บทที่ 159 28/1

ช่างออดอ้อนและเย้ายวนยิ่งเมื่อบุ้งเงยมองสบตา บุ้งจะรู้ไหมว่าตอนนี้เธอเหมือนกวางตัวน้อย ๆ ในกรงเล็บเสือ ร่างบางระหงงดงามเบียดกระแซะก็เหมือนเนื้อทรายที่กำลังเดินเข้าไปให้เสือตะปบ

และผมก็เป็นเสือ ถึงจะดูเหมือนแมว... แต่เนื้อแท้ผมคือเสือ

และความนิ่งที่เคยมีปลิวหายวับ หัวใจมันเต้นระรัวเหมือนตอนบี๋มันพา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ