บทที่ 2 ถ้วยชาที่ซ่อนพิษ
เช้าวันรุ่งขึ้น
ฝนเมื่อคืนหยุดลงแล้ว เหลือเพียงหยดน้ำเกาะอยู่ตามปลายกิ่งเหมย
แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างตำหนักจื่อเฉิน กระทบพื้นไม้จนเกิดเป็นเงาสีทอง
หลินเยว่ชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้เสี่ยวหลานจัดทรงผมให้อย่างเงียบ ๆ
บนโต๊ะมีถ้วยชาสองใบ
ใบหนึ่งเป็นชาที่นางเพิ่งให้สาวใช้ชงขึ้นมา
อีกใบเป็นชาที่ถูกเก็บมาจากห้องเก็บของเมื่อครู่
เยว่ชิงจ้องถ้วยทั้งสองอย่างครุ่นคิด
“เสี่ยวหลาน”
“เพคะ พระชายา”
“เมื่อคืนก่อนข้าตกบันได เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
เสี่ยวหลานมือสั่นเล็กน้อย
“หม่อมฉัน...ไม่ทราบแน่ชัดเพคะ”
“พูดความจริง”
น้ำเสียงของเยว่ชิงไม่ได้ดุดัน แต่กลับทำให้เสี่ยวหลานรีบคุกเข่าลง
“พระชายา หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบัง เพียงแต่...”
“เพียงแต่อะไร?”
สาวใช้ก้มหน้า
“ก่อนที่พระชายาจะตกบันได หม่อมฉันเห็นสาวใช้จากตำหนักสนมเอกมาพบพระชายาเพคะ”
เยว่ชิงหรี่ตา
ตรงกับความทรงจำในนิยาย
คืนก่อนที่หลินเยว่ชิงจะถูกกล่าวหาว่าวางยาพิษ มีสาวใช้ของหลี่หว่านหรงมาหานาง
แต่ในเนื้อเรื่องเดิมไม่มีใครรู้ว่าสาวใช้คนนั้นพูดอะไร
“เจ้าจำหน้าสาวใช้คนนั้นได้หรือไม่?”
“จำได้เพคะ”
“ดี”
เยว่ชิงลุกขึ้น
“พาข้าไปตำหนักสนมเอก”
เสี่ยวหลานตกใจ
“ตอนนี้เลยหรือเพคะ?”
“ใช่”
“แต่พระชายา...”
“ไม่ต้องกลัว”
เยว่ชิงหยิบเสื้อคลุมมาสวม
“ข้าไม่ได้ไปหาเรื่องนาง”
นางหันกลับไปมองถ้วยชาบนโต๊ะ
“ข้าไปดูว่านางกำลังซ่อนอะไรอยู่”
---
ตำหนักหลี่หว่านหรง
กลิ่นดอกเหมยอบอวลไปทั่วบริเวณ
หญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ พลางมองสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
“เจ้าแน่ใจหรือว่ามันเรียบร้อย?”
“เพคะ พระสนม”
“ไม่มีใครเห็น?”
“ไม่มีเพคะ”
หลี่หว่านหรงยิ้ม
“ดี”
นางหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ จากลิ้นชักออกมา
ภายในมียาขวดหนึ่ง
“อีกสองวัน...”
ดวงตาของนางเย็นลง
“ชายารัชทายาทก็จะไม่มีวันได้กลับออกจากตำหนักฮองเฮา”
“พระสนม”
เสียงสาวใช้ดังขึ้น
“แต่ถ้ารัชทายาททรงสอบสวนล่ะเพคะ?”
หลี่หว่านหรงหัวเราะเบา ๆ
“พระองค์ไม่เคยสนใจนางอยู่แล้ว”
“ยิ่งนางเคยมีเรื่องกับข้า ต่อให้เกิดอะไรขึ้น คนทั้งวังก็ย่อมเชื่อว่านางเป็นคนทำ”
ทันใดนั้น—
“พระชายารัชทายาทเสด็จ!”
เสียงขันทีดังขึ้นจากด้านนอก
สีหน้าของหลี่หว่านหรงเปลี่ยนไปทันที
“อะไรนะ?”
ประตูถูกเปิดออก
หลินเยว่ชิงเดินเข้ามาพร้อมเสี่ยวหลาน
ใบหน้าของนางสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“ถวายพระพรพระสนมเอก”
หลี่หว่านหรงลุกขึ้นต้อนรับ
“เหตุใดวันนี้พระชายาจึงเสด็จมาถึงตำหนักของหม่อมฉัน?”
เยว่ชิงยิ้ม
“ข้าเพียงอยากมาเยี่ยม”
“เยี่ยม?”
“ใช่”
เยว่ชิงมองไปรอบ ๆ
“ตำหนักของพระสนมช่างงดงามนัก”
หลี่หว่านหรงยิ้มตอบ
“พระชายาก็ทรงชมเกินไปแล้วเพคะ”
ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกัน
สาวใช้ยกน้ำชามาถวาย
เยว่ชิงเหลือบมองถ้วยชา
หัวใจของนางกระตุกทันที
ถ้วยสีขาวลายดอกเหมย
นี่คือถ้วยเดียวกับที่ปรากฏในนิยาย
ในคดีเดิม หลี่หว่านหรงจะดื่มชาจากถ้วยนี้ก่อนหมดสติ
จากนั้นทุกคนจะพบว่ามีสารพิษอยู่ในถ้วย
แต่ความจริงคือ...
พิษไม่ได้อยู่ในชา
มันอยู่ใน...
ขอบถ้วย
เยว่ชิงจำได้ว่าตอนอ่านนิยาย เธอเคยสงสัยเรื่องนี้
และวันนี้นางก็มีโอกาสพิสูจน์แล้ว
“พระชายา เชิญดื่มชาเพคะ”
หลี่หว่านหรงยื่นถ้วยให้นาง
เยว่ชิงรับไว้
แต่ยังไม่ดื่ม
นางใช้นิ้วแตะขอบถ้วยเบา ๆ
จากนั้นยิ้ม
“ชาอร่อยหรือไม่ ข้าคงต้องลองดู”
หลี่หว่านหรงมองนางอย่างจับผิด
เยว่ชิงยกถ้วยขึ้น
แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสขอบถ้วย—
“เดี๋ยวก่อน”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ทุกคนหันไปมอง
ขันทีคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา
“พระชายา องค์รัชทายาทมีรับสั่งให้พระองค์กลับตำหนักทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
เยว่ชิงวางถ้วยลง
“ตอนนี้?”
“พ่ะย่ะค่ะ”
นางหันไปมองหลี่หว่านหรง
“เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัว”
หลี่หว่านหรงยิ้ม
แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย
เหตุใดชายารัชทายาทจึงไม่ดื่มชา?
และเหตุใดรัชทายาทจึงเรียกนางกลับในเวลานี้?
---
ระหว่างทางกลับตำหนัก
เยว่ชิงหยุดเดิน
“ขันที”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“องค์รัชทายาทเรียกข้ากลับจริงหรือ?”
ขันทีเงียบไป
เยว่ชิงหรี่ตา
“ตอบมา”
“พ่ะย่ะค่ะ...”
“โกหก”
ขันทีหน้าซีด
เยว่ชิงยิ้มบาง ๆ
“พระองค์ไม่ได้เรียกข้า”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงพูดเช่นนั้น?”
ขันทีคุกเข่าลงทันที
“พระชายาโปรดไว้ชีวิตด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เสี่ยวหลานตกใจ
แต่เยว่ชิงกลับไม่ได้แปลกใจ
“ใครส่งเจ้ามา?”
ขันทีไม่ตอบ
เยว่ชิงก้มลงกระซิบ
“ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าจะส่งเจ้าให้รัชทายาท”
ขันทีตัวสั่น
เพียงได้ยินชื่อรัชทายาทก็รีบสารภาพ
“เป็น...คนจากตำหนักสนมเอกพ่ะย่ะค่ะ”
เยว่ชิงยิ้ม
เป็นอย่างที่คิด
หลี่หว่านหรงกำลังจับตาดูนาง
และคงคิดว่านางยังเป็นหลินเยว่ชิงคนเดิม
หญิงสาวหันกลับไปทางตำหนักสนมเอก
“กลับกัน”
“พระชายาจะเสด็จไปที่ใดเพคะ?”
“ตำหนักของข้า”
“แต่พระชายา...”
“คืนนี้”
เยว่ชิงหยุดเดิน
“ข้าจะเล่นเกมกับพวกนางบ้าง”
---
คืนนั้น
ตำหนักจื่อเฉินเงียบสงัด
เยว่ชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะพร้อมถ้วยชาใบเดิม
นางใช้ผ้าขาวเช็ดตรงขอบถ้วยอย่างระมัดระวัง
ไม่นานก็ปรากฏผงสีขาวบาง ๆ ติดอยู่บนผ้า
เยว่ชิงมองมันด้วยแววตาเย็นชา
“พิษจริง ๆ”
เสี่ยวหลานหน้าซีด
“พระชายา...ถ้าพระองค์ดื่มเข้าไป...”
“ข้าก็ตาย”
เยว่ชิงตอบอย่างเรียบเฉย
“แต่ข้าไม่ดื่ม”
นางพับผ้าเก็บไว้
“เก็บหลักฐานนี้ไว้ให้ดี”
“เพคะ”
“และอย่าบอกใคร”
เสี่ยวหลานพยักหน้า
เยว่ชิงกำลังจะลุกขึ้น—
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นนอกตำหนัก
ตึก...
ตึก...
ประตูถูกเปิดออก
ชายหนุ่มในชุดสีดำเดินเข้ามา
เซียวจิ่งเหยียน
เยว่ชิงชะงัก
เขามองนาง จากนั้นสายตาเลื่อนไปยังถ้วยชาบนโต๊ะ
“เจ้ารู้แล้ว?”
หัวใจของเยว่ชิงเต้นแรง
“พระองค์ทรงหมายถึงอะไรเพคะ?”
เซียวจิ่งเหยียนเดินเข้ามาช้า ๆ
หยิบถ้วยขึ้น
มองมันเพียงครู่เดียว
ก่อนกล่าวเสียงเย็น
“ขอบถ้วยมีพิษ”
เยว่ชิงนิ่งงัน
พระองค์รู้ได้อย่างไร?
เซียวจิ่งเหยียนวางถ้วยลง
“ข้าถามเจ้าอีกครั้ง”
ดวงตาคมจับจ้องนาง
“เจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่?”
เป็นครั้งแรกที่เยว่ชิงรู้สึกว่า...
บุรุษผู้นี้อาจไม่ได้เย็นชาอย่างที่เขียนไว้ในนิยาย
และบางที...
เรื่องราวในโลกนี้อาจไม่ได้ดำเนินไปตามบทที่เธอเคยอ่านอีกแล้ว
