บทที่ 2 ก็แค่เด็กเส้น

วันต่อมามีข่าวใหญ่ที่กระจายไปทั่วโรงพยาบาล เรื่องที่รินลดาได้รับการบรรจุเป็นพยาบาลประจำแผนกศัลยกรรมหัวใจ ในทันทีที่หล่อนฝึกงานจบ ซึ่งเป็นกรณีที่เกิดขึ้นได้ยากมากหากไม่มีเส้นสายระดับบิ๊ก

"น้องรินนี่เก่งนะคะ เข้าห้อง ผอ. แป๊บเดียว ตำแหน่งลอยมาเลย"

เสียงเม้าท์ของพยาบาลในวอร์ดดังเข้าหูอคิระ โดยมี ‘แพทย์หญิงอิงฟ้า’ ซึ่งเป็นวิสัญญีแพทย์ประจำโรงพยาบาลอยู่ในวงสนทนานั้นด้วย และเมื่อหล่อนหันมาเห็นอคิระหยุดฟัง รอยยิ้มร้ายๆ จึงปรากฏบนใบหน้า

"ก็ธรรมดาแหละค่ะ คนสวยมักจะมีทางลัดเสมอ จริงไหมคะ หมออาร์ต"

อิงฟ้าแสร้งถาม เพราะหล่อนกับอคิระเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ซ้ำหล่อนยังคิดเป็นมากกว่าเพื่อน เพียงแต่อคิระไม่เคยปล่อยโอกาส แต่สัญชาตญาณผู้หญิงกลับดูออกว่า ไม่ใช่อคิระไม่ปล่อยโอกาส แต่เป็นเพราะคุณหมอสุดหล่อคนนี้ ไม่เคยมีหล่อนอยู่ในหัวใจเลยน่ะสิ คนที่มักทำให้สายตาอคิระหยุดนิ่งได้ทุกครั้ง ไม่พ้นจะเป็นรินลดา นางพยาบาลผู้ทำเรื่องฉาวโฉ่ไปทั้งโรงพยาบาล แต่หลังจากวันนี้อคิระคงไม่มองรินลดาอีกแน่

อคิระไม่ตอบ สีหน้าเขาเรียบเฉยก่อนจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมมากขึ้นเพราะคนที่กำลังเดินสวนมาคือ รินลดา หล่อนยิ้มหวานมาแต่ไกล เหมือนเช่นทุกวันที่เคยทำ และเมื่อเดินเข้ามาใกล้ในระยะ 1 เมตร หล่อนก็หยุดพร้อมทำท่าจะยกมือไหว้ทักทาย ทว่าอคิระไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะทักทายตอบดั่งเช่นทุกวัน เขาปรายตามองหล่อนชนิดที่เรียกว่าขยะแขยงคงน้อยไป

“สวัสดี...”

สายตาของนายแพทย์หนุ่มรูปหล่อที่หล่อนแอบปลื้มตั้งแต่มาฝึกงานวันแรก ทำให้รินลดาชะงักมือที่กำลังยกไหว้ ปากที่เปล่งเสียงทักทายก็ชะงักไว้แค่นั้น เมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนที่หล่อนแอบปลื้ม สายตาเขาที่มองมาคือไม่มีมิตรเหลืออยู่เลย

หรือเขากำลังโกรธใครอยู่ โมโหเจ้าหน้าที่ด้วยกัน หรือโมโหญาติคนไข้ แต่โดยปกติแล้วคุณหมออคิระไม่เคยมีสีหน้าแบบนี้ให้หล่อนเห็นเลยนะ เรื่องเม้าท์ในโรงพยาบาลก็ไม่มีที่จะได้ยินว่าคุณหมอวีนเหวี่ยงใคร มีแต่ภาพลักษณ์ใจดีที่เปรียบเสมือนเทวดาของคนไข้ แล้วเขาโมโหใครมาล่ะ

แต่ไม่ว่าเขาจะโกรธเคืองใคร แต่หล่อนก็อยากให้ใจเขาเบาลงบ้าง

รินลดาพยายามยิ้ม แม้มันจะแหยเต็มทนก็ตาม

“คุณหมอคะ...”

ทว่าหล่อนก็ต้องชะงัก แหงนหน้ามองคนที่ก้าวเข้ามาใกล้กว่าปกติ แม้จะรู้สึกแปลกใจที่เขาเข้ามาชิดมาก แต่ก็คิดในแง่ดี ว่าเขาคงอยากบอกว่าหงุดหงิดเรื่องใด

"ไม่ต้องไหว้ เก็บมือของคุณไว้ใช้ปรนนิบัติ ผอ. เถอะ พยาบาลรินลดา สำหรับผม การทำความเคารพจากคนประเภทคุณ มันดู 'สกปรก' เกินไป"

อคิระทิ้งท้ายคำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะเดินจากไปเหมือนหล่อนเป็นเพียงอากาศธาตุ หรือเป็นเพียงสิ่งที่เขาเช็ดแล้วทิ้ง

รินลดารับรู้ได้ถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว โดยเฉพาะที่ดวงตา รู้แน่ๆ ว่าคนที่เขาโกรธคือหล่อนนี่เอง แต่โกรธเพราะอะไรล่ะ หล่อนไปทำอะไรไว้เหรอ เขาถึงโกรธได้มากจนพูดจาดูถูกกันออกมาได้ แต่เมื่อเห็นสายตาของรุ่นพี่พยาบาลและสายตาของแพทย์หญิงอิงฟ้าที่มองมาแบบดูแคลน ก็ทำให้หัวคิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากัน

‘เก็บมือของคุณไว้ใช้ปรนนิบัติ ผอ. เถอะ’

น้ำเสียงเข้มๆ ของเขาที่ย้อนมาในความคิด เหมือนจะทำให้รินลดาเข้าใจสาเหตุ หรือว่านี่คือสาเหตุที่ทำให้สายตาเพื่อนร่วมงานมองหล่อนเปลี่ยนไป

รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกร้อนตาจนต้องกะพริบเพื่อขับไล่หยาดน้ำ บอกตัวเองว่านี่อาจเป็นบททดสอบแรกสำหรับการเป็นนางพยาบาลเต็มตัวตามที่หล่อนตั้งใจไว้ว่าจะต้องทำให้ได้