว่า ตัวเลขที่ผิดเพี้ยนไปโดยไม่มีเหตุผลนั้น มันแปลกเกินกว่าจะเป็นความบังเอิญธรรมดา

เธอเหลือบมองไปทางกรรณิการ์ที่ยืนยิ้มหวานอยู่กับพยาบาลอีกกลุ่มหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตากลับมาที่ดาด้าด้วยความกังวลใจ

"เด็กคนนี้... ต้องระวังตัวให้ดีแล้วล่ะ" พี่ออมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปทำงานต่อ