ชายาเหนือชะตา

เสียงฝนกระหน่ำลงบนหลังคากระเบื้องดังไม่ขาดสาย

เปาะแปะ... เปาะแปะ...

กลิ่นควันธูปลอยอวลอยู่ในอากาศ ขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก

“พระชายา... พระชายาเพคะ!”

เสียงเรียกดังอยู่ข้างหู

หลินเยว่ชิงขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้าคือเพดานไม้สีเข้ม ประดับลวดลายดอกเหมยและมังกรทองอย่างประณีต

เธอนิ่งไปหลายวินาที

“ที่นี่...ที่ไหน?”

น้ำเสียงของตัวเองทำให้หญิงสาวยิ่งตกใจ

มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย

เธอรีบยันตัวลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง

“อึก!”

ความทรงจำจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำป่า

ชื่อของผู้คน...

ตำหนัก...

ราชวงศ์...

วังหลวง...

และภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าชายผู้สูงศักดิ์

“ไม่...เป็นไปไม่ได้”

เยว่ชิงยกมือขึ้นกุมศีรษะ

เธอจำได้แล้ว

เมื่อคืนเธอนั่งอ่านนิยายเรื่องหนึ่งจนดึก ก่อนจะหลับไปหลังจากบ่นกับตัวเองว่าตัวละครหญิงที่ชื่อ “หลินเยว่ชิง” ช่างโง่เขลาสิ้นดี

แต่ตอนนี้...

เธอกลับกลายเป็นผู้หญิงคนนั้น

หญิงสาวรีบก้มมองมือของตัวเอง

มือเรียวยาว ขาวนวล ไม่มีรอยแผลเป็นที่เคยมีบนมือของเธอในโลกปัจจุบัน

เสื้อผ้าสีขาวปักลายดอกเหมย

เครื่องประดับหยก

ผมยาวถึงเอว

“นี่มัน...”

สาวใช้ข้างเตียงรีบคุกเข่าลง

“พระชายา ทรงฟื้นแล้วจริง ๆ หม่อมฉันตกใจแทบแย่!”

เยว่ชิงมองนางอย่างสับสน

“เจ้า...เรียกข้าว่าอะไรนะ?”

สาวใช้ชะงัก

“พระชายาเพคะ”

พระชายา...

คำสองคำนี้ทำให้เยว่ชิงหน้าซีด

ไม่ใช่แค่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเท่านั้น

เธอยังกลายเป็น...

ชายารัชทายาท

คนที่ในนิยายมีจุดจบเลวร้ายที่สุดคนหนึ่ง

“ตอนนี้ปีอะไร?”

สาวใช้ทำหน้าประหลาดใจ

“รัชศกเทียนหยวนปีที่สิบหกเพคะ”

หัวใจของเยว่ชิงกระตุก

เธอจำได้

ปีที่สิบหกของรัชศกเทียนหยวนคือช่วงก่อนเกิดเหตุการณ์สำคัญในเรื่อง

อีกไม่กี่วัน...

คดีวางยาพิษจะเกิดขึ้น

และหลินเยว่ชิงจะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนร้าย

จากนั้นนางจะถูกถอดตำแหน่งชายาและถูกประหารชีวิต

เยว่ชิงสูดลมหายใจเข้าลึก

“แล้วตอนนี้...ข้าอยู่ที่ไหน?”

“ตำหนักจื่อเฉินเพคะ”

ตำหนักของรัชทายาท

เยว่ชิงหลับตาลง

ชัดเจนแล้ว

เธอไม่ได้ฝัน

เธอทะลุเข้ามาในนิยายจริง ๆ

และตอนนี้เธอเหลือเวลาไม่ถึงสามวันก่อนจะเข้าสู่บทที่นางเอกตัวจริงของเรื่องปรากฏตัว

ในนิยายเดิม หลินเยว่ชิงเป็นหญิงสาวเอาแต่ใจ

นางแต่งงานกับรัชทายาทด้วยความรัก แต่กลับริษยาสนมเอก หลี่หว่านหรง

หลังจากนั้นนางถูกหลอกให้วางยาพิษสนมเอก

หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่นาง

ไม่มีใครเชื่อคำพูดของนาง

แม้แต่สามีของนาง...

รัชทายาทเซียวจิ่งเหยียน

ก็ไม่เคยปกป้องนาง

สุดท้ายหลินเยว่ชิงถูกประหาร

ส่วนหลี่หว่านหรงได้กลายเป็นชายาเอก

“ไม่ได้...”

เยว่ชิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง

แววตาที่เคยสับสนค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่

“ข้าจะไม่ตาย”

สาวใช้มองนางอย่างตกใจ

“พระชายา...?”

เยว่ชิงกำหมัดแน่น

“ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว ข้าก็จะไม่เดินตามบทเดิม”

ทันใดนั้น—

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก

ตึก...

ตึก...

ตึก...

สาวใช้หลายคนรีบคุกเข่าลง

“ถวายพระพรองค์รัชทายาท!”

เยว่ชิงชะงัก

ประตูตำหนักถูกเปิดออก

ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามา

เขาสวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทอง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ดวงตาคมลึกจนแทบมองไม่เห็นความรู้สึก

เซียวจิ่งเหยียน

รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหย่ง

พระเอกของนิยายเรื่องนี้

และเป็นสามีของร่างที่เธอกำลังอาศัยอยู่

ในนิยายเดิม เขาเป็นบุรุษที่ไม่เคยรักหลินเยว่ชิง

เยว่ชิงจึงก้มหน้าลงทันที

ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว

แต่เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นแววตาของนาง

“ถวายพระพรองค์รัชทายาท”

เซียวจิ่งเหยียนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเตียง

เขามองนางเงียบ ๆ

“ฟื้นแล้วหรือ?”

“เพคะ”

“หมอหลวงบอกว่าเจ้าตกจากบันได”

“เพคะ”

“เหตุใดจึงออกไปข้างนอกในเวลาฝนตก?”

เยว่ชิงเงยหน้าขึ้น

“หม่อมฉันจำไม่ได้”

คำตอบของนางทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าว

“ไม่จำเป็นต้องฝืน”

เยว่ชิงชะงัก

ประโยคนี้ไม่เหมือนในนิยาย

ตามเนื้อเรื่องเดิม เซียวจิ่งเหยียนควรพูดอย่างเย็นชาและตำหนินาง

แต่ครั้งนี้...

เขากลับไม่ได้กล่าวโทษนาง

“ขอบพระทัยเพคะ”

เซียวจิ่งเหยียนหันหลังกลับ

แต่ก่อนจะเดินออกไป เขากลับหยุดฝีเท้า

“อีกสามวันจะมีงานเลี้ยงที่ตำหนักของเสด็จแม่”

เยว่ชิงจำได้ทันที

งานเลี้ยงนั้น!

มันคือจุดเริ่มต้นของคดีวางยาพิษ

นางรีบถาม

“หม่อมฉันต้องไปด้วยหรือไม่?”

ชายหนุ่มหันกลับมา

“เจ้าเป็นชายาของข้า แน่นอนว่าต้องไป”

หัวใจของเยว่ชิงเต้นแรง

สามวัน...

เหลือเวลาเพียงสามวันก่อนที่ชีวิตของนางจะเข้าสู่เส้นทางเดิม

แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม

เพราะนางรู้ทุกอย่างล่วงหน้า

ใครคือศัตรู

ใครคือมิตร

เหตุการณ์ใดจะเกิดขึ้น

และที่สำคัญ...

นางรู้ว่าตัวเองจะตายอย่างไร

ดังนั้น นางจะเปลี่ยนมันทั้งหมด

เยว่ชิงเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของรัชทายาท

“องค์รัชทายาท”

เซียวจิ่งเหยียนหยุด

“มีอะไร?”

นางยิ้มบาง ๆ

“งานเลี้ยงครั้งนี้...หม่อมฉันจะไปเพคะ”

“เหตุใดจึงดูมีความสุขนัก?”

เยว่ชิงตอบอย่างสงบ

“เพราะหม่อมฉันมีเรื่องต้องทำ”

ชายหนุ่มหรี่ตาลง

เขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

ภรรยาที่เขารู้จักไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้

ไม่มีความหวาดกลัว

ไม่มีความออดอ้อน

ไม่มีความริษยา

มีเพียงความมั่นใจที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เซียวจิ่งเหยียนเดินออกจากตำหนักไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ประตูปิดลง

เยว่ชิงถอนหายใจยาว

“เอาล่ะ...”

นางลุกจากเตียงแล้วเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง

“ถ้าข้าจำเนื้อเรื่องไม่ผิด...”

มือเรียวหยิบพู่กันขึ้นมา

“คนที่วางยาพิษไม่ใช่หลี่หว่านหรง”

ดวงตาของนางเย็นลง

“แต่เป็นคนที่อยู่ใกล้นางที่สุด”

นางเขียนชื่อหนึ่งลงบนกระดาษ

จากนั้นฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็ก ๆ

“ในนิยายไม่มีใครสังเกตเห็นเจ้าหรอก...”

เยว่ชิงยิ้ม

“แต่ครั้งนี้ ข้าจะจับเจ้าให้ได้ตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะลงมือ”

นอกหน้าต่าง ฝนยังตกไม่หยุด

และในคืนเดียวกันนั้นเอง—

ภายในตำหนักของสนมเอกหลี่หว่านหรง มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่

นางก้มหน้า ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

“ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วเพคะ”

หลี่หว่านหรงยกถ้วยชาขึ้นจิบ

รอยยิ้มเย็นปรากฏบนใบหน้า

“อีกสามวัน...ชายารัชทายาทก็จะไม่มีวันได้ออกจากตำหนักฮองเฮาอีก”

แต่ไม่มีใครรู้ว่า...

ชายาที่ควรเดินเข้าสู่กับดัก กลับรู้ล่วงหน้าถึงทุกอย่างแล้ว

และเกมวังหลังที่แท้จริง...

กำลังจะเริ่มต้นขึ้น