บทที่ 4 ไม่มีสถานะที่ต้องอธิบาย
ในช่วงบ่าย ขณะที่รินลดากำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดพื้นห้องน้ำตามคำสั่งกลั่นแกล้งของอคิระ ผอ.นิรันดร์ ที่เดินเข้ามาในห้องคนไข้ VIP7 เพื่อตรวจเยี่ยม เมื่อเห็นรินลดาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเหงื่อโทรมกาย มือหนึ่งถือแปรงขัดพื้น อีกมือหนึ่งถือผ้าผืนเล็ก หมดสภาพของนางฟ้าชุดขาวที่เขาเคยชื่นชม จากที่ตกตะลึงมองก็กลายเป็นหน้าตึงทันที
"นี่มันอะไรกัน! ทำไมพยาบาลต้องมาทำหน้าที่นี้?"
ผอ.นิรันดร์ถามเสียงเข้ม หันมองนางพยาบาลผู้ช่วยที่เดินตามเข้ามาอย่างต้องการคำตอบ ก่อนจะรีบเดินไปจูงมือรินลดาออกมาจากห้องน้ำ
ซึ่งจังหวะนั้นอคิระที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้ห้อง VIP7 เดินเข้ามาพอดี ได้ทันเห็น ผอ.นิรันดร์จับมือของรินลดาและดึงออกมาอย่างทะนุถนอมแบบไม่ต้องการให้ริ้นไต่ไรตอม
“ผมถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องให้พยาบาลมาทำอะไรแบบนี้”
เสียง ผอ.นิรันดร์ ยังขุ่น ไม่สนใจสักนิดว่าตอนนี้กำลังอยู่ในห้องผู้ป่วยระดับ VIP
สิ่งที่เห็นด้วยตาได้ยินกับหู และได้สัมผัสบรรยากาศแบบใกล้ชิด ก็ยิ่งทำให้อคิระได้คำตอบแล้วว่า ผอ.นิรันดร์ คงทั้งรักทั้งหลงรินลดาแบบไม่แคร์ใครอีกแล้ว เพราะขนาดอยู่ในห้องพักคนไข้ที่ปกติแล้ว ผอ.นิรันดร์ ต้องเกรงใจ ท่านกลับหลุดกิริยาที่ควรจะเป็น
“ใครเป็นคนสั่ง! ใครเป็นคนสั่ง”
คำแรกนั้นหันมาถามเสียงเข้มกับเขา ส่วนประโยคท้ายหันไปถามรินลดาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งเจ้าตัวนั้นส่ายหน้าพร้อมทำท่ายักคิ้วขยิบตาเป็นเชิงให้ ผอ.นิรันดร์ เบาเสียงลงหน่อย ซึ่ง ผอ. ก็ถอนหายใจเฮือก ฟึดฟัด ราวถูกขัดใจ
"ผมเป็นคนสั่งเองครับ”
ผอ.นิรันดร์หันมาทันที ดวงตายังกรุ่นโกรธ คิ้วขมวดมุ่น และมองมาเขม็ง
“ผมแค่ต้องการทดสอบความอดทนของพยาบาลใหม่ครับท่าน หรือท่านทนเห็น 'เด็กในปกครอง' ลำบากไม่ได้"
"หมออาร์ต! คุณพูดอะไร”
“พูดไปตามเนื้อผ้าครับท่าน”
“นี่คุณ! จะพูดอะไรให้เกียรติผมบ้าง! และก็ให้เกียรติน้องริน เอ่อ... ให้เกียรติพยาบาลรินลดาบ้าง"
อคิระยิ้มมุมปาก ดวงตากร้าวมองหน้า ผอ.นิรันดร์ ไม่ลดละเช่นกัน เพราะคำว่า ‘น้องริน’ มันตอกย้ำว่าสิ่งที่เข้าใจอยู่มันถูกต้องแล้ว
“คุณกล้ามากนะหมออาร์ต”
“ผมกล้ามากกว่านี้อีกครับ ถ้าท่านใช้อำนาจในทางมิชอบ”
“หมออาร์ต! คุณพูดบ้าอะไร!”
“ผมทราบว่าท่านเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้ แต่บอร์ดบริหารคงไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ท่านทำแน่”
“หมออาร์ต!”
"ท่าน! ท่านคะ รินไม่เป็นอะไรค่ะท่าน ไม่เป็นอะไรจริงๆ”
“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง ดูเนื้อตัวสิ สกปรกไปหมดแล้ว”
“รินไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ แค่นี้เอง รินทำได้ค่ะ ท่านกลับไปที่ห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวรินตามไป"
รินลดารีบเข้าแทรกกลางระหว่างนายแพทย์อคิระกับ ผอ.นิรันดร์ เพราะญาติคนไข้ที่อยู่ในโซนห้องนอน เดินออกมาดู อาจเพราะเสียงของ ผอ. ไม่เบาเลย ทางเดียวคือต้องรีบให้ทั้งคู่แยกย้าย ซึ่ง ผอ. ดูท่าจะไม่ยอม แต่เมื่อหล่อนกระชับฝ่ามือที่ต้นแขน ท่านก็หันมองหล่อนแบบเหนื่อยใจ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าอคิระ ชี้หน้าก่อนพูด
"เย็นนี้ คุณมาพบผมที่ห้องทำงานด้วย เรามีเรื่องต้องคุยกัน เรื่องเคสผ่าตัดใหญ่ และเรื่อง ‘มารยาท’ ของคุณ"
อคิระมองตามร่าง ผอ.นิรันดร์ ที่เดินจากไปแบบโกรธๆ ก่อนจะหันมองรินลดาด้วยสายตาที่เกลียดชังกว่าเดิม เพราะท่าทางลูบหลังลูบไหล่ที่ ผอ. กระทำกับนางพยาบาล ถามคน 100 คน ก็ต้องบอกว่าผิดปกติ แต่หล่อนกลับยังกล้ากระชับต้นแขน ผอ. ดั่งหล่อนสั่งให้ ผอ. หยุดอาละวาดและเดินจากไปได้ ซึ่งหล่อนทำได้จริงๆ
รินลดาไม่มองหน้าเขา หันหลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดต่อ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่อคิระทนไม่ได้ สีหน้า แววตาหล่อน ไม่เหมือนตอน ผอ.นิรันดร์ ยืนอยู่ตรงนี้เลย เขาจะไม่ปล่อยหล่อนไปง่ายๆ แบบนี้แน่ แค่คิด ฝ่ามือก็ตรงเข้ากระชากข้อมือและรั้งให้รินลดาหันมา
“หมออาร์ต! นี่ปล่อยนะ!”
"ร้ายนักนะ แค่นี้ถึงกับต้องเรียก ‘คนเลี้ยง’ มาช่วย อยากรู้นัก ถ้าท่านเบื่อคุณขึ้นมา คุณจะเหลืออะไรมาอวดดีกับผม"
พูดจบก็ผลักหล่อนออกห่าง ไม่สนใจว่ารินลดาจะเสียหลักไปชนเคาน์เตอร์หน้ากระจก
รินลดามองเจ้าของร่างสูงที่เดินผ่านหน้าหล่อนเข้าไปในห้องพักคนไข้ VIP ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เพราะเจ็บบริเวณสะโพกที่กระแทกเมื่อครู่
ดวงตากลมโตมองสบสายตากับคนในกระจกมีแววหม่นเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงทุ้มและสุภาพสุดๆ ที่กำลังพูดคุยกับญาติคนไข้
เสียงของคุณหมอหนุ่มที่สร้างความสั่นไหวให้กับหัวใจหล่อน ตั้งแต่วันแรกที่มาเริ่มงานที่นี่ เจ้าของเสียงที่มักสวัสดีทักทายหล่อนทุกเช้า เสียงนี้หล่อนคงไม่ได้รับอีกต่อไปแล้ว
อยากบอกเหลือเกินว่าเขากำลังเข้าใจผิด อย่าไปเชื่อเรื่องราวขาเม้าท์ ให้เชื่อใจหล่อน
แต่หล่อนและเขามีสถานะใดกันล่ะที่ทำให้ต้องอธิบาย
ก็แค่หัวหน้าทีมกับลูกน้อง
รอให้ถึงเวลาตามที่หล่อนตั้งใจไว้ก่อน ทุกความจริงจะเปิดเผยเอง และถึงตอนนั้นท่าทีของเขากับหล่อนจะเป็นอย่างไร ก็ให้วันเวลาตัดสิน
