คุณหมอคลั่งรัก

ที่แผนกศัลยกรรมหัวใจของโรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่ง ‘นายแพทย์อคิระ หรือ หมออาร์ต’ คือเทวดาในชุดกาวน์ที่พยาบาลทั้งตึกต่างหมายปอง เขาขึ้นชื่อเรื่องความนิ่ง เย็นชา และความแม่นยำดุจหุ่นยนต์ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น เขากำลังแอบปลื้มพยาบาลฝึกหัดตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

‘รินลดา หรือ ริน’ พยาบาลฝึกหัดที่มีรอยยิ้มสว่างไสวเหมือนแสงแดดยามเช้า หล่อนขยัน อ่อนน้อม และมีน้ำใจกับคนไข้ จนอคิระแอบมองหญิงสาวผ่านกระจกห้องพักแพทย์บ่อยๆ

‘วันนี้จะยิ้มสดใสเหมือนเมื่อวานไหมนะ’

อคิระคิดในใจพลางเตรียมดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอกไว้ในลิ้นชัก ตั้งใจว่าวันนี้หลังจบเวร เขาจะรวบรวมความกล้าบอกความรู้สึกกับหล่อน

แต่แล้ว... โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลง

อคิระที่กำลังเดินไปหารินลดาที่แผนก ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นหล่อนเดินเข้าไปในห้องของ ผอ.นิรันดร์ เจ้าของโรงพยาบาลที่มีอายุรุ่นพ่อ

ดวงตาคมเข้มมีแววฉงน มองตรงไปยังบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความสงสัย และไม่กล้าที่จะเดินออกจากตรงนั้น คำถามในหัวมีมากมาย ยิ่งเวลาผ่านไปแต่ละนาที เขาก็ยิ่งสับสนปนสั่นสะท้าน เป็นไปได้หรือไม่ว่ารินลดามีธุระสำคัญกับ ผอ.นิรันดร์

แต่... เขายกข้อมือขึ้นดูเวลา ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว รินลดาก็ยังไม่ออกมา

แต่แล้วสิ่งที่รอคอยก็ปรากฏ

รินลดาเดินออกมาจากห้อง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปหา ผอ.นิรันดร์ ที่ตามออกมาส่งถึงหน้าห้อง ฝ่ามือของ ผอ.สูงวัย ยกขึ้นลูบศีรษะพยาบาลร่างเล็ก แทนที่หล่อนจะปัดป้อง หล่อนกลับทำหน้ายิ้มทะเล้น และเหมือนจะลืมตัวทำท่าจะเข้าไปสวมกอด ผอ.นิรันดร์ ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้ ผอ. หัวเราะเบาๆ เคลื่อนมือลงมาบีบแก้มอวบอิ่มนั้นเล่น

คนทั้งคู่พูดคุยอะไรกันบางอย่างที่มองออกว่าเป็นคำหยอกเย้า ก่อนที่รินลดาจะยกมือบ๊ายบายและส่งจูบให้กับ ผอ. เหมือนนี่เป็นท่าทางที่คุ้นเคยกันอยู่แล้ว

ซึ่งผอ.นิรันดร์ก็ไม่น้อยหน้า ทำท่ามินิฮาร์ทส่งให้รินลดาด้วย

ท่าทางของคนทั้งคู่ที่บ่งบอกว่าความสนิทสนมทะลุขั้นพื้นฐานไปแล้ว ส่งผลให้เลือดในกายอคิระแทบเดือด หูเขารับรู้ได้ถึงความร้อนที่เรียกกันว่า ‘ลมออกหู’ เพราะในโรงพยาบาลไม่มีใครไม่รู้ว่า ผอ.นิรันดร์ มีภรรยาอยู่แล้ว เพราะ ผอ. พาภรรยามาร่วมงานเลี้ยงปีใหม่ที่โรงพยาบาลทุกปี

ดังนั้นความสัมพันธ์ที่คนทั้งคู่แสดงออกต่อกัน จะหมายความอะไรได้ ถ้าไม่ใช่ ‘ชู้’ – ‘เมียน้อย’ – ‘เมียเก็บ’ – ‘เด็กเลี้ยง’ คำพูดแทนสถานะมากมายที่ความหมายเดียวกันทั้งหมด

อคิระยืนกำหมัดแน่นอยู่ในมุมมืด ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องพักแพทย์แบบร่างไร้วิญญาณ เวลานี้ความรู้สึกชื่นชมที่เคยมีต่อรินลดากลับกลายเป็นความโกรธและเหยียดหยาม มือเลื่อนลิ้นชักหยิบดอกกุหลาบสีขาวที่เตรียมไว้สารภาพความในใจกับรินลดาออกมา ก่อนจะกอบกุมดอกและขยี้มันจนแหลกคามือ

ในใจนึกถึงรอยยิ้มแสนอ่อนหวานและดูใจดีในทุกครั้งที่เห็น ก่อนจะแค่นยิ้มให้กับความโง่งมของตัวเอง

“ที่แท้... ยิ้มพวกนั้น ก็แค่หน้ากากที่เอาไว้ใช้ปืนป่ายทางลัดสินะ รินลดา”

เสียงเย็นชาหลุดออกจากปาก และบอกตัวเองว่า เขาจะไม่มีวันหลงไปกับรอยยิ้มนั้นอีกแน่