บทที่ 9 แสดงความเป็นเจ้าของ
-มหาวิทยาลัย-
“นั่งรอตรงนี้ ถ้าสอบเสร็จจะรีบมาหา”
“อืม” ดาวเหนือหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนหลังตึกคณะ วันนี้เธอไม่มีเรียนแต่กลับถูกฟรินลากให้ตามมาเฝ้าถึงหน้าห้องสอบ
เธอสวมใส่เสื้อยืดธรรมดาและกางเกงยีนขาสั้น ผมยาวสลวยถูกถักเปียอย่างเรียบร้อย เลยทำให้ดูแปลกแยกจากนักศึกษาทั่วไป
“ห้ามหนีไปไหน รอให้สอบเสร็จแล้วจะไปส่ง”
“เหนือรู้แล้ว รีบไปเข้าห้องสอบเถอะ”
“ขอกำลังใจหน่อย” ฝ่ามือหนาเลื่อนไปจับท้ายทอยบอบบางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาแล้วจูบเธอเบาๆ โดยไม่แคร์สายตานักศึกษาคนอื่นที่มองมา
“พอแล้วฟริน คนมองเยอะแล้ว”
“ช่างหัวมัน!”
“…..”
“ห้องน้ำหลังตึกคณะยังว่าง ลองไปเปลี่ยนบรรยากาศดูหน่อยมั้ย”
“รีบไปได้แล้ว อย่ามัวแต่เล่น”
“ไม่ได้เล่น ฉันพูดจริง”
“ถ้าฟรินไม่รีบไป เหนือจะกลับบ้านจริงๆ แล้วนะ”
“โอเค ฉันยอมแล้ว! เอาให้สอบเสร็จจะกลับมาคิดบัญชีย้อนหลัง”
“ตั้งใจสอบด้วย”
“ถ้าฉันสอบได้จะให้อะไร”
“ฟรินเก่งอยู่แล้ว เหนือไม่มีอะไรจะให้หรอก”
“มีสิ มีแค่เธอคนเดียวที่จะให้ฉันได้”
“แล้วฟรินต้องการอะไรจากเหนือ”
“เอาไว้ให้สอบเสร็จค่อยบอกแล้วกัน” ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ริมฝีปากบางเบาๆ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรู้สึกโหยหา ยิ่งเห็นหน้ายิ่งรู้สึกต้องการ
เธอมองตามชายหนุ่มที่เดินหายเข้าไปในอาคาร ก่อนจะถอนหายใจลากยาวด้วยความรู้สึกสับสน
สถานะตอนนี้มันดูซับซ้อนจนยากจะอธิบาย ฟรินผูกมัดเธอไว้ ดาวเหนือไม่ได้เต็มใจที่จะอยู่ในความสัมพันธ์นี้แต่ก็ไปไหนไม่ได้
สำหรับเธอมันเป็นเหมือนความผิดพลาดที่ต้องปล่อยเลยตามเลย
“วันนี้เหนือไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ แล้วมาทำอะไร”
เสียงคุ้นเคยขององศาช่วยเรียกความสนใจจากเธอได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนที่มัวแต่นั่งใจลอยคิดถึงเรื่องนี้
“เหนือมานั่งรอฟริน”
“เรื่องที่เราจูบเหนือ เราขอโทษนะ พอดีเมามาก ไม่ได้ตั้งใจ” องศาเดินเข้ามาหา ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงข้างกัน
“ไม่เป็นไร แค่อย่าทำอีกก็พอ” ถึงแม้จะพูดโดยไม่คิดอะไร แต่ท่าทางของดาวเหนือกลับกระอักกระอ่วนจนเห็นได้ชัด
เธอขยับถอยห่างแต่องศาก็พยายามจะเข้าใกล้หรือสัมผัสตัวอยู่ตลอด ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่คิดอะไร แต่ตอนนี้เธอกับฟรินมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วเลยไม่อยากทำตัวใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหน
“เรามีเวลาว่างเหลืออีกหลายชั่วโมง เดี๋ยวนั่งรอเป็นเพื่อน”
“อย่าเลยองศา เดี๋ยวจะมีปัญหากับฟรินเอานะ”
“ทำไมต้องมีปัญหากับมัน เป็นแค่เพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”
“…..”
“หรือเหนือกับฟรินเป็นมากกว่านั้น”
องศาพูดตามที่คิด เป็นผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูไม่ออกว่าฟรินคิดยังไงกับดาวเหนือ
แต่…นั่นไม่สำคัญเท่ากับดาวเหนือคิดยังไงกับฟริน
“เหนือขอไม่พูดนะ มันเป็นเรื่องส่วนตัว”
“ตอบมาก่อนสิ ถ้าเหนือบอกว่าชอบมัน เราจะเลิกยุ่งกับเหนือ จะไม่ทำให้เหนือลำบากใจ” องศาจับแขนเรียวไว้แน่น ในขณะที่เธอกำลังจะลุกหนี
“…..”
“เหนือชอบไอ้ฟรินหรือเปล่า”
“…..” ดาวเหนือไม่กล้าตอบ เพราะลึกๆ ในใจยังคงสับสน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว
“ที่เหนือไม่ตอบ เพราะเหนือไม่ได้ชอบมัน” หรือถ้าเธอชอบฟรินจริงๆ คงจะตอบออกมาแบบไม่ลังเลย
แล้วแบบนี้จะให้เขายอมแพ้ได้ยังไง ในเมื่อเขาเองก็แอบชอบเหนือมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน
“นะ…เหนือไม่ได้ชอบฟริน”
“ไม่ได้ชอบฉัน แล้วชอบใคร”
“ฟรินมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตอบให้ตรงคำถาม ถ้าไม่ได้ชอบฉันแล้วชอบใคร” ขอแค่รู้ว่ามันคนนั้นเป็นใคร เขาพร้อมที่จะตามไปลากคอมันมากระทืบเดี๋ยวนี้
“เปล่า เหนือไม่ได้ชอบใคร”
“ถ้าไม่ชอบมัน แล้วจะนัดมาเจอกันทำไม” ฟรินโยนมวนบุหรี่ทิ้งลงพื้น ก่อนจะใช้เท้าขยี้มันจนดับ เดินเข้าหาองศาด้วยสายตาเย็นเยียบ “มึงเสนอหน้ามาก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตามให้เปลืองแรง”
“ไม่ใช่เลย เหนือกับองศาแค่บังเอิญมาเจอกัน ไม่ได้เป็นเหมือนที่ฟรินคิด”
“แล้วเธอรู้เหรอ ว่าฉันคิดอะไร?” ใบหน้าคมคายโน้มลงต่ำเข้าหาคนตัวเล็ก ก่อนจะยกยิ้มมุมปากยียวน
“…..” ร่างบางขยับถอยหนี รอยยิ้มของฟรินมันทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลัง คาดเดาอารมณ์ของเขาไม่ได้
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินในสิ่งที่เขา
กระซิบบอกข้างใบหู “ถ้าไม่ได้คิดอะไร ก็บอกมันไปสิว่าเมื่อคืนโดนฉันปล่อยในไปกี่รอบ”
“ฟริน….”
“ถ้าไม่พูด ฉันจะได้ส่งคลิปตอนที่เธอร่อนเอวอยู่บนตัวฉันให้มันดู!”
“…..”
“ไอ้องศามันจะได้รู้ว่าฉันเป็นผัวเธอ!”
“ถ้าฟรินจะทำแบบนั้นก็ได้ แต่เหนือจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับฟรินอีก” ดาวเหนือหันไปสบตากับชายหนุ่ม ดวงตากลมโตสั่นไหวพยายามฝืนกลั้นไม่ให้ร้องไห้ออกมา
“ขู่เหรอ?” ร่างสูงรั้งเอวบางให้เข้าหา จับใบหน้าแสนหวานก่อนจะออกแรงบีบด้วยความรู้สึกที่อยากจะคาดเดา
“เหนือไม่ได้ขู่แต่พูดจริง”
“ถ้าคิดว่าการเขี่ยฉันทิ้งมันง่ายขนาดนั้นก็ลองดูสิ”
ดาวเหนือผลักคนตัวโตให้ถอยห่าง ขณะที่ฟรินกำลังจะโน้มริมฝีปากลงมาจูบเธอ โดยไม่แคร์สายตาขององศาหรือนักศึกษาคนอื่นที่กำลังมองมาอย่างให้ความสนใจ
“โกรธมากหรือไง ทำไมไม่ยอมให้จูบ”
“แล้วสิ่งที่ฟรินทำกับเหนือมันสมควรโกรธมั้ย” น้ำเสียงที่พูดฟังดูตัดพ้อ ฟรินเหมือนต้องการแค่เอาชนะ เขาไม่ได้รู้สึกดีกับเธอจริงๆ
“…..”
“ตกลงเหนือกับไอ้ฟรินเป็นอะไรกัน” เสียงขององศาพูดแทรกขึ้น ช่วยเรียกความสนใจของชายหนุ่มให้หันไปมอง
ฟรินเดินเข้าไปหาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบบอกด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “เหนือเป็นเมียกู”
“กูอยากได้ยินจากปากเหนือ ไม่ใช่คนอื่น”
“มึงนั่นแหละคนอื่น”
“จริงเหรอเหนือ ที่ไอ้ฟรินมันบอกว่าเหนือเป็นเมียมัน คือเรื่องจริงหรือเปล่า” องศาร้อนรนมองไปทางร่างบางอย่างต้องการคำตอบ ทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่ในใจแต่ยังอยากจะได้ยินจากปากเธอ
“ระ…รู้สึกเวียนหัวเหมือนจะไม่สบาย เหนือขอตัวกลับบ้านก่อนนะ” คนตัวเล็กพูดตัดบทแค่นั้น เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มีปากเสียงต่อกันไปมากกว่านี้
