บทที่ 72 คุณคนคลั่งไคล้ - เทพบุตรซอมบี้ที่หายไป

“ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ”

ก้านตองทาบนิ้วมือปิดปากอบอุ่นนั้นไว้ ก่อนจะประคองใบหน้าหล่อเหลาของนนทวรรธน์ให้มองเพียงหล่อน

“พี่นนท์ เราอย่าพูดถึงเรื่องที่ผ่านมาเลยค่ะ ตอนนั้นเราก็ยังเด็กด้วยกันทั้งคู่ และพี่นนท์ก็ไม่ต้องบอกว่าพี่นนท์ผิด เพราะว่าเราก็ไม่ผิดทั้งคู่ค่ะ บอกแล้วไงว่าเรายังเด็ก กระบวนการความคิดต่า...