บทที่ 157 27/4

ถึงจะนั่งยากแต่ผมก็ไม่กล้าขยับ  ร่างเล็ก ๆ นั้นซบแนบกับอกผม ชั่วไม่กี่วินาทีนั้นเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง กลิ่นแชมพูของผม (ซึ่งแปลว่าบุ้งคงอาบน้ำแล้ว) กับสบู่ลอยอวลอยู่ใต้จมูก ผมรู้สึกถึงเลือดลมที่แล่นพล่านไปทั่วตัว และ... คุณอีกคนก็เริ่มเบียดตัวออกมาจากต้นขาที่บีบอยู่ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก แต่ถ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ