บทที่ 67 คุณคนคลั่งไคล้ - จูบแก้เผ็ด

“พี่ขอโทษ”

คนพูดเสียงเบา แต่กลับได้ยินชัด เหมือนเสียงใดๆ รอบตัวไม่มีผลในกระท่อมนี้เลยสักนิด ซึ่งมันส่งผลให้หล่อนพูดไม่ออก และมือไม้ก็เหมือนจะยุ่งเหยิงพันกันอย่างไม่รู้ตัว รวมทั้งริมฝีปากที่รับรู้ว่ามันบวมเจ่อด้วย

“อุ๊ย!”

แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งหันมองเขาอัตโนมัติ เมื่อคนด้านข้างกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอี...