บทที่ 25 คนที่ไม่ควรมีตัวตน

“อย่าไปกับเขา...”

เสียงของมารดายังคงก้องอยู่ในหัว

เยว่ชิงยืนตัวแข็งอยู่กลางสวน

ชายหนุ่มตรงหน้ามองนางด้วยรอยยิ้ม

“เหตุใดจึงไม่ตอบ?”

“หรือเจ้ากำลังกลัว?”

เยว่ชิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“ข้าไม่ได้กลัว”

“เพียงกำลังคิดว่า...”

นางกวาดตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“คนที่ควรตายไปเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว เหตุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ