บทที่ 23 คนที่อยู่ในความทรงจำ

ก๊อก…ก๊อก…เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ฟรินวางมือจากงานที่ทำมองไปยังต้นตอของเสียง

“พ่อเอง ให้เข้าไปได้มั้ย”

เมื่อรู้ว่าคนที่มาหาคือพ่อ จึงหยัดตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดประตู ริมฝีปากคาบมวนบุหรี่ แว่นตาที่เคยสวมใส่ถูกเหน็บไว้บนศีรษะ ฟรินสวมเพียงกางเกงยีนเอวต่ำสีซีดขาดรุ่ยส่วนท่อนบนเปลือยเปล่า...